26 de outubro de 2021

Cita de Xenofonte

Só a forza de favores conquístase aos espíritos mezquinos, aos corazóns xenerosos gáñaselles co afecto.

23 de outubro de 2021

Día 22 de outubro San Martiño de Dumio

Onte, día 22 de outubro, Braga especialmente rememora a San Martinho de Dume ou Dumio, un dos homes máis ilustres que pasou polo sólio arquiepiscopal. Martinho era natural da Panónia, provincia romana situada no territorio da actual Hungría, nacendo presuntamente en 520. 
Ao que se supón, Martinho fundou tamén o máis antigo mosteiro (cenóbio) existente en territorio portugués, situado en Dume, nas aforas de Braga. Foi, por iso mesmo, ordenado Bispo de Dume en 556, sendo máis tarde (569) elevado a bispo metropolitá de Braga, dotado de influencia sobre todas as dioceses da provincia da Galécia. 
Morreu no 579, escasos anos antes da rendición suévica perante o dominio visigótico.  Martinho Dumiense, tamén coñecido como Martinho de Braga, aparece no seo dun pobo en proceso de conversão ao cristianismo e exerce sobre el unha acción civilizadora sen precedentes. En tempos de heresias, conseguiu converter o rei suevo Carriarico ao cristianismo e, desta forma, converter todo o Reino. 
Morreu ao 20 de marzo de 579, sendo considerado o Apóstolo dos Suevos.  A súa festa foi fixada a 22 de outubro, data que sinala a trasladação dos seus restos mortais para a Sé Primaz, ocorrida este día o ano de 1606, por iniciativa do Arcebispo D. Frei Agostinho de Jesus.

22 de outubro de 2021

FIN DE SEMANA DE XADREZ

Estas son as propostas para este fin de semana:

VENRES ÁS 20,00
A recuperación do pasado venres estivo bastante ben e repetimos.
Será o segundo torneo do Circuito de Outono.
A información en: www.xadrezuniversitario.org

SABADO ÁS 16,00
O sábado pasado empezou a Liga AGAX de Outono Sub12 Online.
Dominicos gañou nesta primeira xornada, seguido de Compañía de María que se estreaba nesta proba. En terceira posición quedou o Pardo Bazán.
Só para os nados en 2009 ou seguintes, alumnado dalgún dos centros educativos da cidade da Coruña.
Rolda do sábado 23/10/2021: 

Se non estás en ningún equipo ou queres coñecer as normas básicas desta liga amigable, tes a información da Liga en: 

Clasificacións actuais:



E mais tarde:

SABADO ÁS 19,30
Os nosos amigos de Portugal preparan outro torneo Sub12.
Así que se queres seguir adestrando é unha boa oportunidade.
Para nados en 2009 e seguintes.


DOMINGO ÁS 17,00
Novo torneo dos Domingo Online
Mira no espacio do club online ou visita

E LEMBRA...
Para alumnos, PDI, PAS e exalumnos da Universidade da Coruña, INCUDE ven de abrir a inscrición no seu xa clásico torneo online da UDC.

21 de outubro de 2021

Aforismos de Leonardo

478.- Alce.- Nace na illa Escandinavia. Ten a aparencia dun cabalo grande, pero distínguese do cabalo na considerable lonxitude do pescozo e das orellas. Pace a herba recuando, pois ten o beizo superior tan saínte que cubriría con el a herba, se quixese comela avanzando. Ten as pernas sen conxunturas e, por esta razón, cando se apresta a durmir, ten que apoiarse contra unha árbore. Os cazadores, que saben onde afai durmir, cortan case todo o tronco da súa árbore preferida, e así, cando o alce vén durmir, cae ao chan e os cazadores apodéranse del. Por ningún outro medio conseguiríano, porque a velocidade da súa carreira é incrible. 

20 de outubro de 2021

Relatos e debuxo de xadrez

Do concurso de relatos e debuxos de xadrez de AGAX do pasado ano 2020.

O alcume  

No mundo do xadrez haiche milleiros de nomes cos que se coñece aos xogadores; o “Ogro de Bakú”, o “Tigre de Madrás”, o “Mago de Riga”, ou mesmo a “Máquina de xadrez” por nomear algúns. Mais o home que  ocupa o meu relato non sae en libro ningún, porén, é o apelativo xadrecístico que máis hei de lembrar.  

Desfrutaba eu os meus anos mozos, e conseguira un traballo nunha vila preto de onde vivía. As miñas tarefas non veñen ao caso, máis podo dicir que tiña o tempo xusto para ir lá de mañanciña na miña bicicleta e voltar a casa no serán. O único momento onde me paraba, era na praza do pobo, á hora do almorzo. Foi aí que comezou o meu romance co xadrez, e foi nese lugar, que coñecín ao home do que vos quería falar.
 
Era el unha persoa de poucas carnes, tal parecía que o fose levar o vento se soltaba o seu caxato. Nunca souben a súa idade coa certeza que me gustaría, pero era un vello con todas as da lei, cabelo branco e engurras sobre engurras. Pero todo aquilo que lle faltaba de corpo e xuventude, sobráballe de miolos; cousa que xa se adiviñaba pola súa mirada. Chegaba aquel  vellote  á  praza,  sacaba  o  seu  taboleiro de  cartón  e  máis  as  pezas,  de  madeira  -se tivera que atinar diría que dalgún carballo- e traballadas a man, o que lles daba un aire único, e  tamén  un  cheiro ao  verniz  que nunca  as  ía  deixar.  A  súa,  era  sempre  a  mesma  rutina, colocaba  o  reloxo  e  comezaba  a  xogar  soíño.  En  contadas ocasións,  algún  veciño  que pasaba por alí xogaba con el, pero pouco duraban.  

Pois ben, por aqueles tempos tíñame por un bo xogador, dende que o meu avó ensinárame a xogar “coas súas regras”. Así que un día achegueime ao seu carón e díxenlle se quería botar unha partida. O home sorriu e cun xesto convidoume a xogar. O que nese momento presenciei non é sinxelo de contar, mais era mesmo como ver un pingüín cando se mergulla na auga, o medio natural dese homiño, non era outro que o taboleiro. A súa axilidade mental era tal, que ata as súas mans semellaban lóstregos apañando as pezas. Con todo a partida, como tódalas outras que habían de vir, rematou nun instante.
 
Aquel baile sobre o taboleiro entre nolos dous  converteuse nunha costume, sen entre nos cruzar máis verbas que “sorte”, “xaque mate” e “boa partida”.  
 
Así foi, que esta estraña sorte de amizade sen nomes nin más historia que as nosas batallas, seguiu  durante  un  par  de  meses.  Un  día,  por  curiosidade,  mentres  estaba  a  traballar, preguntei  na  tasca  que  quedaba  mirando  cara  a  praza  do  pobo  se  alguén  coñecía  aquel home co que eu trabara semellante relación. Ninguén parecía saber del, máis aló de que coma  un  reloxo  chegaba  á  praza  sempre  á  mesma  hora,  cando  non  chovía.  Xa  case desistira, cando unha señora deixou caer un nome. “Ese éche o Cancodrilo”, sentenciou cun sorriso. Pese a que eu cría que se trabucara cando quería dicir “crocodilo”, aconteceu que polo alcume alguén máis tiña ouvido falar del e máis nada. O verdadeiro nome ou o porqué daquel outro ninguén mo puido dicir, e o meu tempo de traballo nunca me permitiu afondar máis niso.   

