Sobre Cela

Cela
M. Vázquez Montalbán

Xamais volveremos cheirar ou a ver como exercíamos estes sentidos nas primeiras consciencias e xamais volveremos ler, os escritores, naturalmente, como liamos antes de ser escritores. Talvez debería escribir unha novela sobre o impacto que me causou Cela na miña adolescencia, a medias consecuencia da lectura directa da súa obra, a medias debido á súa pose de escritor convencido de que era o mellor escritor español e así o pregoaba, como a súa estraña capacidade de absorber litro e medio de auga polo ano, lavativa esencial.
...

Inicio de Rebelde

Rebelde
Johnny Reveco

-Tranquilos, coñézoo ben -dixo o líder do grupo, con ton tranquilo-. Estan orgulloso que é incapaz de crer que podemos vencelo.

O grupo removeuse inquieto. A pesar das tranquilas aseveracións do líder, o só feito de velo sentado no seu trono case lles causaba terror.

-Estamos listos señor -dixo un dos seus subordinados-. Cando vostede de a orde comezaremos o ataque.

O líder contemplou críticamente ás súas tropas. Sabía que estaban unha franca minoría, pero eran decididos e estaban listos para loitar.

-Se só contase co factor sorpresa -pensou amargamente-pero sabía que el coñecía o seu ataque. Probablemente soubese mesmo que estratexias usaría. Despois de todo tamén el coñecíao ben, pois era o seu pai.

A medida que pasaba o tempo, o ataque antollábaselle cada vez máis difícil. Nin sequera sabía se tiña algunha posibilidade de vencelo. Pero non podía perder a calma. Non agora. Non fronte aos seus seguidores. Agora era o momento

-Ataquen -dixo-.

E desencadeouse a loita.
...

Estesícoro

Tisias, máis coñecido como Estesícoro ("mestre do coro", pola súa habilidade para dirixir os cantos corais), foi un poeta grego nado en Hímera (Sicilia) cara ao 630 e falecido cara ao 550 a. C. Era un dos estimados e respectados nove poetas líricos polos académicos da entón helénica Alexandría.

Do Rei ao carro, ardente
Mil cidonias mazás arroxaban;
Follas de mirto botaban;
E guirnaldas de rosa florecente,
E a doce viola
Prodigou os seus botóns tenros, soa.

HOMENAXE A ALONSO DE LANZÓS de Manuel María

¡Ouh, Alonso de Lanzós,
esforzado capitán,
ti mandaches os labregos
que tifian fame de pan!

Ouh, Alonso de Lanzós,
cabeza dos Irmandiños,
¡tiñas a gracia da flor
e a fereza dos espiños!

Ouh, Alonso de Lanzós,
nemigo da tiranía,
¡o povo fíxote seu
e deuche capitanía...!

Ouh, Alonso de Lanzós,
nobre, valente guerreiro,
¡non se trabucou o pobo
ó escollerte por guieiro!

Inicio de Cantará o pó os teus encomios?

Cantará o pó os teus encomios?
Damon Knight

E o Día da Cólera chegou. O ceo resoou con trompetas, angustiantes, ominosas. Por todas partes as secas rocas alzáronse, xemindo, e caeron desmoronadas. Logo o ceo brilou, e en resplandor apareceu un trono de lume branco, nun arco iris que ardía verde.

Os lóstregos zigzagueaban desde todos os horizontes. Ao redor do trono flotaban sete maxestuosas figuras vestidas de branco, con cintas douradas cruzando os seus peitos; e cada unha levaba na súa xigantesca man unha redoma que humeaba cara ao ceo.

...

