EXPEDICION
Fredric Brown
- A primeira expedición marciana - dixo o profesor de historia -, a que seguiu á exploración preliminar mediante astronaves de recoñecemento que non levaban máis que un só home a bordo e cuxa misión era investigar as posibilidades de establecer unha colonia permanente no planeta, trouxo un gran número de problemas. Un dos máis embarazosos era: en cantos homes e en cantas mulleres tiña que repartirse a tripulación de trinta acodes que partiría cara a Marte?
- Había tres teorías respecto diso.
- Segundo a primeira, a astronave debía levar quince homes e quince mulleres, entre os cales, sen ningunha dúbida, a maior parte atoparía recíprocamente o compañeiro ou a compañeira que daría un rápido impulso á colonia.
- Segundo a segunda, debía haber vinte e cinco homes e cinco mulleres (todos eles dispostos a asinar unha renuncia a toda veleidade de monogamia), pola sinxela razón de que cinco mulleres poderían satisfacer facilmente a vinte e cinco homes, e que vinte e cinco homes satisfarían aínda con maior razón a cinco mulleres.
- Finalmente, os defensores da terceira teoría declararon que a expedición debía comporse de trinta homes, xa que, nestas condicións, os homes acharíanse en mellor disposición para concentrarse eficazmente no traballo que lles esperaba. E engadíase que, posto que unha segunda nave interplanetaria
seguiría dentro dun ano aproximadamente, e que podería levar principalmente mulleres, non sería unha privación demasiado cruel para os homes o manter o celibato durante ese intervalo. Máis aínda tendo en conta que xa estaban habituados: as dúas escolas de Cadetes do Espazo, unha de homes e outra de mulleres, non admitían a derrogación da separación de sexos.
O Director de Expedicións Interplanetarias cortou a discusión por medio dun simple expediente...
- Si, señorita Ambrose?
Unha moza, na clase, acababa de levantar unha man.
- Señor profesor, esta expedición era a que estaba comandada polo capitán Maxon? O chamado Maxon o Campión? Pode dicirnos vostede de onde lle vén ese sobrenome?
- Estou a chegar a iso, señora Ambrose. Nas clases inferiores contóuselles a historia da expedición, pero non toda a historia. Agora son xa o suficientemente maiores como para comprendela.
- O Director de Expedicións Interplanetarias liquidou a disputa, cortou o nó gordiano, anunciando que os membros da expedición serían elixidos por sorteo, sen consideración de sexo, entre os alumnos das clases de fin de estudos das dúas Academias do espazo. Non hai que sinalar que con isto se puña a favor da relación de vinte e cinco homes e cinco mulleres, posto que a escola de homes contaba preto de cincocentos alumnos na clase superior, mentres que a de mulleres contaba soamente con cen.
Segundo a lei das posibilidades, a proporción de elixidos tería que ser de cinco homes por unha muller.
- Só que a lei de probabilidades non é aplicable a unha serie de eleccións ao azar considerada particularmente. E ocorreu que, no sorteo en cuestión, vinte e nove mulleres escolleron a papeleta sinalada, contra un só home.
- Todo o mundo, salvo as felices afortunadas, por suposto, protestou con vehemencia, pero o Director permaneceu inconmovible; o xogo fora honesto, e rexeitou cambiar o máis mínimo da lista establecida. A súa única concesión, destinada a aplacar as protestas masculinas, foi designar a Maxon, o único home, como capitán. A astronave partiu, e a viaxe foi excelente.
- E cando a segunda expedición desembarcou en Marte, atopou a poboación duplicada. Exactamente dobrada: cada muller membro da primeira tripulación tiña un fillo, e unha delas tivera xemelgos, o que cara a un total de trinta nenos.
- Si, Ambrose, vexo a súa man a piques de levantarse, pero déixeme terminar. Non, non hai nada de sensacional no que lles dixen até agora. De acordo, moita xente poderá pensar que a moralidade do asunto é máis ben dubidosa, pero non é unha gran fazaña para un home, se se lle dá tempo suficiente, o deixar encinta a vinte e nove mulleres.
- O sobrenome do capitán Maxon deriva do feito de que os traballos sobre a segunda astronave foron moito máis aprisa do que fora previsto, e que a segunda expedición chegou non un ano, senón soamente nove meses e dous días máis tarde.
- Responde esta aclaración á súa pregunta, señorita Ambrose?
FIN