Coa práctica, cos xestos e miradas do meu velliño, aprendín a ler no seu ollar cando eu facía algún movemento mal dado. Pasou o tempo, e por fin, conseguín gañar un xogo. Dos seus beizos saíu “boa partida”, pero cunha ledicia que eu non chegaba a entender. Tendeume a man  e  apertou  con  esa forza  que  eu  so  lle  tiña  visto  no  xadrez.  Seguimos  xogando  máis veces, pero foi unha das últimas. Co tempo o vello deixou de vir e eu deixei  de traballar nesa vila. Aínda así, o que aprendín con el non o esquecín e no meu tempo na universidade gañei fama de xogador a temer.  

Tivo mesmo que ser o fado, que anos tras o meu tempo nesa vila voltei parar lá. Ía preguntar polo meu vello amigo cando vin un taboleiro de cartón e aquelas pezas co cheiro a verniz ciscadas por el. Cando cheguei á súa altura, ergueuse ante min un cativo duns once anos, que  tiña  apañado  do  chan  o  bispo  que  faltaba  no  xogo.  Sen  darme  tempo  a  dicir  nada, ofreceume xogar. Despois de ver que era un xogador  ben forte para a súa idade, logo de trocarmos unhas palabras puiden saber que era o neto daquel vello que eu tanto estimaba. 

Contoume como o seu avó coñeceu a súa avoa nesa praza cando xogaba ao xadrez sendo el mozo. Polo visto dicía que os seus mellores amigos os tiña coñecido así. E cando eu xa tiña que marchar o raparigo espetoume “Sabes cal é o can máis perigoso?”. Para a súa estrañeza e a máis a miña, souben responder. “O Cancodrilo” afirmei, mentres soltaba unha gargallada. 

19 de outubro de 2021

Citas de Xenofonte

XENOFONTE 

(dErkhia, c 430-Corinto, c 355 ANE) Escritor e filósofo grego. Foi discípulo de Sócrates. Loitou como mercenario para defender o trono de Ciro o Mozo. A súa longa viaxe até Bizancio foi relatada na Anábase, a súa obra máis destacada. Desatada a guerra entre Atenas e Esparta, retirouse a vivir nunha facenda en Escilo, xunto a Olimpia, cedida polos espartanos en recoñecemento dos seus servizos. 

Nas súas obras maniféstase hostil cara á democracia ateniense e oriéntase cara a formas máis autoritarias, como as que coñeceu en Esparta e en Persia. A derrota dos espartanos (371) obrigoulle a trasladarse a Lepreo e, máis tarde, a Corinto, onde morreu. Sobresaen as súas obras As Helénicas, historia de Grecia que continúa a de Tucídides, e Ciropedia, especie de novela histórica de intención moralizante. Outras obras notables son as Memorables de Sócrates, Apoloxía de Sócrates, O banquete, Da equitación, O hipárquico e A constitución de Esparta. 

Os ricos que non saben usar as súas riquezas son dunha pobreza incurable, porque é pobreza de espírito.

18 de outubro de 2021

11 anos

O 18 de outubro de 2010 nacía este blog, que viña a substituir a outro no que durante un tempo foramos facendo probas. Este nacia coa intención de publicar algo cada día, contribuíndo modestamente á actividade da Sociedade Cultural e Deportiva Palaestra, aínda que naceu sobre todo para a lectura, hoxe acolle cultura de todo tipo.

Levamos mais de 4000 entradas, correspondentes a outros tantos días. o número de visitas nunca foi importante para nos, pero neste último ano, será cousa da pandemia, aumentaron notablemente. o pico mais alto no mes de maio deste 2021 no que estivemos preto das 12.000 visitas mensuais, aínda que o día con mais visitas, con case 900 foi no pasado mes de setembro.

Aquí seguiremos, publicando de todo, dende o mais parvo ao mais filosófico. 

E agardamos que vos sigades aí, seguindo o blog.

www.brigantium.org 


16 de outubro de 2021

Inicio de "Fixenche eu"

FÍXENCHE EU 
Walter M. Miller 

Desfíxose do inimigo, e estaba canso. Xeado, sombrío, abafando; achábase sentado sobre a rocha, baixo o negro ceo, e rozaba o chan cos seus pés, mentres a súa orella discoidal movíase en lentos compases que exploraban a superficie do terreo e do firmamento. Todo estaba silencioso e sen aire. Nada se movía, excepto algo que restregaba debilmente na gruta. Estaba ben que nada se movese. Odiaba o son e o movemento. Estaba na súa natureza aborrecerlos. Cos da cova, non podía facer nada ata que amencese. Ouvía a súa voz farfullando entre as rocas... 
Socorro! Estades mortos todos? Podedes ouvirme? Aquí Sawyer. Sawyer chamando a calquera, Sawyer chamando a calquera... 
O farfulleo era irregular, átono. Desatendíao, rexeitando escoitalo. Todo estaba rezumando frío. O sol fórase, e unha semioscuridade levaba instalada duascentas cincuenta horas; só había a difusa luz do orbe celeste que non proporcionaba ningún sustento, e as estrelas polas cales sinalaba a hora. Sentado, derrengado sobre a rocha, esperaba ao inimigo. Este viñera á carga xurdindo do submundo ao luscofusco. Fixérao á brava sen ningunha manobra defensiva, sen lume ofensivo. El esnaquizounos facilmente... primeiro aos compoñentes que avanzaban con estrondo de artefactos rodantes, e logo aos pequenos que se escurrían precipitadamente da masa. Habíaos ido varrendo un por un, excepto ao que se arrastrou á cova e ocultábase tras unha greta no túnel...

(...)

15 de outubro de 2021

Fin de semana de xadrez

Imos recuperar algunhas das actividades de xadrez, estas son as nosas propostas para estes días.

VENRES ÁS 20,00
Recuperamos no Centro Universitario de Riazor os torneos presenciais.
Damos inicio ao Circuito de Outono.
A información en: www.xadrezuniversitario.org

SABADO ÁS 16,00
Tamén neste fin de semana retomamos a Liga AGAX SUB12.
Só para os nados en 2009 ou seguintes, alumnado dalgún dos centros educativos da cidade da Coruña.
Empeza a Liga de Outono, que serán 8 sábados.

Se xa estás nalgún dos equipos e coñeces as normas podes ir directamente ao espazo do torneo deste sábado. Alí terás que indicar con que equipo vas xogar:

Se non estás en ningún equipo ou queres coñecer as normas básicas desta liga amigable, tes a información da Liga en:


DOMINGO ÁS 17,00
Novo torneo dos Domingo Online
DOMINGO ONLINE Arena #kAKfxcna • lichess.org

E tamén para alumnos, PDI, PAS e exalumnos da Universidade da Coruña, INCUDE ven de abrir a inscrición no seu xa clásico torneo online da UDC.