Fragmento A revolución pendente

A revolución pendente
M. VÁZQUEZ MONTALBÁN

En Ten o home futuro?, Bertrand Russell exponse o risco do aburrimento nun mundo sen guerras, e, cun evidente sentido do humor, o filósofo propón que aos afectados polo tedio pacifista embárqueselles en viaxes espaciais. Cara solución. Creo que, en teoría, tras o final da guerra fría e da expectativa revolucionaria marxista-leninista, entre todos descubrimos a fórmula de que siga habendo guerras e unha esperanza revolucionaria, iso si, unha, a verdadeira esperanza revolucionaria que, como as mulleres ben casadas, ha de levar un anel cunha data por dentro.Xa non hai ameaza dun conflito entre o Leste e o Oeste, pero o Norte segue podendo gozar do pracer de utilizar o Sur como punching de todas as súas agresividades naturais, froito do seu incontido impulso desarrollista. 

...

EXPEDICION de F. Brown

EXPEDICION
Fredric Brown

- A primeira expedición marciana - dixo o profesor de historia -, a que seguiu á exploración preliminar mediante astronaves de recoñecemento que non levaban máis que un só home a bordo e cuxa misión era investigar as posibilidades de establecer unha colonia permanente no planeta, trouxo un gran número de problemas. Un dos máis embarazosos era: en cantos homes e en cantas mulleres tiña que repartirse a tripulación de trinta acodes que partiría cara a Marte?
- Había tres teorías respecto diso.
- Segundo a primeira, a astronave debía levar quince homes e quince mulleres, entre os cales, sen ningunha dúbida, a maior parte atoparía recíprocamente o compañeiro ou a compañeira que daría un rápido impulso á colonia.
- Segundo a segunda, debía haber vinte e cinco homes e cinco mulleres (todos eles dispostos a asinar unha renuncia a toda veleidade de monogamia), pola sinxela razón de que cinco mulleres poderían satisfacer facilmente a vinte e cinco homes, e que vinte e cinco homes satisfarían aínda con maior razón a cinco mulleres.
- Finalmente, os defensores da terceira teoría declararon que a expedición debía comporse de trinta homes, xa que, nestas condicións, os homes acharíanse en mellor disposición para concentrarse eficazmente no traballo que lles esperaba. E engadíase que, posto que unha segunda nave interplanetaria
seguiría dentro dun ano aproximadamente, e que podería levar principalmente mulleres, non sería unha privación demasiado cruel para os homes o manter o celibato durante ese intervalo. Máis aínda tendo en conta que xa estaban habituados: as dúas escolas de Cadetes do Espazo, unha de homes e outra de mulleres, non admitían a derrogación da separación de sexos.
O Director de Expedicións Interplanetarias cortou a discusión por medio dun simple expediente... 

- Si, señorita Ambrose?
Unha moza, na clase, acababa de levantar unha man.
- Señor profesor, esta expedición era a que estaba comandada polo capitán Maxon? O chamado Maxon o Campión? Pode dicirnos vostede de onde lle vén ese sobrenome?
- Estou a chegar a iso, señora Ambrose. Nas clases inferiores contóuselles a historia da expedición, pero non toda a historia. Agora son xa o suficientemente maiores como para comprendela.
- O Director de Expedicións Interplanetarias liquidou a disputa, cortou o nó gordiano, anunciando que os membros da expedición serían elixidos por sorteo, sen consideración de sexo, entre os alumnos das clases de fin de estudos das dúas Academias do espazo. Non hai que sinalar que con isto se puña a favor da relación de vinte e cinco homes e cinco mulleres, posto que a escola de homes contaba preto de cincocentos alumnos na clase superior, mentres que a de mulleres contaba soamente con cen.
Segundo a lei das posibilidades, a proporción de elixidos tería que ser de cinco homes por unha muller.
- Só que a lei de probabilidades non é aplicable a unha serie de eleccións ao azar considerada particularmente. E ocorreu que, no sorteo en cuestión, vinte e nove mulleres escolleron a papeleta sinalada, contra un só home.
- Todo o mundo, salvo as felices afortunadas, por suposto, protestou con vehemencia, pero o Director permaneceu inconmovible; o xogo fora honesto, e rexeitou cambiar o máis mínimo da lista establecida. A súa única concesión, destinada a aplacar as protestas masculinas, foi designar a Maxon, o único home, como capitán. A astronave partiu, e a viaxe foi excelente.
- E cando a segunda expedición desembarcou en Marte, atopou a poboación duplicada. Exactamente dobrada: cada muller membro da primeira tripulación tiña un fillo, e unha delas tivera xemelgos, o que cara a un total de trinta nenos.
- Si, Ambrose, vexo a súa man a piques de levantarse, pero déixeme terminar. Non, non hai nada de sensacional no que lles dixen até agora. De acordo, moita xente poderá pensar que a moralidade do asunto é máis ben dubidosa, pero non é unha gran fazaña para un home, se se lle dá tempo suficiente, o deixar encinta a vinte e nove mulleres.
- O sobrenome do capitán Maxon deriva do feito de que os traballos sobre a segunda astronave foron moito máis aprisa do que fora previsto, e que a segunda expedición chegou non un ano, senón soamente nove meses e dous días máis tarde.
- Responde esta aclaración á súa pregunta, señorita Ambrose?

