HUMOR

Señor Klopman -advirte o doutor Bones-, aínda que está vostede enfermo, creo que serei capaz de sacalo adiante. 
-Doutor -exclama Klopman- se o consegue, cando me poña ben, doarei cinco mil dólares para un novo hospital. 
Meses máis tarde, Bones atópase con Klopman na rúa. 
-Como se atopa?- pregúntalle. 
-De marabilla, doutor, espléndidamente! -responde Klopman-. Nunca sentín mellor!?. 
-Estiven tratando de falar con vostede -engade Bones-. Qué hai do diñeiro para o novo hospital??. 
-A que se refire?-, contesta Klopman. 
-Vostede dixo -responde Bones- que se se puña ben doaría cinco mil dólares para un novo hospital?. 
-Dixen eu iso? -pregunta Klopman-. Iso demostra o enfermo que debía estar!!

Cousas

Benaventurados os nosos imitadores porque de eles serán os nosos defectos. 

Jacinto Benavente

Cousas

Goza do día ata que algún idiota o arruine.

Cousas

Hoxe en día, a lealdade só se atopa nos equipos de música.

Cousas

Algúns estudantes teñen vergoña de ir ao hipódromo e ver que ata os cabalos conseguen rematar as súas carreiras.

O equipo de xadrez no soto

O equipo de xadrez no soto

Era unha noite escura e tormentosa. Ben, non en realidade, pero comezamos así porque calquera boa historia merece un toque de drama desde o principio. Na Universidade de Santa Eufemia, un lugar tan esquecido polo tempo que mesmo o reitor se perdera nos seus propios corredores máis dunha vez, había un peculiar equipo de xadrez. Peculiar non só porque os seus membros eran unha mestura diversa, senón tamén porque o seu lugar de reunión era un soto poeirento e mal iluminado, con máis arañeiras que estudantes.
O capitán do equipo, Gonzalo "O Cerebro" Rodríguez, era un mozo con lentes tan grosas que parecían fiestras medievais. Intelixente, pero cunha perigosa inclinación polas teorías da conspiración. Ao seu carón estaba Elena "A Estratega" Sánchez, unha moza cuxa mente era tan afiada como o fío dunha espada, pero coa dozura dunha estampida de elefantes cando estaba enfadada.
O terceiro membro era Pedro "O Silencioso" López. Nunca dicía unha palabra, o que non era necesariamente algo malo. Ninguén sabía se era por elección propia ou simplemente porque non había nada interesante que dicir. Finalmente, estaba Marta “A Calculadora” Jiménez, cuxa obsesión polas estatísticas e as probabilidades a levara a idear estratexias de xadrez tan complexas que nin sequera un ordenador podía seguir a súa lóxica.
Xuntos, reuníanse no soto da Biblioteca de Santa Eufemia, un lugar cuxa atmosfera parecía deseñada especificamente para facer que os estudantes abandonasen toda esperanza de atopar un libro útil. O soto non só era escuro, senón que tamén tiña un cheiro constante a humidade e queixo rancio. Era o lugar perfecto para que un equipo universitario de xadrez pouco apreciado conspirase e discutise os seus plans para a vitoria no torneo anual de xadrez interuniversitario.
Unha noite, mentres estaban absortos nunha partida particularmente intensa, a paz do soto foi quebrada por un son estraño, un golpe seco seguido dun estrondo. Gonzalo, sempre propenso á paranoia, saltou da cadeira cun berro afogado.
—Atopáronnos! —exclamou, mirando nerviosamente arredor.
—Reláxate, Gonzalo —dixo Elena, poñendo os ollos en branco. "Probablemente sexa só unha rata máis grande do habitual."
Pero antes de que puidesen investigar a orixe do ruído, a porta do soto abriuse de súpeto e apareceu o profesor Fortunato, un home cuxo nome contrastaba ironicamente coa súa natureza perpetuamente desafortunada. Coa cara vermella polo esforzo e a suor, camiñou cara ao grupo a trompicóns.
—Estudantes! —dixo sen alento— Necesito a vosa axuda!

Gonzalo, aínda tremendo, conseguiu balbucear unha resposta.
—Que pasa, profesor?
O profesor Fortunato, despois de recuperar o alento, explicou que a universidade recibira unha ameaza anónima: se o equipo de xadrez non gañaba o seguinte torneo, o edificio da biblioteca sería demolido por un "grupo de intelectuais radicais". Ninguén sabía se a ameaza era real, pero a administración, na súa característica ineptitude, decidiu que o mellor curso de acción era garantir que o equipo de xadrez gañase.
—Non podemos deixar que isto suceda! —exclamou Marta, amosando unha rara onda de emoción.