14 de outubro de 2021

Aforismos de Leonardo

477.- Hipopótamo.- Cando vese enfermo, bótase a buscar espiñas ou, onde poida achalos, os fragmentos cortados de canas, e con eles fregase ata que consegue abrirse unha vea e, despois de extraer o sangue necesario, pecha con lodo a ferida. A súa forma é parecida á do cabalo, pero ten as pezuñas fendidas, a cola torta, dentes de xabaril, o pescozo cuberto de crins; a súa pel é impenetrable cando está seca; nútrese de cereais. Entra nos campos de cú, de xeito que pareza seguir a dirección contraria. 

13 de outubro de 2021

Paco Pestana

Ante o falecemento de Paco Pestana andivemos a buscar unha foto dunha obra pouco coñecida que está no Museo Carlos Maside. 

E aqui a temos. A deixamos sen poñer o título e cada un disfrute da obra sen condicionantes.

12 de outubro de 2021

LIGA XADREZ ONLINE

Volvemos coa Liga AGAX Online en colaboración co Concello da Coruña. Tras as edicións de inverno e primavera, chega a edición de outono da LIGA AGAX ONLINE SUB12. Cumprimos así a nosa proposta de principios de ano, cando bastante mais confinados propusimos facer tres ligas neste 2021, no primeiro, segundo e cuarto trimestre.

Coma nas edicións anteriores os encontros xogaranse en Lichess e contarán os tres mellores resultados de cada equipo.

No mes de decembro teremos unha actividade aberta a colexios de calquera parte do mundo, pero agora a competición está destinada a colexios da cidade da Coruña, pero se o teu colexio non ten equipo (irán engadíndose algúns estes días) contacta con nos. 

Na proba contarán os tres primeiros representantes de cada colexio. Poden participar tódolos xogadores que o desexen dun mesmo centro e ir variando ao longo da proba. Igoalmente poden incorporarse equipos novos ao longo da duración do torneo.

LIGA AGAX ONLINE SUB 12 
(NADOS EN 2009 OU SEGUINTES)

SABADOS DE 16,00 A 17,00 EN LICHESS.ORG
Torneos sistema area, de partidas a 5 minutos sen berseker e sen puntos extras por vitorias consecutivas.

Se queres xogar na Liga por equipos Sub 12:

1. Crea unha conta en Lichess.org (se xa a tes creada continua cos puntos 2 e 3) 

2. Escolle o equipo ao que pertenzas e comproba que xa estás inscrito como xogador. Se non terás que pedir ingreso... e atento a resolver o mate en unha xogada que te pedirá para enviar a solicitude.
Se non estás nalgún dos anteriores equipos pero queres participar escríbenos a correo@agax.org.

3. Unha vez inscrito, cada sábado con partida terás que anotarte e escoller o teu equipo (para iso tes que estar xa dentro do mesmo). Publicaremos as ligazóns neste mesmo espazo. Así que cada xornada entra en www.xogandocoxadrez.eu para participar na proba do día.
Serán oito sábados. Datas previstas: Outubro: 16, 23 e 30. Novembro: 6, 13, 20 e 27. Decembro: 4

4. Trofeos. Despois das oito xornadas da Liga teremos unha clasificación de circuito (realizada ao xeito tradicional de AGAX contando os cinco primeiros) tanto para equipos como por xogadores individuais.
Os tres primeiros de cada dunha desas categorías recibirán un trofeo.


11 de outubro de 2021

Adestramentos de xadrez

ADESTRAMENTOS ATA FINAIS DE 2021


Este novo curso 2021-2022 empezou cun destacado éxito na nosa escola do Sporting Club Casino e tentaremos consolidar a actividade no C.C. Los Rosales, iniciada no curso pasado.

Para os interesados será obrigatorio ser socio de Palaestra. 
É un pago único de 10 € e o periodo de asociación remata o 31/08/2022. 
Cada anotado recibirá:
* Camiseta con motivos de xadrez.
* Máscara hixiénica con motivo de xadrez.
* Libro de xadrez con mates básicos.

Tamén será Obrigatorio contar coa ficha federativa na Federación Galega de Xadrez.
Recomendamos facelo co CIDU www.xadrezuniversitario.org. Hai a opción de anotarse para xogar a liga (custo anual 25€) ou so para estas actividades cun custo de 12€ (3€ até 14 anos). Outra posibilidade é federarse co Sporting Club Casino, caso de ser socio. 
Importante: O periodo de validez da ficha federativa é por ano natural, así que en caso de federarse de novo a ficha ten vixencia ate o 31/12/2021.

Actividade proposta no Centro Comercial Los Rosales. 
Buscamos manter grupos pequenos coma no pasado, cun máximo de 6 asistentes. 

Grupo A: Xoves de 17,30 a 18,30. Iniciación. 
Grupo B: Xoves de 18,30 a 20,00. Xogadores con experiencia.

Días de actividade: 
Outubro: 14, 21 e 28 / Novembro: 4, 11, 18 e 25 / Decembro: 2, 9 e 16

Custo da actividade outubro-decembro:
45 € para o grupo de 1 hora.
60 € para o grupo de hora e media.

Lembramos novamente que hai que engadir a cota de federación para aqueles que non estiveran federados en 2021 e a cota 2021-2022 da S.C.D. Palaestra.

Actividade presencial - Actuación COVID.
É obrigatorio o uso da máscara. Será de aplicación o protocolo da Secretaría Xeral para o Deporte e Federación Galega de Xadrez sobre medidas de prevención ante a COVID.

Os interesados deben anotarse no formulario e facer os pagos oportunos na conta que se comunique por whatsapp.




7 de outubro de 2021

Aforismos de Leonardo

476.- Golfiño.- A natureza concedeu aos animais non só o coñecemento das súas vantaxes, senón, ademais, o das desvantaxes dos seus inimigos. O golfiño ten conciencia do que vale o fío das aletas que leva sobre o lombo. Sabe tamén cuán facilmente penetrable é o bandullo do crocodilo. Así, cando combate con el, achégaselle por baixo e mátao abríndolle o ventre. 

O crocodilo é temible para o que foxe del, pero en extremo covarde co que o persegue. 

4 de outubro de 2021

XXVII TORNEO DO ROSARIO

Asociación Galega de Xadrecistas vai celebrar o XXVII Torneo do Rosario, un dos mais antigos de cantos celebramos, xa que o iniciamos en 1995. 

Nome do Torneo: XXVII TORNEO DO ROSARIO

Datas: 9 e 10 de outubro de 2021.

Lugar: Sábado no Colexio Dominicos (entrada pola rúa Maestranza) e Domingo no Sporting Club Casino (Rúa Real) - A Coruña.

Ritmo: 10 minutos + 3 segundos en ambos torneos

Horario:
Os dous días terán os mesmos horarios:
1ª Rolda: 17,00
2ª Rolda: 17,35
3ª Rolda: 18,10
4ª Rolda: 18,45
5ª Rolda: 19,20
6ª Rolda: 19,55
Entrega de Trofeos: 20,30

Situación COVID:
Os participantes deberán ter posta a máscara en todo momento e cumprir as indicacións dos organizadores.
Haberá xel en tódalas mesas de xogo.
O número máximo de participantes será de 40.
O sábado disputarase no Pavillón do Colexio Dominicos e o domingo na 4ª planta do Casino, espazos doadamente ventilables.