FIN

Inicio de O amor, absolutamente melancólico

Alfredo Bryce Echenique

O amor, absolutamente melancólico

Hai amores liviáns tan efémeros como cálido sopro de vento; tamén poden ser apaixonados, sexuais; outros doces, suavísimos, ou violentos, odiosos; raros son os espirituais e intelectuais; pouco correntes os afectados e  histéricos.

Do fracaso que levan estas formas de amar, nace o melancólico desexo dun amor único que absorba a vida enteira. Como é este amor que podemos definir absolutamente melancólico porque é inalcanzable?
 

Ante todo debemos saber que é o absoluto. Hegel afirma que o absoluto é o espírito, e esta é o seu mais alta definición. Entón, o amor absoluto é un amor "de espírito a espírito, a conxugación sorprendente dun diálogo, o resultado ditoso dunha afinidade descuberta".

Hegel explícao con toda claridade : "O amor absoluto é o Eu que se reflicte noutro ser diferente". Do que se deduce que o meu Eu non é o que son, é unha persoa que está aí, a quen miro e regocija os meus ollos. 

Desde este momento descubro que a miña realidade íntima reflíctese nun ser alleo, estraño, que profundamente me afecta e deixa perplexo.

Inicio ZIPELBRÚM

ZIPELBRÚM
Alexandro Jodorowsky

A ninguén lle importou cando atoparon a súa peza deserta. A dona dixo: «O da 13 desapareceu».
Seguiron comendo. Un pensionista envorcou o arroz sobre a súa armadura. Mentres limpaba, un mozo aproveitou para comentar: «Eu sabía que o tal Octavio ía desaparecer; por iso non me preocupaba de asearle a peza». Seguiron comendo. 

Octavio, na Universidade, foi mal considerado por faltar aos cursos de Alquimia e Lanza; o profesorado chegou a desprezalo; o Abad negoulle o ingreso ao Centro de Investigacións Fonéticas e non merecía ser rexeitado; era un bo estudante aínda que non das materias que interesaban aos outros.

Creara unha teoría: «A Voz non xorde das cordas vocais nin do aire que as remece. Existe sen que ninguén a produza. Só que está prisioneira nos músculos da garganta e depende da vontade.»

...

Rafael Dieste - Dos Arquivos do Trasno - XADREZ

Enche a escena o taboleiro de xadrez baixo un ceo de estrelas e de lúa grande, medio encuberta ás veces polo paso dun escuro nubeiro. Ó se ergue-lo pano veranse tódalas pezas, cada unha no seu sitio, non sendo o Cabalo Branco de Rei.
(...)
Óese o frémito impaciente do Rei Preto.
O Rei Preto: E logo! saen ou non saen?
Os pretiños: Vinde para acó, louridos! (aturuxan)
Os Branquiños: Alá imos, tizóns (aturuxan)
O Rei Branco: Abonda xa. Silencio! Adiante ese Peón. Ollo! Soamente un paso!
O Peón: Mudaron os costumes? Non era sempre dous?