E así, cun novo sentido de urxencia, o equipo dedicouse a practicar con aínda maior celo. As tensións aumentaron, as estratexias fixéronse cada vez máis complexas e as discusións máis acaloradas. Todo o soto vibraba coa intensidade do seu esforzo.
Finalmente chegou o día do torneo. O evento celebrouse no ximnasio da universidade, un lugar non menos poeirento que o soto, pero cunha iluminación que facía que todos parecesen pantasmas cansos. O equipo de Santa Eufemia enfrontouse aos seus rivais, o equipo da Universidade de San Gregorio, coñecido pola súa brutalidade tanto dentro como fóra do taboleiro.
A partida decisiva foi entre Gonzalo e o capitán de San Gregorio, un tipo chamado Iván "O Implacable" Serrano, cuxa expresión era tan fría como a dunha estatua de mármore. Gonzalo, con nervios de aceiro e a astucia dun raposo, conseguiu manter a calma e, despois dunha serie de movementos maxistrais, deulle xaque mate a Iván.
O ximnasio estoupou en aplausos. O equipo de Santa Eufemia gañara. Gonzalo, Elena, Pedro e Marta abrazáronse, rindo e chorando de alegría. Ata o profesor Fortunato parecía ter tido sorte.
De volta no soto, o equipo celebrouno con refrescos e pizza (a única comida que podían permitirse). Gonzalo, cun sorriso na cara, levantou o seu vaso de refresco.
—Ao noso equipo —dixo— e para demostrar que mesmo no lugar máis escuro, a luz do enxeño pode brillar.

O equipo animou, e o soto, por unha noite, foi un lugar de celebración, risas e camaradería. Porque no tolo mundo de Santa Eufemia, mesmo un equipo de xadrez podería ser o improbable heroe que a universidade necesitaba.

As Bruxas da Eira das Meigas

As Bruxas da Eira das Meigas

Hoxe o Monte Neme é tristemente famoso polo seu lago azul, onde algún aparvado se mete a bañarse sen saber o que fai, ignorando que esa auga vén de feridas abertas na terra por minas e cobizas recentes.
Pero moito antes diso —cando o alto do monte non era un corte industrial senón un lugar sagrado— existía alí un cromlech, un círculo de pedras antigas que gardaba a memoria dos que falaban coa terra sen necesidade de libros.

Naqueles tempos, a zona non se chamaba “Monte Neme”, senón Eira das Meigas, porque alí vivían mulleres sabias, herdeiras dun saber anterior ás coroas e ás igrexas. Eran as súas gardiás.

As irmás Lúa, Xistra e Brétema eran tres das meigas máis vellas do lugar. Non facían mal, nin buscaban temor: coidaban do cromlech como quen coida a memoria dun pobo enteiro. As pedras, orientadas co vento e co ceo, falaban de tempos anteriores ao ferro e á espada. Mais un día chegaron uns homes que nada sabían desa lingua. Estranxeiros, bárbaros, ou simplemente imbéciles e escuros, subiron pola ladeira armados con machadas, coa intención de levar pedra, abrir camiños e erguer o seu propio mundo sobre as ruínas do outro.

As meigas observaron ocultas entre a néboa. Cando os invasores tombaron o primeiro menhir, as pedras latexaron como corazón ferido. Ao derrubar o segundo, o vento ergueuse. Ao tocar o terceiro, a terra recordou quen era.

Xistra murmurou:
—Non saben o que rompen.

Brétema púxose de xeonllos e pousou a man no chan húmido:
—A Eira das Meigas non esquece.

Foi entón cando chamaron ao que o monte lembraba: raíces, lendas e medo do tempo antigo. A terra tremeu baixo os pés dos bárbaros, as ferramentas esvararon nas gretas, e unha néboa espesa baixou coma animal protector. Os homes fuxiron sen entender, crendo ver pantasmas ou demos onde só había memoria defendéndose.

Cando as meigas baixaron ao cromlech, xa non quedaba círculo, senón restos rotos e silencio. Lúa pasou a man por unha das pedras caídas.

—O sagrado pode perder a forma —dixo—, pero non desaparece.

E así foi. O monte cambiou, racharon as entrañas para roubarlle o ventre e enchérono de auga velenosa. Mais din que baixo o lago azul, onde algún insensato se baña por ignorancia, a Eira das Meigas segue viva, agardando, lembrando, murmurando baixo os pés de quen sabe escoitar.

Un relato fantasioso sobre Andrés Gaos

ANDRÉS GAOS E O INESPERADO ASUNTO DO HIMNO DO CENTENARIO

Podería dicirse, sen medo a errar, que Andrés Gaos nunca tivo a intención de converterse en compositor de himnos patrióticos. De feito, se alguén lle preguntara cando era un mozo de bigote incipiente na Coruña se algunha vez escribiría a banda sonora do centenario da independencia dun país, seguramente tería respondido cun arqueo de cellas e un educado “non me faga rir, bo home”.

