A Coruña en sepia

 

un temazo Dyango el que mas te ha querido ( viňa del mar aňo 90 )

Estesícoro

Tisias, máis coñecido como Estesícoro ("mestre do coro", pola súa habilidade para dirixir os cantos corais), foi un poeta grego nado en Hímera (Sicilia) cara ao 630 e falecido cara ao 550 a. C. Era un dos estimados e respectados nove poetas líricos polos académicos da entón helénica Alexandría.

Do Rei ao carro, ardente
Mil cidonias mazás arroxaban;
Follas de mirto botaban;
E guirnaldas de rosa florecente,
E a doce viola
Prodigou os seus botóns tenros, soa.

Poesía popular

Miña Santa Margarida
est'ano alá non vou,
pola falta de diñeiro
moita xente se quedou.

Poesía popular

Miña Santa Margarida,
miña Margarida santa,
día da vosa romaxe,
dormín no campo sin mantas.

ATREO

Un dos máis famosos personaxes da antiga saga épica. Foi o pai de Agamenón e de Menelao, os dous caudillos gregos que organizaron a expedición grega en contra de Troia.

Preparou un banquete ao seu irmán Tiestes, servíndolles a carne dos fillos deste. Parece que o sol, arrepiado ante tamaño espectáculo e non querendo ver, fixo retroceder o seu curso no firmamento.

Con este incidente asóciase a lenda de que Atreo só chegaría a reinar na cidade de Micenas se o sol ocultábase algún día polo oriente. Morreu a mans do seu sobriño Egisto.

A Coruña en sepia

 

Elvis Presley - My Way (Aloha From Hawaii, Live in Honolulu, 1973)

Igrexa - museo

Hoxe corremos o risco de que as nosas igrexas se convertan en museos e que acaben como os museos: se non se pechan, son expoliados. Non teñen vida. A medida da vitalidade da Igrexa, a medida da súa apertura interior, mostrarase polo feito de que as súas portas poden permanecer abertas, precisamente porque é unha igrexa na que se reza constantemente.

Joseph Ratzinger

HOMENAXE A ALONSO DE LANZÓS de Manuel María

¡Ouh, Alonso de Lanzós,
esforzado capitán,
ti mandaches os labregos
que tifian fame de pan!

Ouh, Alonso de Lanzós,
cabeza dos Irmandiños,
¡tiñas a gracia da flor
e a fereza dos espiños!

Ouh, Alonso de Lanzós,
nemigo da tiranía,
¡o povo fíxote seu
e deuche capitanía...!

Ouh, Alonso de Lanzós,
nobre, valente guerreiro,
¡non se trabucou o pobo
ó escollerte por guieiro!

A Coruña en sepia

 

Isaac Hong & Park Jeong Woo - Nothing's Gonna Change My Love For You | B...

Inicio de Cantará o pó os teus encomios?

Cantará o pó os teus encomios?
Damon Knight

E o Día da Cólera chegou. O ceo resoou con trompetas, angustiantes, ominosas. Por todas partes as secas rocas alzáronse, xemindo, e caeron desmoronadas. Logo o ceo brilou, e en resplandor apareceu un trono de lume branco, nun arco iris que ardía verde.

Os lóstregos zigzagueaban desde todos os horizontes. Ao redor do trono flotaban sete maxestuosas figuras vestidas de branco, con cintas douradas cruzando os seus peitos; e cada unha levaba na súa xigantesca man unha redoma que humeaba cara ao ceo.

...

BOREAS

É o vento do Norte, fillo da Aurora (Eos), do mesmo xeito que Céfiro e Noto.

Segundo certa tradición mitográfica, uniuse ás eguas de Erictonio, das que naceron velocísimos corceis, tan rápidos como o seu pai, o vento.

A Coruña en sepia

 

Alcolitos (O Despacito Galego)

Fragmento A revolución pendente

A revolución pendente
M. VÁZQUEZ MONTALBÁN

En Ten o home futuro?, Bertrand Russell exponse o risco do aburrimento nun mundo sen guerras, e, cun evidente sentido do humor, o filósofo propón que aos afectados polo tedio pacifista embárqueselles en viaxes espaciais. Cara solución. Creo que, en teoría, tras o final da guerra fría e da expectativa revolucionaria marxista-leninista, entre todos descubrimos a fórmula de que siga habendo guerras e unha esperanza revolucionaria, iso si, unha, a verdadeira esperanza revolucionaria que, como as mulleres ben casadas, ha de levar un anel cunha data por dentro.Xa non hai ameaza dun conflito entre o Leste e o Oeste, pero o Norte segue podendo gozar do pracer de utilizar o Sur como punching de todas as súas agresividades naturais, froito do seu incontido impulso desarrollista. 

...