Inicio de O factor Deus

José Saramago - O factor Deus

Nalgún lugar da India. Unha fila de pezas de artillaría en posición. Atado á boca de cada unha delas hai un home. En primeiro plano da fotografía, un oficial británico levanta a espada e vai dar orde de disparar. Non dispomos de imaxes do efecto dos disparos, pero ata a máis obtusa das imaxinacións poderá 'ver' cabezas e troncos dispersos polo campo de tiro, restos sanguinolentos, vísceras, membros amputados. Os homes eran rebeldes.

Nalgún lugar de Angola. Dous soldados portugueses levantan polos brazos a un negro que quizá non estea morto, outro soldado empuña un machete e prepárase para separar a cabeza do corpo. Esta é a primeira fotografía. Na segunda, esta vez hai unha segunda fotografía, a cabeza xa foi cortada, está cravada nun pau, e os soldados rin. O negro era un guerrilleiro. 

Nalgún lugar de Israel. Mentres algúns soldados israelís inmobilizan a un palestino, outro militar pártelle a marteladas os ósos da man dereita. O palestino tirara pedras. 

Estados Unidos de América do Norte, cidade de Nova York. Dous avións comerciais norteamericanos, secuestrados por terroristas relacionados co integrismo islámico, lánzanse contra as torres do World Trade Center e derrúbanas. Polo mesmo procedemento un terceiro avión causa danos enormes no

edificio do Pentágono, sede do poder bélico de Estados Unidos. Os mortos, enterrados entre os cascallos, reducidos a migallas, volatilizados, cóntanse por milleiros.

...

DEMASIADO LONXE

Demasiado lonxe

Fredric Brown

R. Austin Wilkinson era un vividor, o típico habitante de Manhattan, e un cazador de mulleres. Era, ademais, un incorrixible afeccionado aos xogos de palabras e non desperdiciaba ningunha ocasión. Ao falar da súa actividade favorita, por exemplo, destacaría que era un lobo —tal e como el o vía—, pero que iso non o convertía nun home lobo.

A pesar do espantoso que esta afirmación podía resultar para algúns dos seus amigos, era case certa. Wilkinson non era un home lobo; era un home cervo.

Unha ou dúas noites á semana paseaba ata Central Park, transformábase en cervo e pasábao en grande correndo e xogando.

En realidade, existía sempre o perigo de ser visto, pero —dado que facía xogos de palabras mesmo nos seus pensamentos— estaba disposto a apostar¹ por iso.

Estranamente, nunca se lle ocorrera combinar o pracer de ser un lobo, tal e como el o vía, cos praceres de ser un cervo.

Ata unha noite.

Por que —preguntouse aquela noite— non podía un cervo ter sorte e conseguir unha cerva? Unha vez que o pensou, a idea resultoulle irresistible. Galopou ata o muro do Zoo de Central Park e trotou ao seu carón ata que o seu sensible fuciño de cervo lle indicou o lugar exacto polo que podía saltar o valo. Transformouse de novo en home para poder rubir e, xa a soas nun cercado cunha preciosa cerva, converteuse outra vez en cervo.

Ela estaba durmindo. El empurrouna con delicadeza e murmuroulle unha suxestión.

Ela abriu moito os ollos e quedou mirando para el.

—Non, non, unha ducia de veces non!

—Só unha ducia de veces? —preguntou el, lanzándolle logo unha mirada lasciva—. Querida —murmuroulle—, pensa no cervatiño que terás!

Aquilo foi ir demasiado lonxe.

Podería saírse coa súa se a cerva fose só iso, pero ela era unha cerva-muller (unha cerva que podía transformarse nunha moza) e, ademais, unha bruxa. Ela transformouse rapidamente nunha moza e correu cara ao valo. Cando el se converteu nun home e botou a correr tras dela, ela lanzoulle un feitizo por riba do ombreiro: un feitizo que o converteu de novo en cervo e o conxelou nesa forma.