E, con todo, aquí estamos.

A historia comeza, como outras boas historias, cun barco e un mal entendido.

Cando o noso Andrés, violinista virtuoso e amante de traxes ben cortados, embarcou cara a Arxentina, a súa intención era clara: conquistar a escena musical porteña, tocar en salóns de luxo e, se era posible, evitar calquera tipo de traballo honesto e esgotador. Pero un pequeno problema burocrático —parece que alguén confundira o seu nome cun certo Andrea Galo, un italiano compositor de marchas militares— fixo que ao desembarcar en Buenos Aires o recibisen non con aplausos, senón cunha delegación oficial, un ramo de flores e un serio cabaleiro con mostacho que lle dixo:

—Señor Gaos, é un honor telo connosco. O país enteiro espera con entusiasmo o seu himno.

Andrés, que acababa de baixar do barco cun violin nunha man e unha certa sensación de mareo, considerou brevemente preguntar o motivo da recepción. Pero había coches agardando, unha posibilidade de cea gratis e, sobre todo, non parecía haber forma educada de dicir “Paréceme que vostede pensa que son outra persoa”.

Así que asubiou con elegancia, meteu o violín baixo o brazo e dixo:

—Pois claro. O himno. Marabilloso.

E foi así como se viu, contra toda lóxica, nun elegante salón cun piano desafinado e varias persoas ben vestidas que agardaban que producise unha oda musical á grandeza da nación arxentina. Andrés fixo o que calquera galego sensato faría nesa situación: pediu viño e comida, fixo tempo e tratou de lembrar todas as melodías que coñecía que soasen remotamente heroicas.

—Non pode ser algo demasiado alegre —pensou— porque un himno debe ter gravidade. Pero tampouco algo demasiado triste, que para iso xa temos a morriña galega.

Durante días, as noticias da súa “composición” espalláronse nos xornais. Damas da alta sociedade acudían a velo traballar, emocionadas co seu talento. Uns poucos políticos discutían se o himno debería incluír referencias a “gloria”, “valentía” e, por algunha razón que ninguén entendía, “a cría do gando bovino”.

Finalmente, unha tarde de inspiración e desespero, Andrés sentou ao piano, pechou os ollos e, nun arrebato de xenialidade ou de puro pánico, creou unha melodía que tiña un aire de maxestade, con suficientes trinos e notas longas para soar digna, e unha certa dozura melancólica que fixo que a sociedade porteña suspirase de emoción.

—Un xenio! —berrou un ministro.

—É coma se captase a alma mesma da Arxentina! —dixo unha señora, secando unha bágoa.

Andrés sorriu e dixo algo intelixente, como “Eeehh… si, claro.”

O himno foi estreado con gran pompa e aclamación. Andrés Gaos foi celebrado, brindaron por el e ofrecéronlle dirixir a Academia de Música Nacional. El, por suposto, aceptou con humildade e deixou que a confusión burocrática seguise o seu curso, evitando calquera situación que implicase marchas militares ou discursos oficiais.

E así foi como un violinista galego, por pura casualidade e un talento excepcional para saír ben parado dos enredos, acabou creando a banda sonora dun centenario que non esperaba celebrar.

(Agardamos leras hai uns días a biografía real de Andrés Gaos).

As pezas de San Rosendo (relato)

Na ilustre e moitas veces húmida cidade de Santiago de Compostela, onde a pedra rezuma historia e as gaivotas conspiran nos aleiros, vivía Guillerme de Gante, un prateiro flamenco con máis paciencia que un santo e menos cartos que un monxe de votos perpetuos. O seu taller, un paraíso de martelos e limaduras de ouro, estaba estratexicamente situado a medio camiño entre a catedral e a taberna, aínda que el diría que se trataba de pura casualidade.

Guillerme era un home pragmático, como todos os bos ourives. Cría na precisión, na arte do relevo e en nunca confiar nun cliente que pedise fiado ou que pagase demasiado rápido. Descreído como era non cría nas pantasmas, ou polo menos, non ata que un bo día, cando estaba a traballar de noite nun anel, apareceuselle unha, con aspecto de vello resignado como alguén nunha misión importante, pero enfrontado co único home que non iba a escoitar.

—Guillerme —dixo a aparición, dobrando os brazos cun lixeiro tintineo metálico. Son San Rosendo, patrón de Celanova e moitas outras cousas importantes que non vou enumerar porque non teño toda a eternidade… bo, tecnicamente si, pero prefiro usar mellor o meu tempo.