Premios:
O sábado haberá trofeo para os 3 primeiros da categoría sub12 (2009 e 2010) os tres primeiros da categoría sub10 (2011 e 2012) e os tres primeiros da categoría sub8 (nados en 2013 ou seguintes)
Haberá tamén medalla para todos.
O domingo pode anotarse quen desexe, independentemente da súa idade e haberá trofeos para os tres primeiros.

Inscricións: 3 euros 
(de balde para alumnos de Dominicos o sábado, para socios do Casino o domingo e en xeral para os socios de AGAX).
Para facerse socio de AGAX prema AQUI.

Exclusivamente a través do formulario ligado:

PREME PARA INSCRIBIRSE

Advertencia 1: Dacordo coa normativa COVID aprobada pola Secretaría Xeral para o Deporte e a Federación Galega de Xadrez esta proba que non vale para ELO será considerada unha actividade de adestramento. Os asistentes ou os seus pais deberán cubrir o formulario de aceptación de riscos antes do inicio do torneo.

Advertencia 2: Dacordo coa lexislación vixente é obrigatorio que o participante teña un seguro de accidentes. No caso dos socios do Casino o seu seguro cubre a participación no torneo do domingo. Para o resto é obrigatorio contar con licencia federativa de xadrez. Se o xogador interesado non está federado debe informarse das posibles opcións na súa escola de xadrez ou no noso correo.

Advertencia 3: Os participantes na proba autorizan a publicación dos sus datos persoais nos diferentes medios que a organización considere oportunos para a necesaria difusión do evento (resultados, clasificacións, participantes... etc.) así como a súa presencia nas fotos realizadas cos mesmos propósitos.

Advertencia 4: Para o mellor funcionamento do Torneo os organizadores poden ampliar as bases do mesmo antes da celebración da proba.

A participación leva aparellada a aceptación destas normas.

1 de outubro de 2021

Inicio de O NOME DO MUNDO É BOSQUE

O NOME DO MUNDO É BOSQUE

Título do orixinal en inglés:THE WORD FOR WORLD IS FOREST
Ursula K. Le Guin

Un
Dúas imaxes da véspera persistían aínda na mente do capitán Davidson cando espertou, e durante un intre permaneceu deitado na oscuridade, contemplándoas. Unha positiva: o novo cargamento de mulleres chegara. Créano ou non.
Xa estaban aquí, en Centralville, a vinte e sete anos luz da Terra por NAFAL e a catro horas por helicóptero de Campamento Smith, a segunda cintrada de femias de cría para Colonia Nova Tahiti, todas sas e aptas, duascentas doce cabezas de gando humano de primerísima selección. Ou suficientemente primerísima, en todo caso. Unha adversa: o informe de Illa Dump sobre o fracaso
das colleitas, a erosión incesante, o diluvio.
A fileira de duascentas doce figuras exuberantes, retozonas e apetecibles esfumou da mente de Davidson, desprazada pola visión da auga que caía en torrentes sobre os campos arados, azoutando a terra até convertela en lodo, diluíndo o lodo nun caldo avermellado que corría por entre as rocas e envorcábase nun mar batido pola choiva. A erosión comezara antes que Davidson marchásese da illa para ir tomar as rendas do goberno en Campamento Smith, e como estaba dotado dunha memoria visual prodixiosa, desas que chaman eidéticas agora o revivía todo con demasiada claridade. Un habería pensado que Cranio Van Kees tiña razón, que era necesario á fin e ao cabo deixar moitas árbores nos
terreos que proxectaban destinar á agricultura. Pero Davidson non entendía por que había que desperdiciar tanto espazo en árbores nun cultivo de soia, se se traballaba a terra en forma verdadeiramente científica. En Ohio non era así: se un quería cereais sementaba cereais, e ninguén malgastaba terreo en árbores e pamplinas. Aínda que doutra banda a Terra era un planeta domado, e Nova Tahiti non o era. Pero xustamente para iso estaba el alí, para domarlo. E se Illa Dump non era agora máis nada que unha chea de rocas e barrancos, pois ben, borráballa do mapa; e a empezar de novo noutra illa e a facer mellor as cousas. Non sempre nos vas a derrotar, planeta maldito deixado da man de Deus.
Nós somos Homes. Pronto saberás o que isto'significa, pensou Davidson, e sorriu na escuridade da cabana, pois Davidson gústaba dos desafíos. Pensando Homes, pensou Mulleres, e unha vez máis desfilaron pola súa mente as duascentas doce figuras insinuantes, risueñas, bulliciosas.
...

30 de setembro de 2021

Aforismos de Leonardo

475.- Mentira.- O topo ten ollos moi pequenos e habita constantemente baixo terra. Vive mentres está oculto, pero morre apenas salga á luz, porque non pode seguir xa mentindo. 

29 de setembro de 2021

Inicio de Platón - Eutifrón

Platón 
Eutifrón
 
 
EUTIFRÓN. -Que sucedeu, Sócrates, para que deixes as túas conversacións no Liceo e empregues o teu tempo aquí, no Pórtico do rei? Pois é seguro que ti non tes unha causa ante o arconte rei, como eu téñoa.
SÓCRATES. -- A isto meu, Eutifrón, os atenienses non o chaman causa, senón acusación criminal.
EUT. -- Que dis? Segundo parece, alguén presentou contra ti unha acusación criminal? Pois non podo pensar que a presentaches ti contra outro.
SÓC. -- Certamente, non.
EUT. -- Pero si outro contra ti.
SÓC. -- Exactamente.
EUT. -- Quen é ese home?
SÓC. -- Non o coñezo ben eu mesmo, Eutifrón, pois parece que é novo e pouco coñecido. Segundo creo, chámase Meleto e é do demo de Piteo, por se coñeces a un Meleto de Piteo, de pelos longos, pouca barba e nariz aguileña.
EUT. -- Non o coñezo, Sócrates. Pero, que acusación presentouche?
SÓC. --  Que acusación? Paréceme que de altas aspiracións. En efecto, non é pouca cousa que un mozo comprenda un asunto de tanta importancia. Segundo di, el sabe de que modo corrómpese aos mozos e quen os corrompen. É probable que sexa algún sabio que, observando a miña ignorancia, vén acusarme ante a cidade, como ante unha nai, de corromper aos da súa idade. Paréceme que é o único dos políticos que empeza como cómpre: pois é sensato preocuparse en primeiro lugar de que os mozos sexan o mellor posible, do mesmo xeito que o bo agricultor preocúpase, naturalmente en primeiro lugar, das 
plantas novas e, logo, das outras. Quizá así tamén Meleto elimínanos primeiro a nós, os que destruímos os brotes da mocidade, segundo el di. 
Despois disto, é evidente que se ocupará dos da miña idade e será o causante dos maiores bens para a cidade, segundo é presumible que suceda, cando parte de tan bos principios.
...

28 de setembro de 2021

Inicio de Las tormentas del 48

Las tormentas del 48
Benito Pérez Galdós

- I -
Vive Dios, que no dejo pasar este día sin poner la primera piedra del grande edificio de mis Memorias... Españoles nacidos y por nacer: sabed que de algún tiempo acá me acosa la idea de conservar empapelados, con los fáciles ingredientes de tinta y pluma, los públicos acaecimientos y los privados casos que me interesen, toda impresión de lo que veo y oigo, y hasta las propias melancolías o las fugaces dulzuras que en la soledad balancean mi alma; sabed asimismo que, a la hora presente, idea tan saludable pasa del pensar al hacer. Antes que mi voluntad desmaye, que harto sé cuán fácilmente baja de la clara firmeza a la vaguedad perezosa, agarro el primer pedazo de papel que a mano encuentro, tiro de pluma y escribo: "Hoy 13 de Octubre de 1847, tomo tierra en esta playa de Vinaroz, orilla del Mediterráneo, después de una angustiosa y larga travesía en la urca Pepeta, ¡mala peste para Neptuno y Eolo!, desde el puerto de Ostia, en los Estados del Papa...".