Visitaches algunha vez o Zoo de Central Park? Busca o cervo de mirada triste: é Wilkinson.

Está triste a pesar de que a cerva-muller —que agora é a estrela do ballet de Nova York (os críticos din que é tan elegante coma unha cerva)— o visita de cando en vez pola noite e asume de novo a súa verdadeira forma.

Pero cando el lle suplica que o libere do feitizo, ela sorrí docemente e dille que non, que é moi aforradora e quere conservar o primeiro cervo² que gañou.

FIN

¹ Nota do tradutor: o autor fai un xogo de palabras entre gambol (retozar) e gamble (apostar), que en inglés soan igual.

² Nota do tradutor: en inglés buck significa tanto “cervo” como “dólar”.

NACIONALISMO de Manuel Rivas

Abaixo todas as nacións,
dixo aquela especie de mendigo.
¿Todas?
Todas, agás aquela que dea boa sombra.

...

Textos

Creo que eu son quen cambiou: é a solución máis simple. Tamén a máis desagradable. Pero debo recoñecer que estou  suxeito a estas súbitas transformacións. O que pasa é que de cando en cando penso; entón sen decatarme, acumúlase en min unha multitude de pequenas metamorfoses, e un bo día  prodúcese  unha verdadeira revolución. É o que deu a miña vida a este aspecto desconcertante, incoherente.

Jean  Paul   Sartre |  A  Náusea

Pedro Páramo

Cando sentei a morrer, ela (a miña alma) rogou que me levantase e que seguise arrastrando a vida, coma se esperase aínda algún milagre que me limpase de culpas. Nin sequera fixen o intento: 

"Aquí acábase o camiño -díxenlle-. Xa non me quedan forzas para máis." 

E abrín a boca para que se fose. E foise. Sentín cando caeu nas miñas mans o hilito de sangue con que estaba amarrada ao meu corazón.

Juan Rulfo: Pedro Páramo

Sempre en Galiza 4

Eu sabía de moitos que libraron de quintas por seis mil reás e podían librar por parvos, como sei de moitos que chegaron a ser xubilados pola edade e que padecían de incapacidade conxénita cando se lles regalou a credencial. Sabía que os imbéciles mais fenomenaes que pareu a nosa terra andan ben vestidos, e que moitas veces chegan a Excelentísimos Señores polo rigoroso turno de antigüedade. Cheguei a saber que algúns parvos de nacencia badúan enfonchados en cadeiras de Universidade. Eu sabía todo esto; pero sempre logrei fuxir de semellantes antroidos.

Sempre en Galiza 3

Aínda queda moita fina caste de intelectuaes, dos que a xente di que debemos facer pranto cando morran; mais eu quixera mellor homes de acción, que loitasen polo engrandecemento da nosa Terra, sen medo ao fracaso, nin á censura, nin siquera ás pedradas. Porque hai que loitar e crear, e non imos perder a vida metidos nas tripas dos problemas.

Inicio de O meu pai

JAIME BAYLY - O meu PAI 

Acaba de celebrarse o día do pai. Pasei o día, para variar, subido nun avión. Pero tiven tempo de estar en Lima para darlle un abrazo ao meu pai.
           

Non me gustan o día do pai, da nai ou os días así. Sinto que son unha trampa comercial. Algún vendedor astuto inventouse esa idea para facernos comprar chocolates, gravatas, perfumes e mil cousas máis. Non é que sexa un rañas, pero non me gusta que me obriguen a facer un agasallo.

Ao meu pai regaleille unha botella de whisky polo seu día. Eu non tomo whisky. O meu pai ten unha cabeza admirable para o grolo.

A arma de Fredric Brown

A arma
Fredric Brown


A estancia estaba sumida na penumbra do anoitecer. O Dr. James Graham, científico que ocupaba unha posto clave nun importantísimo proxecto, meditaba sentado na súa butaca predilecta. Reinaba un silencio tan grande na sala, que ouvía como na estancia contigua o seu fillo pasaba as páxinas dun libro de imaxes.

