19 de novembro de 2016

Inicio de MELODÍA ESTELAR

MELODÍA ESTELAR
Fred Saberhagen

Abrirse paso a través da escura nebulosa Taynarus custou ao humanos tres naves de combate, e despois daquilo recolleron as baixas dunha batalla de tres días mentres as súas forzas de abordaxe dirixíanse a Hell. O comandante en xefe temeu en todo momento que a computadora que dirixía ás
«frenéticas» destruíse o lugar e aos invasores viventes con el, nun Gotterdammerung final de cargas aniquiladoras. Pero tiña a esperanza de que os proxectores de ondas amortecidas que levaban os seus homes evitarían calquera explosión nuclear. Enviou homes viventes a bordo porque se cría que
en Hell había prisioneiros humanos vivos. As súas esperanzas estaban justificadas; ou, polo menos, polos motivos que fosen, non se produciu ningunha explosión nuclear.

O dos prisioneiros non puido confirmarse facilmente. Ercul, o psicólogo cibernético que chegou despois da batalla para investigar, atopou alí seres humanos, certamente. Pero, até certo punto. En parte. Órganos soltos que funcionaban por así dicilo, interconectados co non-humanos e o
non-viventes. A maioría dos órganos eran cerebros humanos que foran desenvolvidos en cultivos mediante o uso de técnicas que as frenéticas deberon capturar con algunha das nosas naves-hospital.

...

Ningún comentario:

Publicar un comentario