Y al son burlesco de los gavilanes que rasguean sobre el papel, me río de mi pueril vanidad. ¿Vivirán estos apuntes más que la mano que los escribe? Por sí o por no, y contando con que ha de saltar, andando los tiempos, un erudito rebuscador o prendero de papeles inútiles que coja estos míos, les sacuda el polvo, los lea y los aderece para servirlos en el festín de la general lectura, he de poner cuidado en que no se me escape cosa de interés, en alumbrarme y guiarme con la luz de la verdad, y en dar amenidad gustosa y picante a lo que refiera; que sin un buen condimento son estos manjares tan indigestos como desabridos.

¿Posteridad dijiste? No me vuelvo atrás; y para que la tal señora no se consuma la figura investigando mi nombre, calidad, estado y demás circunstancias, me apresuro a decirle que soy José García Fajardo, que vengo de Italia, que ya iré contando cómo y por qué fui y a qué motivos obedeció mi vuelta, muy desgraciada y lastimosa por cierto, pues llego exánime, calado hasta los huesos, con menos ropa de la que embarqué conmigo, y más desazones, calambres y mataduras. Peor suerte tuvo la caja de libros que me acompañaba, pues por venir sobre cubierta se divirtieron con ella las inquietas aguas, metiéndose a revolver y esponjar lo que las mal unidas tablas contenían, y el estropicio fue tan grande, que los filósofos, historiadores y poetas llegaron como si hubieran venido a nado... Pero, en fin, con vida estoy en este posadón, que no es de los peores, y lo primero que hemos hecho mis libros y yo es ponernos a secar... ¡Oh rigor de los hados! Los tomos de la Storia d'ogni Letteratura, del abate Andrés, y el Primato degli italiani, de Gioberti, están caladitos hasta las costuras del lomo: mejor han librado Gibbon, Ugo Fóscolo, Pellico, Cesare Balbo y Cesare Cantú, con gran parte de sus hojas en remojo. Helvecio se puede torcer, y Condillac se ha reblandecido... De mí puedo decir que me voy confortando con caldos sustanciosos y con unos guisotes de pescado muy parecidos a la Zuppa alla marinara que sirven en los bodegones de la costa romana.

25 de setembro de 2021

Inicio de O COMEZO DUN DIA INCRIBLE

Adolfo Pérez Agustí
 
CAPÍTULO UNO
O COMEZO DUN DIA INCRIBLE 

Hai xa moitos anos, tantos que a maioría de nós pensamos que nunca ocorreu, chegou até unha educada familia londiniense un neno que posuía o marabilloso don de non ter que crecer nunca. Ese pequeno, a quen alguén puxo o nome de Peter, converteuse en pouco tempo no símbolo de todos os soñadores, daqueles que nunca queren perder a maxia que ten ser neno. 
Aos poucos a súa presenza invadiu todos os fogares onde había nenos, fíxolles soñar, e lembroulles que a infancia é a época máis marabillosa da nosa existencia, especialmente se poden realizar algunha viaxe ao País de Nunca xamais, esa estrela que é a segunda á dereita. 
E aquel día quizá fose como todos os demais para Miguel se non coincidisen dúas circunstancias: unha, os seus pais saíran ao cinema por primeira vez en dez anos deixándolle só en casa; e dúas, ao ser un fin de semana o noso amiguiño non tiña ningunha présa en deitarse temperán. As serias advertencias sobre, "non abras a porta a ninguén", "cóme toda a cea", "recolle os pratos" e "déitache cedo", foron pronto esquecidas en favor da súa ilusión por estar a soas cos seus marabillosos personaxes.
Aproveitou desde os primeiros minutos o seu tempo libre, o primeiro desde que naceu, e púxose a repasar a súa enorme colección de cromos e cómics, entre os que se atopaban todos os que se editaron no tres últimos anos e moitos máis que o seu pai regaláralle. Alí podíanse ver revoltos a Bóla de Dragón xunto ao Guerreiro do Anteface, ao Home Enmascarado coas Tartarugas Ninja, a Superman cos contos de Walt Disney, e até a unhas reliquias do Príncipe Valente compartindo cartafol cos Powers Rangers e Pokémon. Todos constituían para Miguel o seu máis prezado tesouro, o seu mundo particular que non cambiaba por nada nin ninguén. 
...

24 de setembro de 2021

Inicio de OPERACION TRASLADO

OPERACION TRASLADO
Joseph M. Reeds

O frenético bulicio das oficinas centrais do Sector foi para o coordinador Vance McCune como un estalido sufocante cando entrou de mala gana na sala de control que el comparaba a un circo.
Detívose e extenuadamente observou as descomunais máquinas correlacionadoras, aos empregados e aos técnicos que se movían dun lado cara a outro como formigas atarefadas, aos operadores da vídeo-comunicación, e a todo o persoal de control de detección.
Unha especie de repentina inmobilidade produciuse na sala cando todos eles descubriron a súa presenza. A reacción, aínda que tardía en producirse, foi algo así como unha onda de asalto.
- O Vello sinalou para o xoves unha reunión do consello no Secretariado.
- O equipo Corenta e Oito necesita máis escudos ao sur de Denver. Podo retirar as placas de Flagstaff?
- O Sector Central Ruso desexa que fagamos unha inspección da contaminación nas capas superiores.
- O comisario Carmath solicita que inspeccionemos un novo vertedoiro.
- Velaquí o informe oceanográfico...
Antes de que McCune chegase á súa mesa levaba á súa zaga a un séquito composto por máis dunha ducia de persoas, todas as cales esixían unha atención preferente.
O coordinador era un home alto, con liñas de abatemento na cara. Se o seu cabelo parecía escaso e desgreñado, debíase moito menos á neglixencia que á resignación ante o inevitable.
...

23 de setembro de 2021

Aforismos de Leonardo

474.- Falsidade.- O raposo, se descobre unha bandada de pegas, corvos ou aves semellantes, bótase ao chan, coa boca aberta, facéndose o morto. Os paxaros baixan entón para devorarlle a picotazos a lingua, e o raposo atrápaos pola cabeza. 

