Inicio de VERSOS LUMINOSOS

VERSOS LUMINOSOS 

Ninguén imaxinaría que a señora Avis Lardner fose capaz de cometer un asasinato. Viúva do gran mártir astronauta, era filántropa, coleccionista de arte, magnífica anfitrioa e -todos conviñan niso- un xenio artístico. Pero ante todo era o ser humano máis tenro e xentil que un podía imaxinar. 
O seu esposo William J. Lardner pereceu, como todos sabemos, polos efectos da radiación dunha explosión solar, despois de quedarse no espazo para que unha nave de pasaxeiros puidese chegar á Estación Espacial 5. 
A señora Lardner recibiu unha xenerosa pensión por iso e investiuna con prudencia e bo tino. Na súa madurez amasara unha gran fortuna. A súa casa era unha exposición, un auténtico museo que contiña unha pequena, pero moi selecta colección de bellísimas xemas. 
Obtivera reliquias procedentes de diversas culturas, toda clase de obxectos enxoiados que pertenceron á aristocracia desas culturas. Posuía un dos primeiros reloxos de pulseira manufacturados en Estados Unidos, unha daga enxoiada de Cambodia, un par de lentes de Italia, e un longo etcétera case interminable.
...

Aforismos de Leonardo

136.- Estuda primeiro a ciencia e segue despois a práctica, nacida da ciencia. 

Fragmento de Agosto do 36, de Xosé Fernández Ferreiro.

Texto de Xosé Fernández Ferreiro, nado en Espartedo (Santa Cruz de Rubiacós, Nogueira de Ramuín) o 29 de xaneiro de 1931.


Gregorio era republicano. Iso era polo menos o que dicía o crego, don Xenaro. "Non pode ser outra cousa sendo, como é, un Xirandón. Lévano no sangue. Xente aguda e de boa madeira, pero as ideas fanos camiñar por onde non deben."
—¿Non dirá que Gregorio é unha mala persoa? -preguntábanlle cando tal afirmaba.
—Non -respondía-. Eu non digo iso. Eu só digo que as ideas o traicionan. E iso xa lle ocorría ó seu pai.

...

Fragmento de Pedra de Toque, de Vargas Llosa

Pero seica máis interesante aínda que o grandioso espectáculo que ten lugar no escenario da Grosses Festspielhaus (non menos de cen figurantes e uns coros multitudinarios) é o dos milleiros de espectadores que ateigan a platea e as galerías do local, vestidos de smoking os cabaleiros e as engalanadas damas rutilando de xoias e cheirando a exquisitas esencias, que pagaron entre trescentos e cincocentos dólares por asento, para vir deleitarse cunha obra concibida polos seus autores, no vórtice das grandes confrontacións ideolóxicas da República de Weimar, nos anos vinte, como unha fulminación incendiaria da utopía capitalista norteamericana, o soño mentireiro do éxito material ao alcance de todos e o culto desenfreado do dólar, o novo deus Mamón do século vinte, cuxo espellismo enalleante ocultaba un pesadelo de explotación, degradación dos costumes, imperio das mafias e da violencia gangsteril.

A xulgar polas expresións de respectuosa concentración durante as tres horas que dura a obra e os entusiastas aplausos con que premian a músicos, actores, cantantes e bailaríns, dá a impresión de que moi poucos, entre estes espectadores -altos executivos, profesionais de éxito, rentistas de alto voo, banqueiros, funcionarios de primeiro nivel, sirenas do jet set-, a encarnación mesma do capitalismo triunfante na súa expresión máis satisfeita e menos cohibida, advirten a deliciosa ironía de que son inconscientes protagonistas. Aquí están, divertíndose refinadamente cunha bela obra que foi concibida como un explosivo artístico, por un escritor e un músico que os odiaban con todas as forzas das súas conviccións e que, co enorme talento de que estaban dotados, traballaron empeñosamente para desaparecelos, xunto co sistema que lles permitiu chegar a esas alturas privilexiadas de vida cómoda e luxos artísticos de que gozan, a anos luz desas masas de pobres que, como os inxenuos pioneiros de Alaska fantaseados por Brecht, soñan con chegar algunha vez a Mahagonny, `a cidade dos nenos' como a chama a viúva Leokadia Begbick, onde todos poden atopar aquel recuncho de dicha, éxito e paz, que os faga sentirse seguros e arrullados como os pichoncitos baixo a á maternal da pomba. 

Por sucumbir a esta mentira e querer rebelarse logo contra ela o infeliz Jimmy Mahoney e a súa amada Jenny Smith reciben o castigo que a sociedade da libre empresa inflige aos insumisos: para el, a cadeira eléctrica, e, para ela, o bordel.

Cantiga de xaneiro

Naquela banda do río,
ten meu pai un castiñeiro,
bota castañas no outono 
uvas no mes de xaneiro.

Philip José Farmer

Palaestra anima a coñecer no aniversario do seu nacemento a obra de Philip José Farmer, quen naceu en Peoria, Illinois, o 26 de xaneiro de 1918, e faleceu o 25 de febreiro de 2009. Foi un escritor estadounidense de ficción científica e fantasía, autor de novelas e relatos breves.