EXPEDICION de F. Brown

EXPEDICION
Fredric Brown

- A primeira expedición marciana - dixo o profesor de historia -, a que seguiu á exploración preliminar mediante astronaves de recoñecemento que non levaban máis que un só home a bordo e cuxa misión era investigar as posibilidades de establecer unha colonia permanente no planeta, trouxo un gran número de problemas. Un dos máis embarazosos era: en cantos homes e en cantas mulleres tiña que repartirse a tripulación de trinta acodes que partiría cara a Marte?
- Había tres teorías respecto diso.
- Segundo a primeira, a astronave debía levar quince homes e quince mulleres, entre os cales, sen ningunha dúbida, a maior parte atoparía recíprocamente o compañeiro ou a compañeira que daría un rápido impulso á colonia.
- Segundo a segunda, debía haber vinte e cinco homes e cinco mulleres (todos eles dispostos a asinar unha renuncia a toda veleidade de monogamia), pola sinxela razón de que cinco mulleres poderían satisfacer facilmente a vinte e cinco homes, e que vinte e cinco homes satisfarían aínda con maior razón a cinco mulleres.
- Finalmente, os defensores da terceira teoría declararon que a expedición debía comporse de trinta homes, xa que, nestas condicións, os homes acharíanse en mellor disposición para concentrarse eficazmente no traballo que lles esperaba. E engadíase que, posto que unha segunda nave interplanetaria
seguiría dentro dun ano aproximadamente, e que podería levar principalmente mulleres, non sería unha privación demasiado cruel para os homes o manter o celibato durante ese intervalo. Máis aínda tendo en conta que xa estaban habituados: as dúas escolas de Cadetes do Espazo, unha de homes e outra de mulleres, non admitían a derrogación da separación de sexos.
O Director de Expedicións Interplanetarias cortou a discusión por medio dun simple expediente... 

- Si, señorita Ambrose?
Unha moza, na clase, acababa de levantar unha man.
- Señor profesor, esta expedición era a que estaba comandada polo capitán Maxon? O chamado Maxon o Campión? Pode dicirnos vostede de onde lle vén ese sobrenome?
- Estou a chegar a iso, señora Ambrose. Nas clases inferiores contóuselles a historia da expedición, pero non toda a historia. Agora son xa o suficientemente maiores como para comprendela.
- O Director de Expedicións Interplanetarias liquidou a disputa, cortou o nó gordiano, anunciando que os membros da expedición serían elixidos por sorteo, sen consideración de sexo, entre os alumnos das clases de fin de estudos das dúas Academias do espazo. Non hai que sinalar que con isto se puña a favor da relación de vinte e cinco homes e cinco mulleres, posto que a escola de homes contaba preto de cincocentos alumnos na clase superior, mentres que a de mulleres contaba soamente con cen.
Segundo a lei das posibilidades, a proporción de elixidos tería que ser de cinco homes por unha muller.
- Só que a lei de probabilidades non é aplicable a unha serie de eleccións ao azar considerada particularmente. E ocorreu que, no sorteo en cuestión, vinte e nove mulleres escolleron a papeleta sinalada, contra un só home.
- Todo o mundo, salvo as felices afortunadas, por suposto, protestou con vehemencia, pero o Director permaneceu inconmovible; o xogo fora honesto, e rexeitou cambiar o máis mínimo da lista establecida. A súa única concesión, destinada a aplacar as protestas masculinas, foi designar a Maxon, o único home, como capitán. A astronave partiu, e a viaxe foi excelente.
- E cando a segunda expedición desembarcou en Marte, atopou a poboación duplicada. Exactamente dobrada: cada muller membro da primeira tripulación tiña un fillo, e unha delas tivera xemelgos, o que cara a un total de trinta nenos.
- Si, Ambrose, vexo a súa man a piques de levantarse, pero déixeme terminar. Non, non hai nada de sensacional no que lles dixen até agora. De acordo, moita xente poderá pensar que a moralidade do asunto é máis ben dubidosa, pero non é unha gran fazaña para un home, se se lle dá tempo suficiente, o deixar encinta a vinte e nove mulleres.
- O sobrenome do capitán Maxon deriva do feito de que os traballos sobre a segunda astronave foron moito máis aprisa do que fora previsto, e que a segunda expedición chegou non un ano, senón soamente nove meses e dous días máis tarde.
- Responde esta aclaración á súa pregunta, señorita Ambrose?

FIN

Sabes a que oba pertence este fragmento?

Cando o seu hóspede marchou, o Xuíz Santini deixouse caer pesadamente cara atrás. Esta noite estaba canso, máis canso do que lembraba estar nunca. E persistía aínda o recordo daquela dor, moi fondo dentro do seu peito.

Só faltaban dúas semanas para o ano novo. Século novo, tamén. Resultaría estraño escribir dous mil no canto de mil novecentos e pico, como fixera toda a súa vida.

1 de xaneiro de 2000. Por algún motivo parecía unha data rara. Fixo soar a campanilla para que acudise Rosa e déselle o seu medicamento. Canto deste novo século vería? O pensamento resultaba moi deprimente.

Na silenciosa habitación, o tic-tac do anticuado reloxo soaba moi forte.

A Coruña en sepia

 

Agnus Dei - Samuel Barber LIVE

Inicio de O amor, absolutamente melancólico

Alfredo Bryce Echenique

O amor, absolutamente melancólico

Hai amores liviáns tan efémeros como cálido sopro de vento; tamén poden ser apaixonados, sexuais; outros doces, suavísimos, ou violentos, odiosos; raros son os espirituais e intelectuais; pouco correntes os afectados e  histéricos.

Do fracaso que levan estas formas de amar, nace o melancólico desexo dun amor único que absorba a vida enteira. Como é este amor que podemos definir absolutamente melancólico porque é inalcanzable?
 

Ante todo debemos saber que é o absoluto. Hegel afirma que o absoluto é o espírito, e esta é o seu mais alta definición. Entón, o amor absoluto é un amor "de espírito a espírito, a conxugación sorprendente dun diálogo, o resultado ditoso dunha afinidade descuberta".

Hegel explícao con toda claridade : "O amor absoluto é o Eu que se reflicte noutro ser diferente". Do que se deduce que o meu Eu non é o que son, é unha persoa que está aí, a quen miro e regocija os meus ollos. 

Desde este momento descubro que a miña realidade íntima reflíctese nun ser alleo, estraño, que profundamente me afecta e deixa perplexo.