22 de setembro de 2021

Inicio de Dominios remotos

Dominios remotos
WARD MOORE

Escritor norteamericano, nacido en Madison (New Jersey) en 1903. Abandono a Escola Superior para seguir a vida literaria e traballo en diversas librarías até abrir unha propia. As súas dúas obras de ficción científica, "Greener Than You Think" e "Bring the Jubilee", son clásicas.
* * *
Ata que o seu informe foi coñecido, considerábase á expedición a Marte que Murphy, Gobiniev, Langois, Alameda e Mutsuhara levaron a cabo en 2002 como a primeira realizada con éxito. A verdade é que a primeira viaxe consumouno de modo completamente accidental, en 1887, o ano das vodas de ouro da raiña Vitoria, un tal Humphrey Beachy-Cumerland.
O seu nome completo era Humphrey Howard Clarence BeachyCumberland, e era parente afastado - moi afastado - dos Churchill, a quen consideraba máis ben como advenedizos. O non tiña titulo, e alimentaba sobre a dignidade do par ideas moi pouco amigables.
Houbera Beachy en Agincourt e Cressy, e Beachy-Cumberland foi nome distinguido en Naseby e Ramíllies, Prestonpans e Salamanca. Non estaba disposto a cambialo por un lord Fulánez ou un conde de Nonseionde. Aos vinte e cinco anos - nacera un despois da morte do príncipe consorte - posuía xa 
sólidos principios. Tiña un marcado interese polo progreso (mellores casas de veciños, clases gratuítas para obreiros...) e un alto sentido da responsabilidade (inspección de sumidoiros, pensións para os serventes anciáns...).
É o progreso, e de ningún xeito a afinidade, o que explica o seu interese por Oiles Pundershot. Pundershot era un vulgar en todos os sentidos: de humilde berce, colocaba mal a h, pedía diñeiro sen coidarse de devolvelo, lía as cartas alleas, seducía criadas e levaba a gravata dun colexio ao que non foi 
nunca. Chegada a oportunidade, fora moi capaz de cazar raposos a tiros. 
Era tamén un xenio de primeira magnitude, un físico tan por diante da súa época que ningunha universidade toleraba que se mencionase o seu nome nin ningún tratadista de viso molestábase en refutalo. Humphrey dáballe unha libra á semana, habitación na zona da servidume e unha razoable conta aberta nunha fundición de ferro da que era director. Concedeulle tamén un axudante de xardineiro e medio acre de terreo para a construción dunha máquina voadora. Tanto Humphrey como Pundershot estaban seguros de que o voo dos máis pesados que o aire sería posible antes de 1900.
A máquina voadora de Pundershot seguía concepcións revolucionarias. Era, en realidade, un proxectil... un proxectil sen canón.
...

21 de setembro de 2021

Inicio de O Visitante do Cemiterio

J. Vernon Shea 
O Visitante do Cemiterio
 
Os que ían visitarlle por primeira vez sempre tiñan dificultade en localizar os acenos de Elmer Harrod, pois aínda que a súa rúa estaba a escasa distancia dunha das grandes arterias da cidade, un grupo de abetos obstruía parcialmente a entrada. Un gran cartel, RÚA SEN SAÍDA, desalentaba, ademais, a entrar,  aparentemente contrarrestado por unha pequena frecha que tremía ao vento, con esta lenda: CEMITERIO VELLO DE DETHSHILL. 

A pesar do sinal indicador, non fala acceso para coches nin peóns, nin tampouco casa para un vixiante. Un tiña que saltar por encima dunha pequena preto de pedra, xa que esta era a parte posterior do cemiterio. O cemiterio propiamente devandito facía tempo que non se utilizaba por estar ocupado todo o terreo. O último enterro tivera lugar facía máis de cincuenta anos. 

As autoridades da cidade ocupábanse pouco da conservación deste cemiterio. Facía doce anos trataran de abrir unha rúa por alí, pero o proxecto levantou tal clamor, dado que supuña a profanación dunha terra sacra, que tiveron que abandonalo. Despois de gañar o preito, os defensores do histórico cemiterio esqueceron pronto o asunto. Agora, as súas rúas interiores achábanse en tal estado de abandono, coa maleza rumoreando triunfante por encima do formigón gretado, que sería imposible transitalas en coche.

Incluso o camiño de terra que circunvalaba e1 cemiterio polo exterior e cruzaba as súas rúas en diversos puntos estaba abandonado, pois os cabalos comportábanse dun modo estraño ao pasar por el, dando saltos e sorteando obstáculos invisibles. 

...

18 de setembro de 2021

Inicio de NADOS ELA ESPERA A TODOS OS NADOS

ELA ESPERA A TODOS OS NADOS
James Tiptree Jr.
 
  
Pálida, máis aló do soportal e o portal,
Coroada por follas calmas espera
A que recolle todas as cousas mortais
Con mans inmortais e pálidas.
SWINBURNE
  
Nace nos páramos do non-ser, centellea, nace de novo e mantense unida, se sagranda e estende. Vive sen vida, loita contra a marea gris da entropía, persiste de maneira insólita, configurando complexidades cada vez máis ricas até formar unha onda crecente. E crece en verdade como unha onda, pois mentres a crista aflora triunfal á luz do sol, cada unha das súas partículas precipítase para sempre na escuridade e disólvese na nada no momento do salto. 
Triunfa ao parecer, pois non naceu soa. Vén seguíndoa no ser a súa escura xemelga, a súa Adversaria, a sombra que incesantemente devóraa por dentro. 
Perseguida sen piedade, atacada en cada órgano vital, a onda vivente arroxa espuma e o seu billón de cristas fugaces aflora á luz por encima da dor e a morte que a reclaman. A sustancia mortal loita e esténdese durante eóns innumerables. Impulsada pola morte, foxe con crecente lixeireza da súa Inimiga 
ata que corre e brinca e remóntase na luz relampagueante. Pero non pode vencer ao lume das súas carnes, pois as extremidades que a sustentan son Morte, e Morte son as ás que a elevan. Na dor das súas miríadas de membros vitoriosos e moribundos, a Vida asuca o aire indiferente...
...

17 de setembro de 2021

Inicio de UN LUGAR DOS DEUSES

UN LUGAR DOS DEUSES
Stephen Vincent Benet
  
O Norte, o Oeste e o Sur son bos terreos de caza, pero está prohibido ir ao Leste. Está prohibido ir a calquera dos Lugares Mortos excepto para buscar metal, e en tales casos o que toca o metal ten que ser un sacerdote ou o fillo dun sacerdote. Despois, o home e o metal teñen que ser purificados. Esas son as normas e as leis; e están ben feitas. Está prohibido cruzar o gran río e contemplar o lugar que foi o Lugar dos Deuses. Está severamente prohibido. Nin sequera podemos pronunciar o seu nome. 
Alí é onde moran os espíritos, e os demos. Alí atópanse as cinzas do Gran Incendio. Esas cousas están prohibidas; estiveron prohibidas desde o principio dos tempos.
O meu pai é un sacerdote. Por tanto, eu son o fillo dun sacerdote. Estiven nos Lugares Mortos co meu pai. Ao principio, estaba asustado. Cando o meu pai entrou na casa en busca de metal, quedei de pé xunto á porta, sentíndome débil e pequeno. Era a casa dun home morto, a casa dun espírito. Non tena o cheiro do home, aínda que nun recuncho había ósos humanos. 
Pero o fillo dun sacerdote non pode dar mostras de temor. Contemplei os ósos na sombra e mantiven a miña voz firme.
Logo saíu o meu pai co metal: un anaco grande, impresionante. O meu pai miroume cos dous ollos, pero eu non botei a correr. Deume o metal para que o sostivese. Collino e continuei vivindo. De modo que o meu pai soubo que eu era realmente o seu fillo e que cando me chegase a hora sería un sacerdote. Iso foi cando eu era moi novo. Con todo, os meus irmáns non o fixeron, aínda que eran bos cazadores. A partir de entón, cedéronme o mellor anaco de carne e o recuncho máis quente xunto ao lume. O meu pai velaba por min; estaba moi contento porque sería un sacerdote. Pero cando fanfarroneaba ou choraba sen motivo, castigábame con máis severidade que aos meus irmáns. E era xusto que o fixese.
...

