26 de agosto de 2021

Aforismos de Leonardo

470.- Adulación.- A serea canta tan dulcemente que adormenta aos mariñeiros, e logra rubir sobre os barcos e matar os mariñeiros adormentados. 

22 de agosto de 2021

Bradbury

Pensa. Desexa. E co desexo: Faino!
Ray Douglas Bradbury, nado en Waukegan (Illinois) o 22 de agosto de 1920 e finado o 6 de xuño de 2012.

19 de agosto de 2021

Aforismos de Leonardo

469.- Abstinencia.- Cando o asno salvaxe vaia a beber á fonte e atope turbia a auga, por moita sede que teña, absterase de beber e esperará a que a auga se aclare. 

12 de agosto de 2021

Aforismos de Leonardo

468.- Humildade.- É o cordeiro sumo exemplo de humildade. Sométese a todos os outros animais. Cando é arroxado á gaiola do león para servir a este de alimento, entrégase a el como á propia nai, e tan mansamente que se viu moitas veces ao león negarse a matalo. 

7 de agosto de 2021

Inicio de UN DISPARO MEMORABLE

UN DISPARO MEMORABLE
Alejandro Pushkin
  
Tivemos un duelo. 
Baratynski 
Eu xurara atravesarlle dun 
balazo, segundo o dereito do duelo- o meu 
disparo non lle alcanzou. 
Unha velada no Vivac. 
  
  
Estabamos acantonados no pequeno pobo de X. Todo o mundo sabe como é a vida dun oficial de tropa de guarnición. Á mañá, estudo e picadero; a comida en casa do comandante do rexemento ou nunha fonda xudía; á noite, ponche e naipes. 

En X non había ningún lugar onde reunirse, nin unha rapariga; iamos uns a casa doutros, onde, aparte os nosos uniformes, non viamos nada máis. 

Un só civil formaba parte do noso grupo. Tiña uns 35 anos, o que nos facía considerarlle vello. A súa experiencia dáballe superioridade sobre nós en varios puntos, e, ademais, o seu aspecto sombrío que mostraba habitualmente, os seus rudos costumes e a súa lingua mordaz exercían unha clara influencia nas nosas mentes xuvenís. 

Un certo misterio parecía envolver o seu destino: tomáselle por ruso aínda que levaba apelido estranxeiro. Noutros tempos servira nos húsares, e até con sorte; con todo, ninguén sabía que motivos fixéranlle retirarse do servizo para ir radicarse nun mísero lugar, onde vivía na estreiteza, unida, no entanto, a certo malgasto. Ía sempre a pé, vestía unha chaqueta negra, raída polo uso, e a súa mesa estaba sempre a disposición de todos os oficiais do noso rexemento. As súas ceas, estaban compostas por non máis de dous ou tres pratos, preparados por un militar retirado, pero o champagne adoitaba correr a torrentes durante as comidas. Ninguén sabía se posuía ou non fortuna nin cales eran as súas rendas, nin ninguén atrevía a preguntarllo. Tiña moitos libros, a maioría obras de milicia e novelas. Prestábaos de bo grado, sen esixir nunca a súa devolución, como tampouco, pola súa banda, devolvía nunca os que a el lle prestaban. 

A súa ocupación predilecta era exercitarse no tiro a pistola. As paredes do seu cuarto estaban tan cribadas de balazos, que parecían paneis dunha colmea.

Unha rica colección de pistolas constituía o único luxo da miserable casucha que habitaba. 

...

5 de agosto de 2021

Aforismos de Leonardo

467.- Unicornio.- O unicornio esquece a súa ferocidade, incapaz de vencer a atracción que sobre el exercen as mulleres. Deixando de lado toda suspicacia, chégase a unha delas e dorme no seu colo. E é así como os cazadores conseguen apoderarse deste animal selvático. 

4 de agosto de 2021

Pazo de Tor

O Pazo de Tor é un magnífico pazo de estilo barroco situada en Tor, no concello de Monforte de Lemos.

Como moitas destas construccións, aínda que o edificio actual é do XVIII, conserva trazas anteriores.

A súa última propietaria, María de la Paz Taboada de Andrés y Zúñiga, doouno á Deputación de Lugo. 

Logo de acometer obras de acondicionamento e acceso, abriuse como museo o 13 de xullo de 2006.

É unha visita moi interesante que realizar no Sur da Provincia de Lugo. Aproveitade que grazas á Rede museística da provincia, conta cun excelente equipo que explicarán historia do edificio e da colección que alberga. Un luxo.


Algunhas fotos


3 de agosto de 2021

Garcilaso de la Vega - Sonetos

Un rato se levanta mi esperanza, 
mas cansada d’haberse levantado, 
torna a caer, que deja, a mal mi grado, 
libre el lugar a la desconfianza.

¿Quién sufrirá tan áspera mudanza 
del bien al mal? Oh corazón cansado, 
esfuerza en la miseria de tu estado, 
que tras fortuna suele haber bonanza! 

Yo mesmo emprenderé a fuerza de brazos 
romper un monte que otro no rompiera, 
de mil inconvenientes muy espeso; 

muerte, prisión no pueden, ni embarazos, 
quitarme de ir a veros como quiera, 
desnudo espirtu o hombre en carne y hueso.