14 de novembro de 2026

Cando estaba a escribir Dune...

Cando estaba a escribir Dune...

... non había espacío na miña mente para preocupacións achega do éxito ou o fracaso do libro. Estaba preocupado tan só por escribilo. Seis anos de investigacións precederan ao día en que me sentei a ganduxar a historía, e o interconectar as distintas accións que imaxinara requiría un grao de concentración que nunca antes experimentara.
Ía ser unha historía explorando o mito do Mesías.
Ía producir unha visión distinta dun planeta ocupado polo home contemplado como unha máquina enerxética.
Ía penetrar nos afáns interconectados da política e da economía.
Ía ser un exame da predición absoluta e as súas trampas.
Ía haber unha droga da consciencia nel, e a dicir o que podía ocorrer a través da dependencia a unha tal sustancia.
A auga potable ía ser unha analogía do petróleo e da propia auga, unha sustancia cuxas reservas diminúen cada día.
Ía ser unha novela ecolóxica, pois, con moitos harmónicos, así como unha historia acerca de xente e as súas preocupacións humanas con valores humanos, e tiña que controlar cada un deses niveis en cada un dos estadios do libro.
Non había sitio na miña cabeza para pensar en moitas outras cousas.

11 de novembro de 2026

Inicio de O SAN MARTIÑO de Antón Tovar

—¡Ai!,San Martiño
—¡Ai!, San Martiño,
que anduvo na borralla
i emporcou o fuciño—.

Na festa dos magostos
do San Martiño,
cando a castaña estoura
e canta o viño,
—baixou do monte bébedo—
o santo vén a Ourense,
de vagariño,
pra alcender a alegría
como un meniño.

...

9 de novembro de 2026

Inicio de O LADRILLO DE OURO

O LADRILLO DE OURO
P. M. Hubbard

P. M. Hubbard naceu en Inglaterra o 9 de novembro de 1910, creceu e educouse nas illas da Canle, e estudou humanidades en Oxford. Alí recibiu un premio (o Newdigate, ao mellor poema dun estudante) que unha vez foi outorgado a Óscar Wilde. De 1934 a 1947 residiu na India, e en 1950 empezou a escribir para Punch. Hubbard é afeccionado aos xardíns e o mar, e esperaba morrer nos
primeiros meses de 1965, "aínda que quizá poida fuxir aínda arrastrándome sobre a superficie do océano". A segunda parte desta inquietante profecía evoca unha escena do ladrillo de ouro, a historia terrible e fermosa dun navío negro, e dun home moi branco.

* * *

PENHARROW É UNHA DESAS ALDEAS de pescadores de Cornualles que desde hai tempo non esperan nada do mar. O mar está aínda alí, e o peirao de granito, e as casas de granito con teitos de tellas da rexión, tan impermeables e tan pesadas que parecen de chumbo. Hai barcos no peirao, barcos que se fan á mar cando o permite o tempo, e algúns deles até traen sardiñas e lagostas que se venden rapidamente e a bo prezo. Pero o diñeiro vén do interior. Londres e Birmingham e Manchester fan diñeiro e veñen gastalo a Penharrow. As xentes de Cornualles son aínda curiosamente simples, se se teñen en conta as vantaxes naturais que o ceo lles concedeu. Unha natureza conservadora e un certo instinto comercial axudáronos a manter as súas calidades tradicionais, e tratan así aos seus visitantes con cortesía e equidade, pois son xente hospitalaria, aínda en casos onde importa o diñeiro. Os turistas de Londres, Birmingham e Manchester quedan satisfeitos cando obtiveron algo de valor polo seu diñeiro, de modo que volven gastalo a Penharrow, e seguirá sendo así sen dúbida mentres a xente de Cornualles non perda a súa simplicidade e non se mostre ambiciosa.

...

7 de novembro de 2026

Prestige

Descontrol
M. VÁZQUEZ MONTALBÁN

Algúns sosteñen que se equivocaron ao non acoller o Prestige na Coruña e obrigarlle a morrer en alto mar con 70.000 toneladas de fuel nas adegas.

Non se poden facer experimentos ecolóxicos coma se tratásese de ocorrencias do eminente profesor Franz de Copenhague, e aí está, aí está a Porta de Alcalá e a marea negra fuxíndose polos descosidos do barco afundido, convertida outra vez en praga que decreta a morte, tan obscena e reaccionaria como sempre.

...

4 de novembro de 2026

ANTIGONA

Filla e medio irmán do seu pai, Edipo, o cal -non podendo evitar o seu destino- tivo fillos coa súa propia nai.
A moza Antígona foi o lazarillo do seu vello e abatido pai/irmán, a quen acompañou até o final dos seus días.
No conflito que suscitaron os seus dous irmáns, Eteocles e Polinices, Antígona antepuxo as súas obrigacións fraternais- que lle esixían respectar leis morais non escritas- ás leis positivas do tirano Creonte.
Converteuse así en defensora das verdades morais fronte aos preceptos oficiais e, desde este punto de elegante acracia, preferiu morrer.