San Martiño

Castañas, noces e viño fan a ledicia do San Martiño.

Martiño de Tours, naceu en Sabaria, Panonia (hoxe Szombathely) Hungría no ano 316 e finou en Candes, Francia, no ano 397, é o patrón da diocese de Ourense.

Fillo dun tribuno militar romano, seguiu a carreira militar no exército romano, ocupación que abandonou con posterioridade para dedicarse á vida relixiosa.



Sulpicio Severo descríbeo como un home alegre e indulxente, manso e forte, querido polas xentes sinxelas. Isto levou a que, con ocasión dunha visita á catedral de Tours para acudir a un enfermo, o pobo o aclamase como bispo. Contra súa vontade, por considerarse indigno de tal ministerio, foi elixido como bispo da cidade de Tours no ano 370. A representación que de el ás veces se fai cun ganso, deriva da lenda verbo deste episodio: fuxindo da multitude que o aclamaba, ocultouse onda un ganso que, ao grallar, revelou o seu agocho.

A todo porquiño chégalle o seu San Martíño é un dito que alude ao desexo de que cada cal recibirá no seu momento a resposta polos actos cometidos. A festividade se celebra o 11 de novembro e é cando ten lugar a matanza do porco.

Aforismos de Leonardo

260.- Cando o paxaro desexa virar sacudindo as ás, afundirá máis abaixo no aire a á que está ao lado cara ao cal quere torcer o seu voo, e así o paxaro torcerá o curso do seu voo de acordo co ímpeto da á que máis se moveu, e provocará no aire ao lado oposto a axitación correspondente. Cando o paxaro tenta elevarse no aire a golpes de á, levanta os ombreiros e oprime contra o seu corpo os extremos das súas ás. Aumenta así a densidade do aire que se atopa entre os extremos das ás e o peito do paxaro, cuxa presión o eleva no aire.

A arte do Paleolítico ao Neolítico

A arte do Paleolítico ao Neolítico  
Cambios de orientación na arte

As manifestacións artísticas do Paleolítico, que tanta calidade conseguiran, non tiveron continuación no Epipaleolítico e o Mesolítico. No Epipaleolítico europea a arte resultou moi pobre e  escaso. Limitouse a obxectos de arte mobiliar (Aziliense, Maglemosiense), coa excepción da zona mediterránea española, onde se desenvolveu o segundo ciclo de arte parietal: a arte levantina. Así mesmo, foron tamén importantes as pinturas do norte de África.
Os cambios climáticos que tiveron lugar hai, aproximadamente, uns 10.000 anos comportaron a modificación das formas de vida coñecidas até entón. O retroceso dos glaciares e a estabilización dun clima moito máis benigno, influíu na fauna e na flora, así como no comportamento do home, que transformou os seus hábitos e costumes. Co cambio climático desapareceron algunhas especies animais como o mamut, o reno ou o bisonte, sendo habitual, a partir de entón, a caza de xabaríns e cervos. Con todo, o feito máis importante deste momento foi a progresiva adopción da agricultura que comportou, á súa vez, grandes cambios, tales como a sedentarización do home e a construción dos primeiros poboados.
Coa sedentarización e o urbanismo incipiente desenvolvéronse novas técnicas como a produción da cerámica e o tecido. Ambas terían unha importancia decisiva para o ulterior desenvolvo da arte. O home foi adoptando paulatinamente os recentes logros técnicos. Non houbo pois unha ruptura drástica coas formas de vida paleolíticas nin coas súas últimas manifestacións artísticas.
Ás etapas epipaleolíticas e mesolíticas seguiu o período denominado Neolítico, que significa época da pedra nova ou pulimentada. Ten as súas orixes en Asia Menor, a partir do 8000-7000 a.C., na extensión que abarca desde Irán a Turquía. A difusión cara a outras áreas de Europa tivo lugar ao longo de varios milenios. Iso significa que cando o Neolítico foi definitivamente adoptado en todo o ámbito europeo, no Próximo Oriente e no denominado Crecente Fértil (val do Éufrates e do Tigris) xa se entrara na fase protohistórica e histórica (mediados do IV milenio a.C.), co descubrimento da escritura.
Por iso é polo que deba considerarse o Neolítico unha etapa histórica moi longa, na que non se poden establecer paralelismos cronolóxicos senón culturais, que fan referencia á adopción dun modo de vida e técnicas similares.

Fragmento de "Homes de Ningures" de Xoán Ignacio Taibo.