Guillerme case non se sobresaltara, subiu a vista e frotou os ollos. Vivira cousas extrañas e días difíciles, pero isto era novo.

—Santo ou non, se non me traes un encargo cun bo anticipo de cartos, estou moi ocupado.

A pantasma de San Rosendo, que si era un santo pero tamén tiña a teimosía de abade nunha mala noite e o xenio da sua parte guerreira, non se desanimou.

—Necesito que fagas algo por min —dixo coa dignidade de alguén a piques de encargar algo monumental— Quero que repare as miñas pezas de xadrez.

Guillermo abreu un pouco mais os ollos.

—O qué?

— As miñas pezas de xadrez. Son de cristal de roca, das mellores que se fixeron nunca, e están no mosteiro de Celanova. Sufriron o paso do tempo, e por razóns que aquí non son relevantes, necesito que as fagades como novas pero en prata. É unha cuestión de honra e... algúns asuntos sobrenaturais complicados.

—Mire vostede, eu entendo de custodias, de cruces e de cálices, —dixo Guillerme, sinalando unha brillante peza de prata sobre a súa mesa, —pero non adoito traballar con pezas de xadrez espectrais.

O santo mirou para el. Noutros tempos, tempos de vida na terra, o seu báculo serviría para partirlle a testa a aquel impresentable. Ademais non tiña moi claro se Flandes estab cerca ou lonxe das terras dos vikingos cos que combatira de vivo. 

—Si, ben, tampouco adoito facer visitas nocturnas aos teimudos prateiros, pero aquí estamos. Non son espectrais, son de cristal. Faino e prometo que recibirás unha encarga que cambiará a túa vida.

Guillerme cavilou na proposta. San Rosendo e a súa familia foran extraordinariamente poderosos, e quen di poderosos di ricos, podridos de cartos, como lle gustaría estar a el. E así foi como Guillermo, de xa non tan mala gana e con tímidas protestas, aceptou facer a copia das ao parecer lendarias pezas de San Rosendo. 

Marchou para Celanova sen preguntarse, ata que xa estaba de camiño, como iba a convencer aos monxes do traballo que tiña que facer. Deu por sentado que non podía dicir nada dunha pantasma ou acabría pechado no mosteiro. Seguía rumiando estes pensamentos cando quedou fronte ao mosteiro e antes de golpear a porta, a mesma abriuse con estrépito. Un monxe miraba para él. Era novo, roibo e mirou para el compracido.

—Señor Guillerme, estabamos agardando por vos!

O plateiro quedou parvo un intre. Pero o monxe contestou axiña:

—Non pensará que o xefe só se presentou no seu taller.

Guillerme comprendeu e foi conducido a unha cela que tiña un pequeno taller ao carón, coas ferramentas precisas, que facían inútiles as que levara dende Santiago. Sobre unha mesa estaban as pezas do xogo. Durante semanas traballou tanto de día como á luz das velas, ás veces coa compaña mudo da pantasma que vixiaba os progresos. O artista estudaba a estrutura do cristal, reproducindo todo e pregando para que os bispos fantasmagóricos non foran morosos.

Cando unha noite rematou, a pantasma asentiu satisfeita e desapareceu.

A mañá seguinte, tras descansar longamente, ao abrir a porta atopouse co monxe roibo do primeiro día xusto diante. Guillerme pensou na curiosa circunstancia de que o monxe conseguira facelo asustar mais que a pantasma.

—Creo que xa remataches. Grazas por todo.

Guillerme quedou calado un momento. Dubidaba se estaba ante a persoa axeitada para facer a súa xusta reclamación.

—Si, so me falta cobrar e xa marcho de volta a Compostela.

—Cobrar? Diso non sabíamos nada. Eu viña reclamar os cartos da estadia e comida destes días.

Guillerme sentiuse desfalecer. A piques de poñerse a gritar a súa opinión dos ladrons, dos curas e doutros demos, o monxe volveu falar.

—Non, home non. Nótase ben que non es galego, que non aguantas a primeira coña. O xefe deixounos dito que te fagamos unha boa encarga; vas facer a nova cruz procesional en prata, pero xa pódeña facer no teu taller se queres.

E dito isto, deulle unha bolsa con moedas. Gillerme abriuna, veu o interior e quedou mais que satisfeito. Aquel traballo abriulle a posibilidade de traballar noutros mosteiros, moitos creados por San Rosendo ou a súa familia. Non volveu ver pantasmas e nunca entendeu por que un santo medieval preocupabase tanto polo seu xogo de xadrez nin a entender o humor da terra.

Humor a media semana

-Cantos anos tes?

-Estou máis preto dos 30 que dos 20.

-¿E cantos son?

-53.