Frecuentemente Graham traballaba mellor que nunca, concibía as súas ideas máis xeniais, en circunstancias como estas, só e tranquilo nunha estancia escurecida da súa casa, despois de realizar o seu traballo diario. Pero aquela noite o seu cerebro non se achaba enfrascado en cavilaciones creadoras. Pensaba principalmente no seu fillo, cun ptoblema mental... o seu único fillo, que entón estaba na estancia contigua. Os seus pensamentos eran amorosos, e achábanse libres da amargura que experimentou anos atrás, cando se decatou do triste estado do seu vástago. O raparigo era feliz e... non era isto o principal? E a cantos homes foi concedido ter un fillo que será sempre un neno, que non
crecerá para deixar ao autor dos seus días? Desde logo, aquilo era un intento para aplicar a lóxica a un feito tristísimo, pero a lóxica non ten nada de malo cando...
Naquel momento soou o timbre.
Graham levantouse e acendeu a luz da estancia case totalmente escura, antes de saír ao vestíbulo para ir abrir a porta. A chamada non lle molestou; aquela noite case agradecía calquera interrupción dos seus pensamentos. Abriu a porta. No limiar alzábase un descoñecido.
- O Dr. Graham? - dixo -. Permita que me presente... Chámome Niemand e desexaría falar con vostede. Permíteme que pase un momento?
Graham miroulle. Era un homiño de aspecto vulgar e inofensivo... moi posiblemente un xornalista ou un axente de seguros. Pero non lle importaba o que puidese ser, Graham respondeu:
- Con moito gusto. Pase vostede, Mr. Niemand.
Uns cuantos minutos de conversa, díxose tratando de xustificarse, distraeríanlle e apartaría del aqueles pensamentos.
- Sente - dixo ao seu visitante cando ambos estiveron na sala de estar -. Permíteme que lle ofreza unha copa?
- Non, grazas.
Tomou asento na butaca; Graham no sofá.
O home cruzou os dedos e inclinouse cara a el.
- Dr. Graham, vostede é o home cuxa labor científico ten maiores probabilidades que a de ningún outro sabio de acabar coa raza humana.
É un chiflado, díxose Graham. Demasiado tarde, comprendeu que debía preguntar cal era a profesión daquel individuo antes de admitilo, e que lle traía alí. A entrevista prometía ser embarazosa; a el non lle gustaba mostrarse groseiro, pero neste caso tería que selo.
- Dr. Graham, a arma na cal está vostede traballando...
O visitante interrompeuse e volveu a cabeza cando a porta que conducía ao dormitorio contiguo abriuse e un raparigo de quince anos entrou na estancia. O raparigo correu cara a Graham, sen facer caso da presenza de Niemand.
- Papá, lerasme este conto agora?
Aquel raparigo de quince anos ría como un neno de catro.
Graham pasou un brazo ao redor dos ombreiros do rapaz. Logo mirou ao seu visitante, preguntándose se estaría decatado da súa traxedia. Pola falta de sorpresa que observou na cara de Niemand, Graham comprendeu que este xa sabía que tiña un fillo con discapacidade.
- Harry - dixo Graham, con voz afectuosa -, papaíño ten traballo. Espera un intre. Volve ao teu cuarto; pronto irei lerche ese conto.
- O da pita que lle caía o ceo encima? Lerasme o da pigta?
- Se ti queres... Agora, vai. Non, agarda. Harry, este señor é Mr. Niemand.
O raparigo dirixiu unha tímida mirada ao visitante. Niemand díxolle:
- Ola, Harry - e devolveulle o sorriso, tendéndolle a man. Graham estivo entón seguro de que Niemand xa coñecía a triste condición do seu fillo; o seu sorriso e o seu ademán eran propios para dirixirse a un neno de catro ou cinco anos, que era a idade mental do seu fillo.
