13 de maio de 2018

Unha cidade flotante XL

Xulio Verne
Unha cidade flotante XL

Logo dunha noite de insomnio, levanteime ás seis da mañá. Agarrado cunha man ao marco da litera, vestinme coa outra, a forza de traballos. Non puidese, sen punto de apoio, manterme en pé, e tiven que soster co meu levita unha rifada loita. Deixei logo o meu camarote, atravesei, como puiden, o salón cheo de revoltosos fardos e subín, a gatiñas, a escaleira, como un campesiño romano que rubise polos chanzos da Scala Santa de Poncio Pilato, e cheguei á cuberta, onde me aferrei vigorosamente a un gardamariña.
Nada de terra á vista. dobraramos pola noite o cabo Clear, e distinguíase por todos lados esa circunferencia que trazan as augas sobre o azul do ceo. Grandes ondas de cor de lousa, que non se desfacían, inchaban o mar. O Great-Eastern, collido ao sesgo e non apoiado por vela algunha, se balanceaba espantosamente. Os seus paus describían arcos de círculo, cal se fosen enormes pezas de compás. O oficial de cuarto, aferrado á pasadera, se mecía como nunha randeeira, pois era imposible permanecer en pé.

Ningún comentario:

Publicar un comentario