O Concelleiro de deportes

Imaxina, se podes, un pequeno pobo pintoresco. Un lugar onde os domingos se dedicaban a paseos pola praza e os mércores eran considerados perfectos para se queixar do tempo. Neste pequeno e encantador recuncho do universo, atopábase o Concello, un edificio que vira mellores días e peores alcaldes. Pero nada, absolutamente nada, podería ter preparado aos cidadáns para o que estaba a piques de suceder.

Dentro dese Concello, entre as súas paredes cheas de certificados mal colgados e carteis de campañas políticas esquecidas, estaba o señor Anxo Fotherington. Anxo fora recentemente nomeado Concelleiro de Deportes. Este nomeamento sería unha gran noticia para alguén interesado no deporte, excepto por un pequeno detalle: Anxo sabía tanto de deportes como un peixe sabe da teoría da relatividade. É dicir, nada en absoluto.

Como chegou Anxo a este posto? A resposta, como tantas outras cousas inexplicables na vida, débese a un xiro do destino tan absurdo que semellaba obra dun guionista de comedias mal pagado. A cidade necesitaba un Concelleiro de Deportes urxentemente despois de que o anterior concelleiro decidise mudar a un lugar onde os deportes fosen menos competitivos e máis teóricos. A elección de Anxo debeuse a un malentendido monumental, alimentado polo seu apelido que soaba vagamente deportivo, a súa habilidade para facer unha reverencia perfecta, e un encontro casual co alcalde nunha tarde particularmente húmida na cafetería local.

Anxo, un home cuxa idea de exercicio consistía en levantar a cunca de té máis pesada que puidese atopar, estaba de súpeto na posición envexable (aínda que lixeiramente aterradora) de ter que supervisar todas as actividades deportivas do pobo. Isto incluía o fútbol, o crícket, a natación e, para a súa total confusión, algo chamado "pádel", que sospeitaba que era un prato exótico servido con salsa de menta.

No seu primeiro día no cargo, Anxo decidiu que a mellor maneira de abordar a súa ignorancia era facer o que calquera persoa razoable faría no seu lugar: finxir. Dirixiuse ao estadio local coa firme intención de observar o que el asumía era un partido de fútbol. O que atopou foi un grupo de persoas correndo, berrando e pateando un balón dun xeito que lle recordou vagamente un ritual de apareamento de aves exóticas que vira unha vez nun documental.

"Ah, si!", exclamou con entusiasmo mentres saudaba aos xogadores. "Nada como un bo partido de... este deporte!"

Os xogadores mirárono cunha mestura de confusión e preocupación, pero Anxo mantívose firme. Caminou polo campo, tomando notas nun pequeno bloc que comprara especificamente para este propósito. As súas notas incluían frases como "correr en círculos: estratexia ou simplemente exercicio?" e "balón: obxecto crucial, investigar máis tarde".

O problema real comezou cando Anxo foi convidado a dar un discurso na inauguración do novo campo de crícket. Escoitara vagamente sobre o crícket antes, pero sempre asumira que era algo que a xente facía para pasar un anaco mentres discutían sobre o tempo. Armado con este coñecemento superficial, plantouse ante a multitude, sorriu amplamente, e comezou o seu discurso.

"É unha honra estar aquí hoxe para inaugurar este magnífico... eh... terreo de xogo", comezou. "O crícket é un deporte nobre, cheo de... er... nobreza. E por suposto, todos sabemos que o obxectivo do xogo é... ben, é facer algo moi importante con ese pau longo e esa pequena bola vermella".

A multitude, composta na súa maioría por entusiastas do crícket que pasaran toda a súa vida discutindo sobre como debían ser as dimensións exactas dunha cancha de crícket, mirárono coa boca aberta. Anxo continuou, animado polo silencio da audiencia, que interpretou como un signo de asombro e admiración.

"En resumo", dixo, concluíndo o seu discurso cun floreo verbal que esperaba que fose recordado nos anais da historia deportiva local, "xoguemos ao crícket coa mesma paixón que poñemos noutras actividades importantes!"

O discurso foi recibido cun aplauso dubitativo, o que Anxo interpretou erradamente como un triunfo.

Pero a verdadeira proba para Anxo chegou cando lle pediron que organizase o torneo anual de deportes do pobo. Este evento era a xoia da coroa do calendario deportivo local, unha competición feroz que involucraba a equipos de todo o condado. Sen ter a menor idea do que implicaba organizar tal evento, Anxo decidiu innovar.

Pensou que sería unha excelente idea mesturar diferentes deportes nun só evento. "Ao fin e ao cabo", razoou, "se un deporte é bo, dous deben ser mellores". Así que organizou unha serie de competicións que incluían cousas como "Fútbol con Bate de Crícket", "Natación con Balón de Fútbol" e, a súa favorita persoal, "Tenis no Campo de Rugby".

