Centenario de A metamorfose (XXX)

-Por fin! -exclamou ela facendo virar a chave na fechadura.

«E agora?», preguntouse Gregorio mirando ao seu ao redor na escuridade.

Pronto comprendeu que non podía moverse absoluto. Isto non lle asombrou: ao contrario, non lle parecía natural poder avanzar, como fixera até entón, con aquelas patiñas tan febles. Polo demais, sentía relativamente a gusto. Aínda que lle doía todo o corpo, parecíalle que a dor se ía atenuando aos poucos, e pensaba que, por último, cesaría. Apenas se notaba xa a mazá podrecida que tiña nas costas e a infección blanqueada polo po. Pensaba con emoción e agarimo nos seus. Estaba, se cabe, aínda máis convencido que a súa irmá de que tiña que desaparecer.

Permaneceu nun estado de apracible meditación e insensibilidade ata que o reloxo da igrexa deu as tres da madrugada. Aínda puido albiscar a alba que despuntaba tras os cristais. Logo, a pesar seu, deixou caer a cabeza e do seu fuciño xurdiu debilmente o seu último suspiro.

Á mañá seguinte, cando entrou a asistenta -daba tales portadas que en canto chegaba era imposible seguir durmindo, a pesar do moito que se lle rogara que non fixese tanto ruído- para facer a súa breve visita de costume a Gregorio, non achou nel, ao principio, nada de particular. Supuxo que permanecía así, inmóbil, con toda intención, para facerse o indiferente, pois lle consideraba plenamente dotado de raciocinio. Casualmente levaba na man o deshollinador, e fíxolle cóxegas desde a porta.

Ao ver que seguía sen moverse, irritouse e empezou a hostigalo, e só despois de que lle empuxou sen atopar ningunha resistencia deuse conta do sucedido, abriu desmesuradamente os ollos e deixou escapar un asubío de sorpresa. Acto seguido, abriu bruscamente a porta do dormitorio dos pais e gritou na escuridade:

-Estirou a pata!

O señor e a señora Samsa incorporáronse na cama. Custoulles bastante sobreporse ao susto, e tardaron en comprender o que lles anunciaba a asistenta. Pero en canto fixéronse cargo da situación, baixaron da cama, cada un polo seu lado e coa maior rapidez posible. O señor Samsa botouse a colcha polos ombreiros; a señora Samsa só levaba o camisón, e así entraron na habitación de Gregorio.

Cavilando

A oposición dos intereses particulares fixo necesario o establecemento das sociedades, o acordo destes mesmos intereses é o que o fixo posible. Isto é o que hai de común nestes diferentes intereses que forman o vínculo social; e se non existise un punto no cal se harmonizasen todos eles, non puidese existir ningunha sociedade. Agora ben; só sobre este interese común debe ser gobernada a sociedade.

Digo, pois, que non sendo a soberanía senón o exercicio da vontade xeral, non pode enallearse xamais, e o soberano, que non é senón un ser colectivo, non pode ser representado máis que en por si: o poder é susceptible de ser transmitido, mais non a vontade.

En efecto: aínda que non é imposible que unha vontade particular concorde nalgún punto coa vontade xeral, si o é, polo menos, que esta harmonía sexa duradeira e constante, porque a vontade particular tende pola súa natureza ao privilexio e a vontade xeral á igualdade. 

Inicio de AÍNDA NON É O FIN

Texto de Fredric Brown, nado o 29 de outubro de 1906 en Cincinnati, que foi un escritor de ciencia ficción e misterio, coñecido polos seus contos caracterizados por grandes doses de humor e finais sorprendentes.

AÍNDA NON É O FIN
Fredric Brown

Había un verde e infernal matiz de luz dentro do cubo de metal. Era a luz que facía que a pel pálida de morte da criatura que estaba sentada fronte aos controis parecese desganadamente verde. Un só ollo labrado en facetas, no centro dianteiro da cabeza, observaba o sete diais fixamente. Desde que deixaran Xandor, ese ollo xamais se apartara dos diais. O soño era algo descoñecido para a raza galáctica á que pertencía Kar-388E. A piedade tamén era algo descoñecido. Unha simple mirada aos agudos e crueis trazos que había debaixo do facetado ollo podía probar iso. Os indicadores do cuarto e o sétimo dial detivéronse. Iso significaba que o cubo mesmo detiverase no espazo próximo ao seu inmediato obxectivo. Kar achegouse co seu brazo superior dereito e soltou o interruptor do estabilizador. Logo levantou e estirou os seus entumecidos músculos. Kar virou até quedar de fronte ao seu compañeiro do cubo, un ser igual a el.
- Aquí estamos - dixo -. A primeira parada. Estrela Z-5689. Ten nove planetas, pero só o terceiro é habitable. Temos a esperanza de atopar criaturas que poidan ser bos escravos para Xandor.
Lal-16B, que estivera sentado nunha ríxida inmobilidade durante a viaxe, tamén se levantou e estirouse.
- Esperemos que así sexa. Entón poderiamos regresar a Xandor e ser honrados mentres a frota vén por eles. Pero non teñamos demasiadas esperanzas. Atoparnos co éxito na nosa primeira detención sería un milagre. Probablemente teremos que mirar en mil lugares.
Kar encolleuse de ombreiros.
- Entón miraremos en mil lugares. Cos Loumacs morrendo, temos que conseguir escravos para as nosas minas ou, senón, terán que pecharse e a nosa raza morrerá.
...

