29 de xullo de 2026
CADMO
Mentres buscaba á súa irmá Europa, que fora raptada, chegou ao oráculo de cidade de Delfos.
Alí vaticinóuselle que debía fundar unha nova cidade onde se topase cunha vaca botada no chan.
Así foi como fundou a acrópole de Tebas. Para conseguir auga tivo que matar a unha serpe.
A deusa Atenea aconselloulle que sementase os dentes do animal: ao facelo, viu con asombro que deles brotaban un exército de homes armados que se puxeron a loitar entre si.
Só sobreviviron cinco, que foron os antepasados da nobreza de Tebas.
Casou con Harmonía, a filla de Ares e de Afrodita. Atribúeselle a difusión do alfabeto e a arte da fundición.
27 de xullo de 2026
26 de xullo de 2026
25 de xullo de 2026
Inicio ZIPELBRÚM
ZIPELBRÚM
Alexandro Jodorowsky
A ninguén lle importou cando atoparon a súa peza deserta. A dona dixo: «O da 13 desapareceu».
Seguiron comendo. Un pensionista envorcou o arroz sobre a súa armadura. Mentres limpaba, un mozo aproveitou para comentar: «Eu sabía que o tal Octavio ía desaparecer; por iso non me preocupaba de asearle a peza». Seguiron comendo.
Alexandro Jodorowsky
A ninguén lle importou cando atoparon a súa peza deserta. A dona dixo: «O da 13 desapareceu».
Seguiron comendo. Un pensionista envorcou o arroz sobre a súa armadura. Mentres limpaba, un mozo aproveitou para comentar: «Eu sabía que o tal Octavio ía desaparecer; por iso non me preocupaba de asearle a peza». Seguiron comendo.
Octavio, na Universidade, foi mal considerado por faltar aos cursos de Alquimia e Lanza; o profesorado chegou a desprezalo; o Abad negoulle o ingreso ao Centro de Investigacións Fonéticas e non merecía ser rexeitado; era un bo estudante aínda que non das materias que interesaban aos outros.
Creara unha teoría: «A Voz non xorde das cordas vocais nin do aire que as remece. Existe sen que ninguén a produza. Só que está prisioneira nos músculos da garganta e depende da vontade.»
...
22 de xullo de 2026
20 de xullo de 2026
Rafael Dieste - Dos Arquivos do Trasno - XADREZ
Enche a escena o taboleiro de xadrez baixo un ceo de estrelas e de lúa grande, medio encuberta ás veces polo paso dun escuro nubeiro. Ó se ergue-lo pano veranse tódalas pezas, cada unha no seu sitio, non sendo o Cabalo Branco de Rei.
(...)
Óese o frémito impaciente do Rei Preto.
O Rei Preto: E logo! saen ou non saen?
Os pretiños: Vinde para acó, louridos! (aturuxan)
Os Branquiños: Alá imos, tizóns (aturuxan)
O Rei Branco: Abonda xa. Silencio! Adiante ese Peón. Ollo! Soamente un paso!
O Peón: Mudaron os costumes? Non era sempre dous?
(...)
Óese o frémito impaciente do Rei Preto.
O Rei Preto: E logo! saen ou non saen?
Os pretiños: Vinde para acó, louridos! (aturuxan)
Os Branquiños: Alá imos, tizóns (aturuxan)
O Rei Branco: Abonda xa. Silencio! Adiante ese Peón. Ollo! Soamente un paso!
O Peón: Mudaron os costumes? Non era sempre dous?
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)