O día do torneo chegou, e o caos foi, nunha palabra, lendario. Os equipos de rugby intentaron xogar ao tenis, pero descubriron que as raquetas eran inútiles cando se enfrontaban a unha pelota ovalada. Os xogadores de crícket foron descalificados por intentar batear un balón de fútbol a través das porterías, e os nadadores queixáronse de que o balón de fútbol era un estorbo innecesario na piscina.

A pesar do desastre monumental, ou quizais grazas a el, Anxo gañou unha reputación na comunidade. Os veciños adorábano polo seu enfoque "fóra do común" aos deportes, aínda que sospeitaban que probablemente non debía achegarse a ningún evento deportivo real.

Finalmente, e tras unha intervención diplomática do alcalde, Anxo foi reasignado a un posto máis axeitado: Concelleiro de Cultura e Artes. Alí, destacou organizando recitais de poesía nos que accidentalmente contratou a unha banda de rock para a música de fondo e convenceu ao poeta local de que os haikus eran máis efectivos se se recitaban cun megáfono.

Locomotoras demasiado grandes

Foi unha mañá especialmente fresca na se da Westshire and Midlands Railway Company, mentres Sir Horace Peabody, o director xerente, estaba xa disposto a gozar da súa segunda cunca de té do día. 

Como era o seu costume, estaba pasando pola correspondencia coa calma e o método dun home que levaba a maior parte da súa vida evitando calquera cousa que semellase unha crise. A carta nas súas mans, con todo, tiña un pequeno detalle que acabaría cambiando radicalmente o rumbo daquel tranquilo martes.

"Estimado Sir Horace", comezaba a carta de Briggs & Co., a coñecida fábrica de locomotoras. "Temos o pracer de informar que as novas locomotoras da clase Colossus, encargadas pola súa respectada compañía, están listas para o seu envío. Queremos lembrar que estas impoñentes máquinas, de 15 pes de alto e 9 de ancho, representan o último en tecnoloxía ferroviaria”.

Sir Horace, que chegara ao terceiro grolo do seu té, parou de súpeto. Algo na frase "15 pés de alto e 9 pés de ancho" fixo saltar unha alarma na súa mente, que non se escoitaba desde os afastados días da súa mocidade, cando un tren de vapor especialmente travieso decidira facer o seu propio horario e deixara o mozo Horace varado. nunha estación durante seis horas.

Deixou a cunca cun leve tremor e dirixiuse á sala técnica, onde o enxeñeiro xefe, o señor Albert "Algy" Cartwright, estaba absorto nun debuxo do que parecía unha estación de tren que alguén decidira colocar dentro dun labirinto. .

—Algy, vello amigo, tes un momento? dixo Sir Horace, intentando non soar tan alarmado como estaba realmente.

—Por suposto, Sir Horace, respondeu Cartwright, sen apartar os ollos do labirinto. Que está pasando?

—Acabo de recibir unha carta de Briggs & Co. Parece que as nosas novas locomotoras son... un pouco máis grandes do que tiñamos previsto.

—¿Máis grande? Repetiu Cartwright, levantando unha cella inquisitiva.

—Si, segundo a carta, teñen 15 pés de alto. Sir Horace sacou un pano para limpar a fronte. Non cres que os nosos túneles están un pouco máis baixos?

Cartwright, cuxo cerebro funcionaba coa eficacia dunha locomotora ben engrasada, calculou rapidamente as dimensións da súa cabeza e quedou pálida.

—¡Por todos os santos! -exclamou-. Os nosos túneles máis antigos apenas alcanzan os 14 pés. Estas máquinas quedarán atoradas coma tapóns de corcho nunha botella!

Convocouse unha reunión de urxencia con todos os altos cargos da Compañía. Alí estaba o xefe de operacións, Sir Reginald Fortescue, un home coa complexión e temperamento dun rinoceronte que acababa de pisar unha espiña.

—Este é un fallo monumental, Sir Horace, berrou Sir Reginald, golpeando a mesa. Vendéronnos trens que non caben nos nosos propios túneles! Que imos facer agora?

Foi entón cando o señor Cartwright, que estivera nun profundo transo, levantou a man cunha expresión que indicaba que se lle pasou pola cabeza unha idea completamente tola.

—Teño unha solución! -anunciou-. E se... agrandamos os túneles?

Houbo un murmurio no cuarto. Era unha idea tan sinxela e, ao mesmo tempo, tan absolutamente tola que ninguén soubo reaccionar.

—¿Ampliar os túneles? dixo Sir Horace con voz vacilante. Está a suxerir que realicemos un proxecto de enxeñería colosal en toda a nosa rede ferroviaria? E canto tempo nos levaría iso?