Poesía popular

Chamácheme pouca roupa;
si tes moita, teu proveito:
menos teño que despir
á noite cando me deito.

Inicio de O ABISMO

O ABISMO
Robert A. Lowndes

Sacamos o corpo de Graf Norden envolvidos pola noite de novembro, baixo as estrelas que resplandecían cun brillo tan terrible que resultaba insoportable, e conducimos o auto toleados, frenéticamente, pola estrada que subía cara ao alto da montaña. O cadáver debía ser destruído por mor dos ollos que non querían pecharse, senón que parecían mirar fixamente algún obxecto situado detrás do observador; o cadáver que perdera todo o sangue sen que presentase a máis lixeira traza dunha ferida; o cadáver cuxa carne estaba cuberta de marcas luminosas, de arabescos que se desprazaban e cambiaban de forma ante os nosos ollos. Encaixamos o ríxido corpo que fora Graf Norden tras o volante, puxemos unha mecha no tanque de gasolina, acendémola e logo empuxamos o vehículo até o bordo do camiño, desde onde se precipitou en chamas cara á ruta principal: un meteorito flamíxero.
Non foi até o día seguinte que nos demos conta de que todos estiveramos baixo o poder hipnótico de Dureen... até eu esquecino. De non ser así, como puidésemos actuar tan aloucadamente? A partir do instante en que se acenderon as luces de novo, e vimos o que, un momento antes, fora Graf Norden, fomos como vagas, irreais figuras deambulando por un soño. Esquecémolo todo salvo as mudas ordes que nos foron impartidas mentres contemplabamos como o auto en lume estrelábase contra o asfalto inferior, mentres observabamos a súa destrución, e logo dirixiámonos con paso incerto cada cal á súa casa. Cando, ao día seguinte, recobramos parcialmente a memoria e buscamos a Dureen, este desaparecera. E, como sexa que apreciabamos a nosa liberdade, non contamos a ninguén o que sucedera, nin tratamos de pescudar cara a que ignotos dominios habíase esfumado Dureen. Só
desexabamos esquecer.

...

LIDERADO, ESCOLAS, ESCARAVELLOS, COLIFLOR

LIDERADO, ESCOLAS, ESCARAVELLOS, COLIFLOR

Ao mediodía, cando me toca cociñar, escoito na radio con certa frecuencia un anuncio dunha Escola de Negocios que querendo captar novos recrutas e o consecuente diñeiro paternal véndese como "a maior comunidade de líderes de Galicia".

O anuncio, como todos os da radio, pásame inadvertido ata que ouzo esa frase, ese slogan capcioso que me fai deter o esfollado da coliflor para catro ou o sutil rebozado do filete de pavo en pan rallado e ovo.

Resúltame obscena a idea de empastar conceptos como escola, mocidade, negocio, éxito, liderado (e cadea SER). Ensinámosche a liderar, a gañar diñeiro, serás o máis en grao sumo non importe á conta de quen ou de cantos, e isto último non o digo eu, senón un experto en "ética nos negocios", de cuxo nome non podo acordarme, que afirma que nas ditosas escolas de negocios non se forma en valores éticos, en respecto ao próximo, ao conxunto das cousas, ao equilibrio, aínda que si ao balance, ao dividendo, ás leis que hai que coñecer e sortear.

Os rapaces prerrolex ou postiate non saben nin recoñecer un problema de ética comercial se se lles pon diante, dicía, e así nos vai. Porque eses, supostamente, liderarán (e okuparán en sentido estrito) os Bancos da Terra, as empresas onde currarán os nosos fillos axitaranse ao antollo da súa ambición, mentres fabrican coches contaminantes, preciosos e alemáns, tan fraudulentos e flatulentos como a miña coliflor a medio cocer.

Non pido Mandelas nin Yunus nin Gasoles ou Gandhis liderando cada esquina do mundo, só apelo ao liderado dun bo director de instituto, dunha médica minuciosa, dunha concelleira responsable, dun tendero honrado ou dun artista apaixonado, rico só en ideas.

DGM

Palacio Real de Riofrío

Visitamos o Palacio Real de Riofrío, do Patrimonio Nacional,  e que se atopa en San Ildefonso, en Segovia. O palacio é de estilo italiano con planta cadrada e tres pisos de altura.

No seu interior está o Museo da Caza e é resaltable o patio interior, a escaleira de honra, a capela e a súa colección de pinturas, tapices e mobles. Atópase rodeado por un extenso bosque de 625 hectáreas, onde habitan gamos e cervos, aos que hai anos podía un dar de comer da man, pero que agora non son accesibles.

Fernando VI, canso das continuas interferencias da raiña nai Isabel de Farnesio, permitiulle construír un palacio para mantela afastada da Corte (que neste momento permanecía case de maneira permanente en La Granja de San Ildefonso) e así Isabel de Farnesio mandou construír o palacio en 1751 nun antigo coto de caza. Antes de finalizar as obras, o rei Fernando VI morreu sen descendencia e desapareceu a necesidade de trasladarse a Ríofrío. O palacio non se finalizou totalmente e a raíña nunca residiu nel.

O Palacio foi utilizado polos sucesivos soberanos españois cando ían de caza aos bosques de Riofrío.