—¡Ai!,San Martiño
—¡Ai!, San Martiño,
que anduvo na borralla
i emporcou o fuciño—.
Na festa dos magostos
do San Martiño,
cando a castaña estoura
e canta o viño,
—baixou do monte bébedo—
o santo vén a Ourense,
de vagariño,
pra alcender a alegría
como un meniño.
...
11 de novembro de 2026
9 de novembro de 2026
Inicio de O LADRILLO DE OURO
O LADRILLO DE OURO
P. M. Hubbard
P. M. Hubbard naceu en Inglaterra o 9 de novembro de 1910, creceu e educouse nas illas da Canle, e estudou humanidades en Oxford. Alí recibiu un premio (o Newdigate, ao mellor poema dun estudante) que unha vez foi outorgado a Óscar Wilde. De 1934 a 1947 residiu na India, e en 1950 empezou a escribir para Punch. Hubbard é afeccionado aos xardíns e o mar, e esperaba morrer nos
primeiros meses de 1965, "aínda que quizá poida fuxir aínda arrastrándome sobre a superficie do océano". A segunda parte desta inquietante profecía evoca unha escena do ladrillo de ouro, a historia terrible e fermosa dun navío negro, e dun home moi branco.
* * *
PENHARROW É UNHA DESAS ALDEAS de pescadores de Cornualles que desde hai tempo non esperan nada do mar. O mar está aínda alí, e o peirao de granito, e as casas de granito con teitos de tellas da rexión, tan impermeables e tan pesadas que parecen de chumbo. Hai barcos no peirao, barcos que se fan á mar cando o permite o tempo, e algúns deles até traen sardiñas e lagostas que se venden rapidamente e a bo prezo. Pero o diñeiro vén do interior. Londres e Birmingham e Manchester fan diñeiro e veñen gastalo a Penharrow. As xentes de Cornualles son aínda curiosamente simples, se se teñen en conta as vantaxes naturais que o ceo lles concedeu. Unha natureza conservadora e un certo instinto comercial axudáronos a manter as súas calidades tradicionais, e tratan así aos seus visitantes con cortesía e equidade, pois son xente hospitalaria, aínda en casos onde importa o diñeiro. Os turistas de Londres, Birmingham e Manchester quedan satisfeitos cando obtiveron algo de valor polo seu diñeiro, de modo que volven gastalo a Penharrow, e seguirá sendo así sen dúbida mentres a xente de Cornualles non perda a súa simplicidade e non se mostre ambiciosa.
...
P. M. Hubbard
P. M. Hubbard naceu en Inglaterra o 9 de novembro de 1910, creceu e educouse nas illas da Canle, e estudou humanidades en Oxford. Alí recibiu un premio (o Newdigate, ao mellor poema dun estudante) que unha vez foi outorgado a Óscar Wilde. De 1934 a 1947 residiu na India, e en 1950 empezou a escribir para Punch. Hubbard é afeccionado aos xardíns e o mar, e esperaba morrer nos
primeiros meses de 1965, "aínda que quizá poida fuxir aínda arrastrándome sobre a superficie do océano". A segunda parte desta inquietante profecía evoca unha escena do ladrillo de ouro, a historia terrible e fermosa dun navío negro, e dun home moi branco.
* * *
PENHARROW É UNHA DESAS ALDEAS de pescadores de Cornualles que desde hai tempo non esperan nada do mar. O mar está aínda alí, e o peirao de granito, e as casas de granito con teitos de tellas da rexión, tan impermeables e tan pesadas que parecen de chumbo. Hai barcos no peirao, barcos que se fan á mar cando o permite o tempo, e algúns deles até traen sardiñas e lagostas que se venden rapidamente e a bo prezo. Pero o diñeiro vén do interior. Londres e Birmingham e Manchester fan diñeiro e veñen gastalo a Penharrow. As xentes de Cornualles son aínda curiosamente simples, se se teñen en conta as vantaxes naturais que o ceo lles concedeu. Unha natureza conservadora e un certo instinto comercial axudáronos a manter as súas calidades tradicionais, e tratan así aos seus visitantes con cortesía e equidade, pois son xente hospitalaria, aínda en casos onde importa o diñeiro. Os turistas de Londres, Birmingham e Manchester quedan satisfeitos cando obtiveron algo de valor polo seu diñeiro, de modo que volven gastalo a Penharrow, e seguirá sendo así sen dúbida mentres a xente de Cornualles non perda a súa simplicidade e non se mostre ambiciosa.
...
8 de novembro de 2026
7 de novembro de 2026
Prestige
Descontrol
M. VÁZQUEZ MONTALBÁN
M. VÁZQUEZ MONTALBÁN
Algúns sosteñen que se equivocaron ao non acoller o Prestige na Coruña e obrigarlle a morrer en alto mar con 70.000 toneladas de fuel nas adegas.
Non se poden facer experimentos ecolóxicos coma se tratásese de ocorrencias do eminente profesor Franz de Copenhague, e aí está, aí está a Porta de Alcalá e a marea negra fuxíndose polos descosidos do barco afundido, convertida outra vez en praga que decreta a morte, tan obscena e reaccionaria como sempre.
...
4 de novembro de 2026
ANTIGONA
Filla e medio irmán do seu pai, Edipo, o cal -non podendo evitar o seu destino- tivo fillos coa súa propia nai.A moza Antígona foi o lazarillo do seu vello e abatido pai/irmán, a quen acompañou até o final dos seus días.
No conflito que suscitaron os seus dous irmáns, Eteocles e Polinices, Antígona antepuxo as súas obrigacións fraternais- que lle esixían respectar leis morais non escritas- ás leis positivas do tirano Creonte.
Converteuse así en defensora das verdades morais fronte aos preceptos oficiais e, desde este punto de elegante acracia, preferiu morrer.
2 de novembro de 2026
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)


