7 de outubro de 2026

ASCLEPIO ou ESCULAPIO

Quizais fóra orixinariamente un mortal que exerceu o medicamento con especial acerto. Ascendeu pronto á categoría de heroe e de deus. Apolo, o seu pai, confiou a súa educación ao centauro Quirón, quen lle instruíu na mediciña.

De entre os seus fillos destacaron Macaón e Podalirio (os médicos que aparecen na Ilíada) así como as personificaciones de Panace e Higica (Saúde). O seu santuario máis famoso estivo na cidade medicinal de Epidauro, no Sur de Grecia ou Peloponeso. Na arte represéntaselle cun bastón sobre o que se enroscan unhas serpes.

3 de outubro de 2026

Inicio de DESAPARECEU UN ROBOT de Isaac Asimov

DESAPARECEU UN ROBOT
Isaac Asimov

Na Base Hiper tomáronse medidas nunha especie de urxente furia, o equivalente muscular dun berro histérico.
Eran as seguintes, citándoas tanto na orde como na desesperación en que foron tomadas:
1. Foi paralizado todo traballo relativo á Viaxe Hiperatómico en toda o volume espacial ocupado polas Estacións do Agrupamiento Asteroidal Vixésimo Sétimo.
 
2. Falando literalmente, todo aquel volume de espazo foi illado do Sistema. Ninguén entraba sen permiso. Ninguén o abandonaba baixo ningunha circunstancia.

3. Cunha nave patrulla gobernamental, os doutores Susan Calvin e Peter Bogert, respectivamente psicóloga xefe e director matemático de «United States Robots and Mechanical Men Corporation», foron levados á Base Hiper.

Susan Calvin non saíra nunca da superficie da Terra con anterioridade, e non tiña un claro desexo de facelo naquela ocasión. Nunha época de Poder Atómico e unha Viaxe Hiperatómico sen dúbida inminente, ela seguía sendo bastante provinciana. Non lle gustaba en absoluto a viaxe e non estaba nada convencida da súa emerxencia, e todas as liñas do seu rostro sinxelo e de muller de mediana idade mostrábano bastante ás claras durante a primeira cea na Base Hiper.

...

26 de setembro de 2026

Un afiador en Badajoz

En Sempre en Galiza, Castelao escrebe estando en Badajoz:

Hoxe topeime cun afiador ourensán, e os dous tíñamos morriña: el pola súa aldea, onde deixou unha moza; eu pola miña Patria, onde campan os funcionarios forasteiros e runflan os galegos descastados. Falamos moito, e no remate da nosa conversa o afiador apañou a "roda" e foise polas rúas, a pregoar no asubío os seus anceios amorosos. Eu quedeime a miralo, envexoso da súa mocedade e da súa sinxeleza, a rillar as miñas arelas patrióticas, coa esperanza entristecida de tanto agardar o triunfo dos nosos ideais de liberdade.