—Oh, nada descabellado, quizais uns... dez anos", respondeu Cartwright, coma se suxerise un cambio de tapizado. Pero, mentres tanto, podería deseñar un sistema de poleas e rolos que puidese baixar temporalmente a altura das locomotoras ao pasar polos túneles.

—E como funcionaría exactamente? -preguntou Sir Reginald, co ton de quen está convencido de que está a piques de escoitar unha parvada.

Cartwright, entusiasmado polo seu propio xenio, comezou a debuxar nun encerado. Explicou como, mediante un enxeñoso sistema de poleas e pesos, as locomotoras podían "agacharse" ao entrar nos túneles e despois volver á súa altura normal ao saír.

A explicación era tan confusa e enrevesada que, ao final, ninguén estaba seguro de se Cartwright estaba describindo unha locomotora ou un circo ambulante. Pero ante a falta de alternativas, e o feito de que a Compañía xa desembolsara unha cantidade considerable para as locomotoras, o plan foi aprobado por unanimidade, coa esperanza de que a prensa nunca se enterase.

Así, nunha das operacións máis ridículas xamais realizadas por unha empresa ferroviaria, instalouse o sistema de poleas en todos os túneles afectados. As primeiras probas, como era de esperar, foron desastrosas. Unha locomotora inclinouse tanto ao entrar nun túnel que saíu polo outro lado rodando coma unha pelota, provocando un considerable pánico na estación receptora. Noutra ocasión, unha locomotora quedou atascada a medio camiño, inclinada nun ángulo imposible, coa súa cheminea apuntada cara ao ceo como sinal de socorro.

Finalmente, tras innumerables contratempos e ter desperdiciado unha cantidade de diñeiro que sería suficiente para construír unha nova rede ferroviaria, Sir Horace tomou unha decisión final.

—Señores", dixo nunha reunión final, cun ton de resignación, -temo que non nos queda máis remedio que devolver as locomotoras a Briggs & Co. Non caben nos nosos túneles e non podemos permitir. os nosos trens parecer  mais mostras de escapismo que medios de transporte.

A idea foi recibida con alivio xeral. E así, as locomotoras da clase Colossus foron devoltas á fábrica, onde se rumoreaba que foran vendidas a unha compañía de p
arques recreativos.

Libertade prensa

Kofi Annan, Secretario Xeral das Nacións Unidas, foi entrevistado pola Asociación Mundial de Periodistas en Nova York con motivo do Día Mundial da Liberdade de Prensa. Durante a entrevista, Annan destacou a importancia de ter cidadáns ben informados para loitar contra a tiranía, a opresión e o abuso de poder. Tamén mencionou que a perda de vidas, incluíndo periodistas, é algo que o afecta persoalmente e que nos afecta a todos.

Cando se lle preguntou que pode facer a ONU para presionar aos gobernos que continúan detendo periodistas, Annan explicou que a Oficina do Alto Comisionado de Dereitos Humanos traballa para que se respecten os dereitos e se establezan sociedades baseadas no imperio da lei. Ademais, o Programa de Desenvolvemento da ONU traballa para estimular aos gobernos a implementar unha estrutura legal correcta e funden institucións adecuadas.

En canto á súa capacidade de negociar directamente con gobernos, primeiros ministros e presidentes para que poñan en liberdade a un periodista encarcerado, Annan dixo que interviñeron selectivamente en algúns casos, pero non de maneira sistemática.

Finalmente, Annan destacou a importancia do papel da prensa na difusión de información e na denuncia de excesos e abusos do poder. Tamén enfatizou a importancia do "xornalismo preventivo", no que os periodistas informan sobre problemas antes de que se produza unha explosión, e a necesidade de ser tenaz no seguimento de temas importantes.

Como chamar aos de Gibraltar?

Un artigo abordaba a cuestión de Gibraltar, un territorio situado na costa sur de España, pero que pertence ao Reino Unido. A disputa entre os dous países sobre a soberanía do territorio ten xerado unha terminoloxía diverxente en relación a aspectos como o lugar onde a colonia está localizada, os seus habitantes e as súas comunicacións.

Un lector do xornal El País, con base nos Estados Unidos, apuntou erros xurídicos na cobertura do xornal sobre Gibraltar, como a utilización do termo "gibraltarenses" para referirse aos habitantes da colonia, cando na verdade eles se identifican como "llanitos". O lector tamén cuestionou a existencia da "Royal Gibraltar Police" e de lanchas patrullando as augas arredor de Gibraltar, argumentando que Gibraltar non ten augas territoriais para patrullar.