Caracas, 1944

En Caracas había mosquitos a mancheas, a xente tiña morenísima a pel, Breixo non os entendía can-do falaban, ignorábase o pan e ninguén quería aos emigrados. Cando acabou de medrar xa non sabería lembrar máis cousa outra que a escola de freiras galegas que aqueloutraban a voz para que lles non notasen a orixe, que moito berraban, pero que fóra da capela eran máis boas que un pan de molete. Tamén recordou as dúas ou tres cartas que recibiu de Fuco Caión, o fillo do carpinteiro que deprende-ra a ler con el, mais que seguía a escribir con moitos erros de ortografía. As cartas eran todas igual, e só lle pedían que voltase e que voltase. E tamén lem-braría sempre o día en que a nai o recibiu solemne para lle ler a carta dos outros curmáns, os de Buenos Aires, que chamaban por el. Alá foi Breixo cos seus trece aniños e a pesada pubertade ás costas, para máis nunca ver á nai nin os irmáns, por iso tan esborranchados e ignorados no tempo.

...

O outeiro de ferro

O outeiro de ferro

Atópome no fondo dun aula, estamos todos de pé nunha clase de pintura, temos varias mesas como as dunha barra dun bar que cruza a clase, sobre elas pomos as nosas enormes follas especiais para pintar.

Eu tiña un compañeiro á miña dereita, un home adulto, tiña a cara chea se marcas faciais, coma se tivese unha vida intensa e chea de obrigacións. Á metade da clase decide que ten que marchar, espérao un labor importante, encárgame a min que garde os seus debuxos até a próxima, el non pode levalos á reunión.

Pouco despois doume conta de que teño demasiados debuxos que levar, tento collelos todos coas mans e camiño á saída cos brazos estendidos esperando que secase a pintura.

Como podo saio da clase.

Atópome só, fóra, de fronte, hai gran outeiro de céspede verde, aínda que sei que é unha fachada tan só.

No pico do outeiro víase un saínte metálico cuns portelos, aos arredores desta, o outeiro sacaba enormes chemineas de varios metros de altura.

O outeiro de verde céspede era a fachada que construíran para a maior fábrica de toda a cidade canto menos.

Nos seus bos tempos lembrei que traballaran 5000 persoas. Hoxe está a maioría parada, coloreada por dentro con oxido.

Achégome á cima, abro unha trampilla e podo ver o que esconde, un inmenso baleirou ocupado con ferros e tubaxes, a profundidade que tiña era moito maior que a altura do outeiro, cando me fixei ademais de ter certa vertixe pensei no bo sitio que sería para facer paracaidismo.

DRD

PEDRO AMIGO DE SEVILHA

PEDRO AMIGO DE SEVILHA

Moitos s'enfingen que han guaanhado
doas das donas a que amor han,
e tragen cintas que lhis elas dan;
mais a min vai moi peor, mal pecado,
con Sancha Díaz, que sempre quix ben:
ca jur'a Deus que nunca mi deu ren
senón un peid', o qual foi sen seu grado;

ca, se per seu grado foss', al seería;
mais daquesto nunca m'enfingirei,
ca eu verdadeiramente o sei
que per seu grado nunca mi o daría;
mais, u estava coidando en al,
deu-mi un gran peid'e foi-lhi depois mal,
u s'acordou que mi o dado havía.

Coidando eu que melhor se nembrasse
ela de min, por quanto a serví,
por aquesto nunca lhi ren pedí
des i, en tal que se min non queixasse;
e falando-lh'eu en outra razón,
deu-mi un gran peid', e deu-mi-o en tal son,
como quen s'ende moi mal log'achasse.

E, pois ela de tan refece don
se peendeu, ben tenho eu que non
mi dess'outro, de que m'eu máis pagasse.

Comentario a FILLOS DE DUNE

FILLOS DE DUNE

Velaquí a crónica dun novo paso na evolución dun planeta e da raza humana. O planeta é Arrakis, coñecido tamén como Dune, lugar de proba dos indómitos Fremen, o pobo libre do deserto, e tamén berce da melange, a especia xeriátrica cuxo comercio domina todo o imperio. A raza humana áchase representada tan só por un neno de nove anos, que con todo non é únicámente un neno de nove anos, xa que a experiencia de miles de vidas aniña no seu interior. É Leto Atreides, o fillo de Paul Atreides, Muad'Dib, o Mahdi de todos os Fremen, o mesías dunha relixión que arrasou o universo, o home que penetrou no deserto para salvar á humanidade. Leto Atreides e a súa irmá xemelga Ghanima saben que tras a morte do seu pai son a última esperanza de transformación e supervivencia do planeta. Pero, está realmente morto Paul Atreides? E se está realmente morto, quen é ese predicador cego que, procedente do deserto, fala coa boca de Muad'Dib para acusar con terribles palabras á sufocante burocracia que converteu a súa relixión nunha nova forma de escravitude?