Sabes a que oba pertence este fragmento?

Cando o seu hóspede marchou, o Xuíz Santini deixouse caer pesadamente cara atrás. Esta noite estaba canso, máis canso do que lembraba estar nunca. E persistía aínda o recordo daquela dor, moi fondo dentro do seu peito.

Só faltaban dúas semanas para o ano novo. Século novo, tamén. Resultaría estraño escribir dous mil no canto de mil novecentos e pico, como fixera toda a súa vida.

1 de xaneiro de 2000. Por algún motivo parecía unha data rara. Fixo soar a campanilla para que acudise Rosa e déselle o seu medicamento. Canto deste novo século vería? O pensamento resultaba moi deprimente.

Na silenciosa habitación, o tic-tac do anticuado reloxo soaba moi forte.

A Coruña en sepia

 

Agnus Dei - Samuel Barber LIVE

Inicio de O amor, absolutamente melancólico

Alfredo Bryce Echenique

O amor, absolutamente melancólico

Hai amores liviáns tan efémeros como cálido sopro de vento; tamén poden ser apaixonados, sexuais; outros doces, suavísimos, ou violentos, odiosos; raros son os espirituais e intelectuais; pouco correntes os afectados e  histéricos.

Do fracaso que levan estas formas de amar, nace o melancólico desexo dun amor único que absorba a vida enteira. Como é este amor que podemos definir absolutamente melancólico porque é inalcanzable?
 

Ante todo debemos saber que é o absoluto. Hegel afirma que o absoluto é o espírito, e esta é o seu mais alta definición. Entón, o amor absoluto é un amor "de espírito a espírito, a conxugación sorprendente dun diálogo, o resultado ditoso dunha afinidade descuberta".

Hegel explícao con toda claridade : "O amor absoluto é o Eu que se reflicte noutro ser diferente". Do que se deduce que o meu Eu non é o que son, é unha persoa que está aí, a quen miro e regocija os meus ollos. 

Desde este momento descubro que a miña realidade íntima reflíctese nun ser alleo, estraño, que profundamente me afecta e deixa perplexo.

CADMO

Mentres buscaba á súa irmá Europa, que fora raptada, chegou ao oráculo de cidade de Delfos.

Alí vaticinóuselle que debía fundar unha nova cidade onde se topase cunha vaca botada no chan.

Así foi como fundou a acrópole de Tebas. Para conseguir auga tivo que matar a unha serpe.

A deusa Atenea aconselloulle que sementase os dentes do animal: ao facelo, viu con asombro que deles brotaban un exército de homes armados que se puxeron a loitar entre si.

Só sobreviviron cinco, que foron os antepasados da nobreza de Tebas.

Casou con Harmonía, a filla de Ares e de Afrodita. Atribúeselle a difusión do alfabeto e a arte da fundición.

A Coruña en sepia

 

Morat - Di Que No Te Vas (Versión en Acústico)