O neno tomou a man de Niemand. Por un momento pareceu coma se fose sentar nos xeonllos deste, pero Graham apartouno suavemente, dicíndolle:
- Agora volve ao teu cuarto, Harry.
O raparigo regresou ao seu dormitorio, deixando a porta aberta.
Niemand mirou a Graham e dixo:
- Gústame ese mozo - cunha sinceridade que era evidente. Engadiu -: Ogallá todo canto vostede léalle poida ser sempre certo.
Graham non comprendeu que significaban aquelas palabras. Niemand proseguiu:
- O conto da pita. É un conto moi bonito... pero mellor se a pita equivóquese e o ceo non cae nunca.
Graham experimentou unha súbita simpatía por Niemand cando este demostrou querer ao neno. De súpeto lembrou que debía terminar aquela entrevista canto antes. Levantouse, coma se xa non tivese máis nada que dicir.
- Temo que está vostede perdendo o tempo e que mo fai perder a min, Mr. Niemand - dixo -. Seime de memoria todos os argumentos que pode vostede esgrimir. Ouvín ducias de veces todo canto vostede poida dicirme. Posiblemente hai algo de verdade no que vostede cre, pero iso ao meu non me concierne. Eu son un home de ciencia, e unicamente iso. Si, é do dominio público que estou a traballar nunha arma, unha arma moi perfeccionada e que pode ser case definitiva. Pero, para min, non é máis que un subproducto do feito principal: a miña contribución ao progreso científico. Téñoo moi meditado, e cheguei á conclusión que iso é o único que me interesa.
- Pero, Dr. Graham... Está preparada a Humanidade para unha arma tan terrible?
Graham engurrou o ceño.
- Xa lle expuxen o meu punto de vista, Mr. Niemand.
O visitante alzouse sen présas da butaca, dicindo:
- Moi ben. Se vostede prefire que non discutamos, non direi unha palabra máis. - Pasouse unha man pola fronte -. Déixolle, Dr. Graham. Aínda que... Podo cambiar de opinión acerca da copa que tivo a amabilidade de ofrecerme?
A irritación de Graham desvaneceuse.
- Desde logo - dixo - Gústalle o whisky con auga soa?
- Moitísimo.
Graham desculpouse e pasou á cociña. Preparou a botella de whisky, un xerro de auga, cubos de xeo, vasos.
Cando volveu ao living, Niemand saía do dormitorio do neno. Ouviu que aquel dicía
«Boas noites, Harry» e que o seu fillo contestaba alborozado: «Boas noites, Mr. Niemand»
Graham serviu dúas copas de whisky. Pouco despois, Niemand rexeitou amablemente unha segunda e levantouse para irse.
Antes de marcharse, dixo:
- Tomeime a liberdade de traer un agasallo para o seu fillo, doutor. Deillo mentres vostede ía en busca das bebidas. Supoño que desculpará vostede o meu atrevemento.
- Non faltaba máis. Moitas grazas. Boas noites.
Graham pechou a porta; cruzou a sala e penetrou no dormitorio do seu fillo:
- Bo, Harry; agora lereiche ese...
A súa fronte cubriuse repentinamente de suor, pero esforzouse por manterse tranquilo até achegarse ao leito.
- Déixasme ver isto, Harry?
Cando se apoderou do obxecto, as súas mans tremían ao examinalo.
«Só un tolo, díxose, só un tolo daría un revólver cargado a un débil mental.»

FIN

Portugués Suave

Joaquim Pessoa, in 'Português Suave'

Bastava-nos amar. E não bastava
o mar. E o corpo? O corpo que se enleia?
O vento como um barco: a navegar.
Pelo mar. Por um rio ou uma veia.

Bastava-nos ficar. E não bastava
o mar a querer doer em cada ideia.
Já não bastava olhar. Urgente: amar.
E ficar. E fazermos uma teia.

Respirar. Respirar. Até que o mar
pudesse ser amor em maré cheia.
E bastava. Bastava respirar