21 de maio de 2018

Inicio de A capa

A capa
Dino Buzzati


Ao cabo dunha interminable espera, cando a esperanza comezaba xa a morrer, Giovanni regresou a casa. Aínda non deran as dúas, a súa nai estaba a quitar a mesa, era un día gris de marzo e voaban as pegas.

Apareceu de improviso no umbral e a súa nai gritou: «Ah, bendito sexas!», correndo a abrazalo. Tamén Anna e Pietro, os seus dous irmanciños moito máis pequenos, puxéronse a gritar de alegría.

Chegara o momento esperado durante meses e meses, tan a cotío entrevisto nas doces ilusións da alba, que debía traer a felicidade.

El apenas dixo nada, tendo xa suficiente traballo con reprimir o pranto. Deixara deseguido o pesado sabre encima dunha cadeira, na cabeza levaba aínda o gorro de pelo. «Deixa que che vexa», dicía entre bágoas a nai retirándose un pouco cara atrás, «déixame ver o guapo que estás. Pero que pálido estás ... ».

Estaba realmente algo pálido, e como consumido. Quitouse o gorro, avanzou até a metade da habitación, sentou. Que canso, que canso, mesmo sorrir parecía que lle custase.

...

Ningún comentario:

Publicar un comentario