16 de setembro de 2021

Aforismos de Leonardo

473.- Temperancia.- O camelo é o animal máis luxurioso que existe, capaz de correr mil millas tras a femia. Pero é, con todo, respectuoso coa nai ou a irmá, ante as cales sabe dominar a súa intemperancia. 

15 de setembro de 2021

Inicio de A RUÍNA DE LONDRES

A RUÍNA DE LONDRES
Robert Barr
  
1. A arrogancia do século XX.
 
Confío en estar o bastante agradecido porque se me fixo graza da vida até chegar a ver a época máis brillante na historia do mundo: mediados do século XX. Resultaría inútil que algún home menosprezase as enormes realizacións do cincuenta anos últimos; e se me atrevo a chamar a atención sobre o feito, agora aparentemente esquecido, de que a xente do século XIX logrou levar a cabo moitas cousas notables, non se debe imaxinar que pretendo con iso desestimar en medida algunha os inventos marabillosos da era actual. Os homes tiveron sempre certa inclinación por considerar con certa condescendencia a quen viviron cincuenta ou cen anos antes que eles. 

Esta paréceme a debilidade particular da era actual; un sentimento de arrogancia nacional, que, cando existe, débese, polo menos manter o máis subordinado que sexa posible. Asombrará a moitos saber que tal era tamén o vicio da xente do século XIX. Imaxinaban vivir nunha era de progreso; e aínda que 
non son tan parvo como para tratar de probar que fixeron algunha cousa digna de lembrar, cabe que calquera investigador obxectivo admita que os seus inventos foron, polo menos, chanzos para chegar aos de hoxe. Aínda que o teléfono e o telégrafo, e todos os demais aparellos eléctricos, non se atopan xa máis que nos museos nacionais ou nas coleccións privadas daqueles poucos homes que se interesan algo polas actividades do século pasado, de todas as maneiras o estudo da agora anticuada ciencia da electricidade conduciu ao descubrimento recente do éter vibrátil, que se ocupa tan satisfactoriamente 
do manexo do mundo. Os do século XIX non eran parvos, e aínda que teño plena conciencia de que esta afirmación será recibida con desdén, se alguén chega a prestarlle algunha atención, quen pode dicir que o progreso na próxima metade do século non chegará a ser tan grande como o da que acaba de terminar, e que a xente do século próximo non nos considerará co mesmo desdén que sentimos nós por quen viviron cincuenta anos atrás.

...

14 de setembro de 2021

Inicio de Baixo o signo de Alpha

Baixo o signo de Alpha 
Jorge Eduardo Álvarez 

Náyade 
Dispara. 

A oxiva abandona o canón e inicia o voo supersónico sobre as ruínas da ponte. O hardliner non a espera. O proxectil é demasiado veloz, os detectores ultrasónicos non lle avisan a tempo. Incrústase sobre a lente do visor infravermello, clausúralle para sempre o mundo en verde. Abandona a súa cabeza, vai esnaquizar un tronco de huizache. Alleo ao ocorrido, o cadáver do garda continúa en posición ríxida por un instante, ao fin a gravidade esborrállao sobre o pasto cheo de fungos, en silencio. Só entón soan as alarmas, o ulular percorre a noite nun radio de varios quilómetros. 
Sander sorrí, acariña o pesado rifle. Aspira a fondo o aire húmido, putrefacto, entre o chirrido de insectos en busca de parella. Sobre ese himno e as nauseabundas ondas afastándose na corrente, sorpréndeo a súa propia risa. Non é a reacción esperada. Que máis dá? Rir ou chorar non importa, polo menos xa non para el. Preto da culata ergonómica da arma, con entonación clara para asegurar o recoñecemento de voz, pronuncia a palabra replay para observar o vídeo transmitido desde a bala intelixente ao fusil Teledeath. A 10 cadros por segundo a traxectoria apréciase con claridade. O o sabe, deu no albo, as sirenas confésano. O que estraña é o cheiro a pólvora: o trillium que utiliza a propulsión é inodoro, ou quizá indetectable para el. 
Pero en fin, para sobrevivir é necesario adaptarse, conseguir o último, sen importar o prezo. A venda do 
Mustang 68 con carburador de osíxeno apenas lle completou os créditos para obter o produto iraquí, co seu chip scrambler de códigos que evitaban a detección por satélite. Aínda que será só cuestión de tempo, o país do norte atopará unha maneira para desactivalos desde o ceo. Entón serán tan inútiles como as pedras baixo os seus pés, pero ata que ese momento chegue, Sander promete sacarlle bo proveito. Para empezar, os resultados son prometedores: o extinto garda da liña dura está de acordo, aínda máis, certifícao. 
Téndese sobre a herba seca, cos brazos en cruz, observando o rebuldo das luciérnagas, de súpeto fundidas coas estrelas. Necesita reflexionar, pensar en calquera cousa menos nela; no xélido inverno que se asoma, en como vai atopar auga potable ao día seguinte, na próxima vítima. Pero é imposible. A 
imaxe de Mariana sobreponse aos astros nocturnos e os coleópteros; a miúda silueta de cabelo solto chea a súa visión. Quizá a música escorréntea, dise. Colócase os audífonos e ao activar o Discman, os Ilegais grítanlle ao oído: nesta festa / tan boas as mulleres / tamén nesta festa / móvense as mulleres. Pero na fronteira xa non hai merengue-house, nin festas, nin falar das poucas femias. Ilegais, doutra banda, hainos en exceso, e non a todos gústalles ese ritmo. A maioría prefiren sinxelamente matar. Para comer, para roubar, para atoparlle sentido á vida. Toda a América Latina envía os seus representantes á zona divisoria, nun intento desesperado por cruzar a liña dura. Nas súas trincheiras, o exército barriestrellado resiste, co apoio incondicional do Ku-Klux-Klan na Casa Branca. 

...

11 de setembro de 2021

Inicio de O DIAÑO PREDICADOR,

O DIAÑO PREDICADOR
Luís de Belmonte Bermúdez

XORNADA PRIMEIRA


Baixa LUZBEL, nun dragón

LUZBEL:           
Ah, do escuro reino do espanto,
estancia da dor, mansión do pranto,
onde xa doutro dano sen receo
a desesperación é o consolo!

Abride; e ti, de quen a miña rabia fía  
desa nobre e eterna monarquía
o goberno na miña ausencia,
ven á miña voz.

...

10 de setembro de 2021

Inicio de Jarrapellejos

Jarrapellejos 
Felipe Trigo

(Vida arcaica, feliz e independiente de un español representativo) 

A Melquíades Álvarez  

Desde la majestad de mi independencia de intenso historiador de las costumbres (no siempre grato a todos, por ahora) permítame usted que le dedique este libro a la majestad de sus talentos (no siempre gratos a todos, por ahora) de futuro gobernante.

