Aristóteles

Só hai felicidade onde hai virtude e esforzo serio, pois a vida non é un xogo.

PEDRO AMIGO DE SEVILHA

PEDRO AMIGO DE SEVILHA

Maior García vi tan pobr'hogano,
que nunca tan pobr'outra molher vi,
que, se non fosse o arcediano,
non havía que deitar sobre si;
ar cobrou pois sobr'ela o daián;
e, per aquelo que lh'antr'ambos dan,
and'ela toda coberta de pano.

OS ANIVERSARIOS DE GRANNY

Texto de Fredric Brown, nado o 29 de outubro de 1906 en Cincinnati, que foi un escritor de ciencia ficción e misterio, coñecido polos seus contos caracterizados por grandes doses de humor e finais sorprendentes.

OS ANIVERSARIOS DE GRANNY
Fredric Brown

Os Halperin eran unha familia moi unida. Wade Smith, un dos dous únicos presentes que non levaban o apelido Halperin, envexábaos, porque non tiña familia. Pero a envexa mergullábase na morna calor do vaso que tiña na man.
Era a festa de aniversario de Granny, o seu octoxésimo aniversario, todos os presentes, fóra de Smith e outro home, se apellidaban Halperin. Granny tiña tres fillos e unha filla; todos estaban alí, e aos tres fillos, casados, acompañábanlles as súas esposas. Contando a Granny eran oito Halperin. Tamén había catro membros da segunda xeración, ou sexa netos, e como un deles levou á súa esposa, sumaban trece en total. Trece Halperin, contou Smith; incluíndolle a el e ao outro estraño, un home chamado Cros, eran quince adultos. Ao principio da festa, asistiron tamén outros tres Halperin máis, bisnetos, pero mandáranos a durmir temperán.
A Smith agradábanlle todos, aínda que agora que os mozos estaban a durmir, o licor fluía libremente e a festa resultaba un pouco ruidosa para o seu gusto.
Todos bebían: mesmo Granny, sentada nunha cadeira semellante a un trono, tiña na man un vaso de xerez, o terceiro da noite. Era unha doce anciá marabillosamente vivaz, pensou Smith. Definitivamente unha matriarca que, con toda a súa dozura, manexaba á familia con puño de ferro dentro dunha luva de veludo.
Smith foi á festa convidado por Bill, un dos fillos de Granny; era o avogado de Bill, e gran amigo seu. O outro individuo alleo á familia, Gene ou Jan Cros, parecía ser amigo dos netos da anciá. No outro lado do salón, Cros falaba con Hank Halperin e Smith estaba a darse conta de que calquera que fose o tema da súa conversa, dexeneraba nunha discusión na que sobresaían as airadas voces de ambos. Confiaba en que non houbese problemas: a festa era demasiado agradable para terminar cunha pelexa.
Pero, repentinamente, o puño de Hank saíu disparado cara á mandíbula de Cros, facéndolle caer de espaladas. A cabeza golpeouse contra o bordo de pedra da cheminea, cun ruído xordo, e o home quedou inmóbil. Inmediatamente, Hank inclinouse sobre Cros, palpándolle o peito. Palideceu e, cando se puxo en pé, exclamou:
- Morto. Oh, Meu Deus, non quixen facelo... pero el dixo...!
Granny xa non sorría. A súa voz soou áspera e insinuante:
- El tratou de pegar primeiro, Hank, eu vino. Todos o vimos, non é así?
Coa última frase volveuse cara a Wade Smith, o único ademais daquel individuo alleo á familia.
Smith moveuse molesto.
- Eu... eu non vin como empezou, señora Halperin.
- Vostede viuno, do mesmo xeito que nós - tronou a anciá. Vostede mirábaos nese momento, señor Smith.
Antes de que Wade Smith puidese responder, Hank Halperin exclamou:
- Ceos, Granny! Síntoo moito, pero iso non é unha resposta. Estou nun verdadeiro apuro. Lembre que pasei sete anos no ring, como profesional. E os puños dun boxeador ou ex boxeador considéranse, legalmente, como armas letais. Aínda que el golpearame primeiro, sería cualificado como homicidio en segundo grao. Vostede sábeo, señor Smith; é avogado. E coñecendo os meus antecedentes, a policía non vai andarse con contemplacións.
- Umm... temo que ten razón - asentiu Smith, con incomodidade -. Pero, non sería mellor que alguén chamase á policía, a un médico ou a ambos?
- Dentro dun momento, Smith - interveu Bill Halperin - Primeiro temos que deixar aclarado isto entre nós. Foi en defensa propia, non é así?
- Cre... creo que si. Non sei...
- Un momento - interrompeu a voz de Granny -. Aínda que fose en defensa propia, Hank está nun aperto. E, ademais, creedes que podemos confiar en Smith unha vez que estea fose de aquí? E o xuízo?
Bill Halperin empezou...
- Pero, Granny, teremos que?
- Bobadas, William. Eu vin o que ocorreu. Todos o vimos: eles dous rifaron, Cros e Smith, e matáronse mutuamente. Cros matou a Smith, e entón, aparvado polos golpes recibidos, caeu e golpeouse na cabeza. Non imos deixar que Hank vaia ao cárcere, non é así, mozos? Non un Halperin, non un de nós. Henry, arranxa ese corpo de tal modo que pareza que interveu nunha pelexa. E o resto de vós...
Os homes Halperin, fóra de Henry, formaron un círculo ao redor de Smith; as mulleres, fóra de Granny, quedaron detrás deles. O círculo pechouse.
O último que Smith viu claramente foi a Granny sentada no seu trono, cos ollos brillando de excitación. E o último que escoitou antes do repentino silencio foi o eco da risa cloqueante de Granny Halperin. Entón, o primeiro golpe aparvoulle.

