31 de xaneiro de 2016

JOÁN VELHO DE PEDROGÁEZ

JOÁN VELHO DE PEDROGÁEZ [B 1609]

Con gran coita, rogar que m'ajudasse
a ua dona fui eu noutro día
sobre feito dua capelanía;
e disso-m'ela que me non coitasse:
«Ja sobre min filhei o capelán,
e, poi-lo sobre min filhei, de pran
mal faría, se o non ajudasse».

E dixi-lh'eu: «Mui gran fiúza tenho,
pois que én vós filhastes o seu feito,
de dardes cima a todo seu preito».
E diss'ela: «Eu de tal logar venho,
que, poi-lo capelán, per bõa fe,
sobre min filh', e seu feit'en min é,
ajudá-l'-hei, poi-lo sobre min tenho».

E dixi-lh'eu: «Que vós do vosso filho
prazer vejades, que vós me ajudedes
o capelán que vós mester havedes».
E diz ela: «Per vós me maravilho:
que havedes?, ca, poi-lo eu filhei
ja sobre min, verdade vos direi:
ajudá-l'-hei, poi-lo sobre min filho».

E dixi-lh'eu: «Non queirades seu dano
do capelán, nen perca ren per mingua
en sa ajuda, e poede lingua».
E diss'ela: «Farei-o sen engano,
ca ja en min meteu do seu i ben;
e, pois que todo assí en min ten,
se o non ajudar, farei meu dano;

Ca non quer'end'eu outr'escarmentar
que me dé do seu, polo ajudar,
quand'hei mengua da cousa que non tenho».

30 de xaneiro de 2016

Inicio de O HOME QUE NUNCA CHEGABA A MOZO

O HOME QUE NUNCA CHEGABA A MOZO
Fritz Leiber

Maot estase impacientando. Moitas veces, ao caer da tarde, encamíñase lentamente onde a terra negra atópase coa area arnarwa e alí queda, avizorando o deserto, ata que empezan a soprar os ventos.
Eu en cambio sinto de costas ao biombo de canas e contemplo o Nilo.
Non é unicamente porque está a chegar a mozo. Tamén empeza a hastiarse dos campos. Deixa ao meu coidado as tarefas de labranza e prodiga a súa atención ao rabaño. Cada día leva as cabras e as ovellas máis lonxe a pastorear.
Eu estiven vendo os síntomas durante moito tempo. No transcurso das últimas xeracións os campos cultivados volvéronse cada vez máis escasos e regados con menos dilixencia. Diríase que chove máis a miúdo. As casas tornáronse máis simples, meras tendas cercadas por muros. E cada ano hai
algunha familia que recolle os seus rabaños e emprende a lenta marcha cara ao oeste.
Por que aferrarme tan tenazmente a estas pobres reliquias de civilización, eu que vin aos homes do rei Keops desarmar pedra por pedra a Gran Pirámide e transportala de novo ás montañas?
Pregunteime a miúdo por que eu nunca chego a mozo. Ese feito é aínda para min un misterio tan grande como o dos labregos de tez morena que axeonllan con medorenta veneración cando paso ao seu lado.
Envexo aos que chegan a mozos. Soño con desprenderme desta casca de sensatez e responsabilidade, con zambullirme nun período de amores borrascosos e paixóns intensas, os anos felices que preceden ao fin.
Pero sigo sendo un home barbado duns trinta anos, e visto hoxe a pel de cabra como outrora vestín o xubón ou a toga, sempre a piques de dar o gran salto, pero sen chegar xamais a dalo.
Teño a impresión de que sempre fun así. Nin sequera podo lembrar o meu propio desenterro, e iso é algo que todo o mundo lembra.
...

29 de xaneiro de 2016

Fragmento de Agosto do 36, de Xosé Fernández Ferreiro.

Texto de Xosé Fernández Ferreiro, nado en Espartedo (Santa Cruz de Rubiacós, Nogueira de Ramuín) o 29 de xaneiro de 1931.

As xentes estaban asustadas. Soamente saían das súas casas para face-los traballos máis indispensables. Todos eran a arrepiarse cando chegaban os ecos dos disparos. Uns ecos que baixaban da serra, encaixados por regatos e valgadas, coma ferintes coitelos.
Os rapaces tamén andaban entristecidos e non saían como tiñan por costume a xogar ós camiños, á eira, entre os hórreos e as medas... Acubillábanse á beira dos maiores e escoitaban calados, apouvigados, as escasas palabras que pronunciaban sobre o que estaba acontecendo, do que soamente se falaba na intimidade do fogar, alí onde ninguén de fóra puidese oír nada. Había temores e receos de todo e de todos, especialmente de Lázaro e dalgún veciño máis, que subían e baixaban polo lugar como escoitando ou espiando. Ou polo menos iso semellaba.

...

28 de xaneiro de 2016

Aforismos de Leonardo

217.- A xema do ovo está no medio da clara, sen caer de ningún lado. Ela é ou máis lixeira, ou máis pesada, ou de igual densidade que a clara. Se é máis lixeira, debería elevarse sobre toda a clara e deterse cando estivese en contacto coa casca; se fose máis pesada, debería descender; e se fóra de igual peso podería estar nun dos extremos, como no medio ou máis abaixo.

27 de xaneiro de 2016

Fragmento de "Unha árbore, un adeus" de Marina Mayoral

Díxenlle que si, que estaba namorada de Fernando e sentín unha pena moi fonda. Pena por el, por min, por todos nós, porque nese intre preciso intuín por primeira vez algo que o tempo confirmou: que o mundo está mal feito, que a vida é un xogo cruel no que todos somos perdedores. Paco ergueu a testa como se tragase un grolo, dixo: "Adeus, Laura", volveu as costas e foise. Eu fiquei no portalón ata velo desaparecer polo camiño. Sempre volvía a testa para dicirme adeus coa man antes de virar para a corredoira, pero aquel día non o fixo...

26 de xaneiro de 2016

Cavilando

Sinto noxo de compartir especie cos dous animais almerienses de 22 e 19 anos que están a ser investigados por matar hai uns días a 70 lechóns de xeito brutal (mellor non digo como) e gravalo en whatsapp. Ante actos deste tipo falla a nosa sociedade no seu conxunto, ao non ser capaz de infundir aos seus mozos o respecto máis elemental pola vida. Violencia, maldade, banalidade...

DGM

25 de xaneiro de 2016

Aristóteles

É preciso preferir a soberanía da lei á dun dos cidadáns.

Aristóteles