3 de abril de 2021

INICIO DE O CASO DA SEÑORITA AMELIA

Rubén Darío
O caso da señorita Amelia

Que o doutor Z é ilustre, elocuente, conquistador; que a súa voz é profunda e vibrante ao mesmo tempo, e o seu xesto avasallador e misterioso, sobre todo despois da publicación da súa obra sobre A plástica da ilusión, quizais poderiades negarmo ou aceptarmo con restrición; pero que a súa calva é única, insigne, fermosa, solemne, lírica se gustades, oh, iso nunca, estou seguro! 

Como negariades a luz do sol, o aroma das rosas e as propiedades narcóticas de certos versos? Pois ben; esta noite pasada pouco despois de que saudamos o toque das doce cunha salva de doce taponazos do máis lexítimo Roederer, no precioso comedor rococó dese sibarita de xudeu que se chama Lowensteinger, a calva do doutor alzaba aureolada de orgullo, o seu bruñido orbe de marfil, sobre o cal, por un capricho da luz, víanse sobre o cristal dun espello as chamas de dúas buxias que formaban, non se como, algo así como os cornos luminosos de Moisés. O doutor endereitaba cara a min os seus grandes xestos e as súas sabias palabras. Eu soltara dos meus beizos, case sempre silenciosos, unha frase banal calquera. Por exemplo, esta:

-Oh, se o tempo puidese deterse!

...

Ningún comentario:

Publicar un comentario