O artigo destaca a importancia de utilizar unha terminoloxía apropiada nunha cuestión política e diplomática aínda sen solución, como a de Gibraltar. O Libro de Estilo do El País recomenda evitar a utilización de termos acuñados do lado británico, e usar a terminoloxía española apropiada. Con todo, o artigo recoñece que non é fácil escoller os termos correctos e que mesmo os lectores poden cometer erros.

En relación á cuestión xurídica, o artigo destaca que España non recoñece a autoridade británica sobre as augas ao redor de Gibraltar, recoñecendo só o espazo do porto de Gibraltar. O Libro de Estilo recomenda evitar a utilización da preposición "de" en relación ás augas e espazo aéreo de Gibraltar, e usar "en torno a" ou "en la zona de". O artigo tamén destaca que a denominación dos habitantes de Gibraltar é obxecto de diverxencia entre o lector e o Libro de Estilo.

Chapero

Un artigo en EL PAIS cuestionaba a necesidade de insistir na condición de "chapero" do cidadán portugués Manuel Abreu Silva, morto por un axente de policía en Madrid en 1996, nos informes sobre o xuízo recentemente celebrado. A xuíza lectora considera que esta información non ten interese informativo e pode ser vista como discriminatoria e morbosa. Sostén que só os feitos relevantes para a noticia deben ser destacados e, neste caso, a condición de Abreu Silva non ten relación co suceso en cuestión, xa que a súa actitude cívica e altruista ao intervir para axudar a dous peóns en perigo era a cuestión relevante. A sección de Madrid do xornal aceptou comentarios semellantes dos seus lectores, publicándoos na sección Opinión do Lector.

Erros en xornal

"Deliciosa coincidencia" fala sobre os erros e erratas que poden ocorrer nos xornais, así como a reacción crítica ou ben humorada dos lectores ante estes erros. O autor menciona un erro nun artigo de Mario Vargas Llosa, no cal o nome "Potsdamer Platz" foi escrito erroneamente como "Postdamer Platz". Algúns lectores consideran esta coincidencia co erro anteriormente mencionado na sección do Defensor do Lector como unha "coincidencia deliciosa". Con todo, outros lembran que erros deste tipo acontecen en todas partes e que é importante corrixilos. O xornal xa corrixiu o erro e a sección lamenta que se fagan menos esforzos para evitar erros como este no futuro.

Bielorrusia

Bielorrusia é o único país europeo onde se pechan xornais e se encarcélan periodistas de forma rutinaria. As autoridades pecharon o xornal "Svaboda", a maior publicación independente do país. O director de "Svaboda-Naviny", Ihar Hermianchuk, fala sobre a represión dos medios e os periodistas en Bielorrusia, e describe a situación actual como peor do que incluso no tempo do comunismo. O autor destaca que a publicación seguirá a publicarse en internet, pero é posible que sexa prohibida tamén. En conclusión, o autor di que só eles poden facer de Bielorrusia un país libre.

Preocupacións de hai 25 anos

Hai 25 anos as preocupacións eran ben distintas das actuais.

Por exemplo unha páxina enteira dun xornal podería dedicarse ao "efecto 2000".

O artigo comezaba falando sobre as demandas xudiciais que podían xurdir no ano 2000 debido aos posibles fallos informáticos. Mencionabase que nos Estados Unidos, os custos legais poderían duplicar ou triplicar os gastos de revisión de aplicacións informáticas, polo que en España podería dar lugar a uns 400.000 millóns de pesetas (se o pasas a euros ainda terás que ver o que se podía facer con aquel diñeiro daquela) en litixios e indemnizacións. Ofrecía consellos sobre como abordar posibles problemas, como chamar ao fabricante e pedir chips homologados para os ascensores múltiples dos grandes edificios ou centralitas, calefaccións ou sistemas de climatización de grandes edificios.

O artigo continúa falando sobre como o Goberno español podería abordar a avalancha xudicial que se esperaba para o ano 2000. Menciónase que o Estado de California estaba a elaborar normas que limitaban a responsabilidade das empresas sobre os fallos e que os de Nevada e Washington protexéranse contra as demandas dirixidas contra as súas propias administracións. As compañías aseguradoras xa comezaran a cubrirse as costas e ofrecían seguros para cubrir posibles fallos.

Finalmente, o artigo adéntrase na cuestión filosófica de cando realmente comezaría o terceiro milenio. Explícase que a discusión sobre se comeza no ano 2000 ou no 2001 ten a súa orixe nun erro cometido por Dionisio o Exíguo, un monxe do século VI encargado de calcular a cronoloxía do mundo e da cristiandade. 

Con todo, conclúese que se algo semellante a un apocalipse debía chegar co milenio, sería no 2000 debido aos posibles fallos informáticos.

Cousas

Ninguén é tan feo como na foto do pasaporte. 

Murphy

A forma máis rápida de atopar algo é empezar a buscar outra cousa.