FIN

Onde Están Os Deuses

Onde Están Os Deuses?
Ernesto Laureano

-Onde están os deuses? -preguntou o Pequeno, mentres se ocultaba coa súa familia na caverna, daquela noite de tormenta primordial.
E os seus pais ensináronlle como facer lume para iluminar a súa historia pintada nos muros, e a danzar aos deuses que un día chegaran a eles e que se foran co tempo dos seus devanceiros...
...E foi a mañá do primeiro día.

Logo, o Pequeno preguntou á súa tribo:
-Onde están os deuses?
E xunto cos seus pais atravesou un longo inverno en busca dun lugar para sementar o seu futuro...
...E foi a mañá e a tarde do segundo día.

E o Mozo preguntou ao seu pobo, mentres ría a beiras do río:
-Onde están os deuses?
E os seus pais ensináronlle a someter a outros pobos, a outros homes. Construíu pirámides nos desertos, e nas selvas virxes construíu cidades. Aprendeu outros cultos e lendas xunto a sabios e mestres que se perderon co tempo e o vento do esquecemento...
...E foi a mañá e a tarde do terceiro día.

E o Home preguntou aos seus:
-Onde están os deuses?
-Están na vida -respondéronlle, mentres apagaban a vida dos seus irmáns.
E o Home descubriu a orixe da súa forma. Aprendeu a crear vida nos seus laboratorios, con respecto e sabedoría...
...E así foi todo o día cuarto.

E o Home preguntou con desconfianza:
-Onde están os deuses?
-Están no amor -respondéronlle os sacerdotes mentres enchían os petos con moedas e almas da inocencia.
E o Home aprendeu a amar a todo ser vivente que pisase o mundo ou vivise fose del. Con amor, os seus ollos envorcáronse ás artes, e elas as ás do espírito humano acicalaron con tenrura...
...E foi a mañá e a tarde do día quinto.

E o Home preguntou aos nenos que onte rían, e agora eran homes que odiaban:
-Onde están os deuses?
-Están na enerxía -respondéronlle, mentres usaban o átomo para destruírse a si mesmos.
E o Home aprendeu a crer na paz, usou o átomo para ben; sanó a todos os pobos e non houbo máis guerras no seu corazón...
...E foi a mañá e a tarde do día sexto.

E o Home preguntou ao po da súa cultura, ás ovellas sociais da súa época:
-Onde están os deuses?
-No ceo -respondéronlle, drogados polo seu sometemento á relixión.
E o Home aprendeu astronomía, fixo cálculos, tomou soles nos seus apuntamentos e chegaría a lugares que sempre quixo coñecer. E finalmente apoderouse do ceo e viviu nas estrelas...
...E foi a mañá e a tarde do sétimo día.

E o Ancián preguntou á multitude solitaria:
-Onde están os deuses?
-Están no espazo e o tempo -respondéronlle tristes e cabizbaixos.
E o Ancián aprendeu a controlar o espazo e o tempo. E o seu corpo foi como o brillo do Sol, onde o seu pensamento de luz xa non tiña fronteiras, e podía estar en todas partes...
...E foi a mañá e a tarde do oitavo día.

E o Ancián preguntou:
-Onde están os deuses?
...E ninguén respondeu, porque el xa estaba por sobre o espazo e o tempo. E o Ancián comprendeu que a verdadeira resposta debía darlla a si mesmo.

E a medida que o Ancián buscaba aos deuses, ía creando no camiño novos ceos e novas terras; novos espazos e tempos. E nun pequeno mundo azul, que el creara, houbo unha tormenta primordial, antiga e perfecta. E nese pequeno mundo azul, o Ancián escoitou a un Pequeno preguntar algo que o fixo sorrir e descansar:
-Onde están os deuses?...

Aforismos de Leonardo

258.- O extremo da á do paxaro avanza no aire como o fai a extremidade do remo na auga, ou o brazo (ou mellor a man) do nadador debaixo da auga. 

Fragmento de O Segredo do Humor de Celestino Fernández de la Vega

CHARLOT
Charlot quédase moitas veces na mera comicidade truculenta, pero algunha vez ten acadado un humorismo inconfundible. Para demostralo abonda con se lembrar de A quimera do ouro.

Os relevos do período solutrense

Os relevos do período solutrense  
O Solutrense (25.000-15.000 a.C.) é un período dominado polo altorrelevo realizado coa técnica do refundido. Os relevos non se independizan nunca do soporte rochoso, polo que non alcanzan o vulto redondo.
A cultura solutrense coincide co perfeccionamento dos utensilios de pedra. Foi entón cando se fabricaron ferramentas coas que se conseguiu acentuar os volumes dos relevos e remarcar os detalles.

A culminación da pintura rupestre: o período magdaleniense 
O Magdaleniense (15.000-10.000 a.C.) é a última fase da arte paleolítica e supón a culminación deste proceso. Neste período realízanse as representacións de maior realismo. Ademais, os obxectos de arte mobiliar en óso e marfil multiplícanse e decóranse con debuxos incisos de gran variedade temática.

A cova de Altamira ou o esplendor da arte magdaleniense 
A cova de Altamira (Cantabria, España) agrupa a consecución de todos estes logros, feito que a converte no cenit da arte paleolítico.

O Magdaleniense tardío 
Na etapa final do Magdaleniense, a progresiva simplificación de formas dará lugar a representacións simbólicas que se caracterizan por ser completamente abstractas.