Él, en medio del ambiente un poco horrible de la Europa, le evocará la verdadera verdad del ambiente de un país europeo, el nuestro, cuya cristalización en un medievalismo bárbaro, ya sin el romántico espíritu de lo viejo, y aun sin los generosos positivismos altruistas de lo moderno, le hace todavía más horrible que los otros. No le diré que estas páginas contienen la historia de una íntegra realidad, pero sí la de una realidad dispersa, la de la vida de las provincias españolas, de los distritos rurales (célula nacional, puesto que Madrid, como todas las ciudades populosas, no es más que un conglomerado cosmopolita y sin típico carácter), que yo conozco más hondamente que usted, acaso, por haberla sufrido largo tiempo. 

Si usted lee este libro con un poco de más reposada atención que hayan de leerlo millares de lectores de ambos mundos, quizá más pronto y mejor pueda verse en buen camino la intención con que lo he escrito. Me llaman algunos inmoral, por un estilo; a usted, también, algunos le llaman inmoral, por otro estilo; pero usted, que por España habrá llorado muchas veces lágrimas de sangre de dolor, y yo, que por España di mi sangre un día y por España suelo llorar cuando escribo, sabemos lo que valen esas cosas. 

Y yo, monárquico como usted, porque creo que la autoridad y el orden de una monarquía democrática, con sus prestigios tradicionales, pueden ser el mejor puente de lo actual al porvenir (Letamendi afirmó: "El progreso no es un tren que corre, sino un árbol que crece"); yo, que sin embargo, voto a Pablo Iglesias; yo, individualista, socialista, monárquico..., un poco de todo..., tan dolorosamente aficionado a los toros como a Wagner...; yo, desde la majestad de mi independencia de "hombre que escribe"(no de artista ni de novelista; dejemos esto para los del castillo de marfil), en nombre de la Vida, que no es de marfil, sino de angélica bestialidad de carne y hueso, le digo a usted: vea si, en dejar pasado a la historia bárbara de España el asunto de este libro, no está todo el más urgente empeño de gobierno digno de la majestad de un gobernante.

Felipe Trigo 

9 de setembro de 2021

Aforismos de Leonardo

472.- Tolemia.- Como o touro salvaxe odia a cor vermella, os cazadores válense deste ardid para vencelo: envolven o tronco dunha árbore cun pano vermello; o touro atropela con gran furia, cravando os seus cornos no tronco, e isto permite aos cazadores matalo doadamente.  

8 de setembro de 2021

O XESTO DA MORTE

O XESTO DA MORTE 

Un mozo xardineiro persa di ao seu príncipe: 
-Sálvame! Atopei á Morte esta mañá. Fíxome un xesto de ameaza. Esta noite, por milagre, quixese estar en Ispahan. 
O bondadoso príncipe préstalle os seus cabalos. Pola tarde, o príncipe atopa á Morte e pregúntalle: 
-Esta mañá, por que fixeches ao noso xardineiro un xesto de ameaza? 
-Non foi un xesto de ameaza -respóndelle- senón un xesto de sorpresa. Pois o vía lonxe de Ispahan esta mañá e debo tomalo esta noite en Ispahan. 


Jean Cocteau, Lle Gran Ecart. 

7 de setembro de 2021

Garcilaso de la Vega - Sonetos

Pensando qu’el camino iba derecho, 
vine a parar en tanta desventura 
que imaginar no puedo, aun con locura, 
algo de que ’sté un rato satisfecho:

el ancho campo me parece estrecho, 
la noche clara para mí es escura, 
la dulce compañía amarga y dura, 
y duro campo de batalla el lecho. 

Del sueño, si hay alguno, aquella parte 
sola qu’es ser imagen de la muerte 
se aviene con el alma fatigada.

En fin que, como quiera, ’stoy de arte 
que juzgo ya por hora menos fuerte, 
aunque en ella me vi, la que es pasada. 

4 de setembro de 2021

A SOMBRA DAS XOGADAS

A SOMBRA DAS XOGADAS 

Nun dos contos que integran a serie dos Mabinogion, dous reis inimigos xogan ao xadrez, mentres nun val próximo os seus exércitos loitan e esnaquízanse. Chegan mensaxeiros con noticias da batalla; os reis non parecen ouvilos e inclinados sobre o taboleiro de prata, moven as pezas de ouro. 

Gradualmente aclárase que as vicisitudes do combate seguen as vicisitudes do xogo. Cara ao atardecer, un dos reis derruba o taboleiro, porque lle deron xaque mate e pouco despois un xinete ensanguentado anúncialle: 

-O teu exército foxe, perdiches o reino. 

Edwin Morgan, The Week-End Companion to Wales and Cornwall (Chester, 1929). 

3 de setembro de 2021

A DISCIPULA

A DISCIPULA 

A fermosa Hsi Shih engurrou o entrecello. Unha aldeá feísima que a viu, quedou marabillada. Anhelou imitala; asiduamente púxose de mal humor e engurrou imitando. Logo pisou a rúa. Os ricos encerráronse baixo chave e rexeitaron saír; os pobres cargaron cos seus fillos e as súas mulleres e emigraron a outros 
países. 

Herbert Allen Giles, Chuang Tzu (1889). 

2 de setembro de 2021

Aforismos de Leonardo

471.- Castigo.- Cando o lobo penetra cautamente nun cortello e pon por seica o pé en falso, causando ruído, mórdese o pé para castigar o seu erro. 

1 de setembro de 2021

O XURAMENTO DO PRESO

O XURAMENTO DO PRESO 

O Xenio dixo ao pescador que o sacou da botella de cobre amarelo: 

-Son un dos xenios heréticos e rebeleime contra Salomón, fillo de David (que sobre os dous haxa paz!). Fun derrotado; Salomón, fillo de David, ordenoume que abrazase a fe de Deus e que obedecese as súas ordes. Rexeitei; o Rei encerroume nese recipiente de cobre e estampou na tapa o Nome Moi Alto, e ordenou aos xenios sumisos que me arroxasen no centro do mar. Dixen no meu corazón: a quen me dea a liberdade, enriquecereino para sempre. Pero un século enteiro pasou, e ninguén me deu a liberdade. Entón dixen no meu corazón: a quen me dea a liberdade, revelareille todas as artes máxicas da terra. Pero catrocentos anos pasaron e eu seguía no fondo do mar. Dixen entón: a quen me dea a liberdade, eu outorgareille tres desexos. Pero novecentos anos pasaron. Entón, desesperado, xurei polo Nome Moi Alto: a quen me dea a liberdade, eu matareino. Prepárache a morrer, oh o meu salvador. 

Da noite terceira do libro do Mil e Unhas Noites. 

31 de agosto de 2021

DER TRAUM EIN LEBEN

DER TRAUM EIN LEBEN 

O diálogo ocorreu en Adrogué. O meu sobriño Miguel, que tería cinco ou seis anos, estaba sentado no chan, xogando coa gata. Como todas as mañás, pregunteille: 
-Que soñaches onte á noite? 
Contestoume: 
-Soñei que me perdera nun bosque e que ao fin atopei unha casiña de madeira. Abriuse a porta e saíches ti. -Con súbita curiosidade preguntoume: 
-Dime, que estabas a facer nesa casiña? 



Francisco Acevedo, Memorias dun bibliotecario (Burzaco, 1955)