- Mira, nai. O reloxo anda cara atrás. 
Eddie Fetts sinalou as manecillas da esfera da sala de pilotaxe. 
- O choque debe de investir a marcha - dixo a doutora Paula Fetts. 
- Como é posible? 
- Non sabería dicircho. Non o sei todo, fillo. 
- Oh! 
- Bo, non me mires con tanta decepción. Estou especializada en patoloxía, non en electrónica.. 
...

2ª Parte de 20.000 leguas de viaxe baixo os mares (XLIX)

Conseil, Ned e eu apostámonos no observatorio do salón. O capitán Nemo foi á cabina do temoneiro para manobrar o seu aparello como un artefacto de destrución. Pouco despois sentín como se multiplicaban as revolucións da hélice e aumentaba a nosa velocidade. Xa comezara o combate entre os cachalotes e as baleas cando chegou o Nautilus. A manobra deste orientouse a cortar a manda de macrocéfalos. Ao principio, estes non pareceron mostrarse medorentos á vista do novo monstro que se mesturaba na batalla, pero pronto houberon de empregarse en esquivar os seus golpes. Que loita!
O mesmo Ned Land acabou batendo palmas, entusiasmado. O Nautilus tornouse nun arpón formidable, blandido pola man do seu capitán. Lanzábase contra as masas carnosas e atravesábaas dun lado a outro, deixando tras o seu paso dous movedizas metades de cachalote. Non sentía as tremendas rabexadas que azoutaban aos seus flancos nin os formidables choques. Exterminado un cachalote, corría cara a outro, viraba rapidamente para non fallar a presa, dirixíase cara a adiante ou cara atrás, dócil ao temón, mergullándose cando o cetáceo afundíase nas capas profimdas ou ascendendo con el cando volvía á superficie, golpeándolle de cheo ou oblicuamente, cortándolle ou desgarrándole co seu terrible espolón, e en todas as direccións e a todas as velocidades. Que carnicería!
Que ruído na superficie das augas producían os agudos asubíos e os ronquidos dos espantosos animais! No medio daquelas augas ordinariamente tan bonancibles as súas rabexadas producían unha verdadeira marusía. Unha hora durou aquela homérica matanza á que non podían subtraerse os macrocéfalos. En varias ocasións, dez ou doce reunidos trataron de esmagar ao Nautilus baixo as súas masas. A través do cristal viamos os seus grandes linguateiros pavimentados de dentes, os seus ollos formidables. Ned Land, que xa non era dono de si, ameazáballes e inxuriaba. Sentiamos que tentaban fixarse ao noso aparello como cans que fan presa nun raión entre a espesura do bosque. Pero o Nautilus, forzando a súa hélice, arrastráballes consigo ou lles levaba á superficie, sen sentir no máis mínimo o seu enorme peso nin as súas poderosas convulsións. Ao fin foi clareándose a masa de cachalotes e as augas recobraron a súa tranquilidade. Sentín que ascendiamos á superficie. Unha vez nela, abriuse a escotilla, e precipitámonos á plataforma. O mar estaba cuberto de cadáveres mutilados. Unha formidable explosión non dividiría, desgarrado, descortizado con maior violencia aquelas masas carnosas. Flotabamos no medio de corpos xigantescos, azulados polo lombo e blancuzcos polo ventre, e sementados todos de enormes protuberancias como chepas. Algúns cachalotes, espantados, fuxían polo horizonte. A auga estaba tinguida de vermello nun espazo de varias millas, e o Nautilus flotaba no medio dun mar de sangue. O capitán Nemo uniuse a nós, e dirixíndose a Ned Land, dixo:
-Que lle pareceu?
O canadense, en quen se acougou o entusiasmo, respondeu:
-Pois ben, señor, foi un espectáculo terrible, en efecto. Pero eu non son un carniceiro, son un pescador, e isto non é máis que unha carnicería.
-É unha matanza de animais daniños -respondeu o capitán- e o Nautilus non é un coitelo de carniceiro.
 -Eu prefiro o meu arpón -replicou o canadense.
-A cada cal as súas armas -dixo o capitán, mirando fixamente a Ned Land.
Temín por un momento que este se deixase levar a un acto violento de deplorables consecuencias. Pero a súa atención e a súa ira desviáronse á vista dunha balea á que se achegaba o Nautilus nese momento. O animal non puidera escapar aos dentes dos cachalotes. Recoñecín a balea austral, de cabeza deprimida, que é enteiramente negra. Distínguese anatomicamente da balea branca e do Nord-Caper pola soldadura das sete vértebras cervicais e porque ten dúas costelas máis que aquelas. O desgraciado cetáceo, tombado sobre o seu flanco, co ventre furado polas mordeduras, estaba morto. Do extremo da súa aleta mutilada pendía aínda un pequeno baleato ao que tampouco puidera salvar. A súa boca aberta deixaba correr a auga, que murmuraba como a resaca a través das súas barbas. O capitán Nemo conduciu ao Nautilus xunto ao cadáver do animal. Dous dos seus homes saltaron ao flanco da balea. Non sen asombro vin como os dous homes retiraban das mamilas todo o leite que contiñan, unhas dúas ou tres toneladas nada menos. O capitán ofreceume unha cunca dese leite aínda quente. Non puiden evitar facer un xesto de repugnancia ante ese brebaxe. El aseguroume que ese leite era excelente e que non se distinguía en nada do leite de vaca. Probeina e houben de compartir a súa opinión. Era para nós unha útil reserva, pois ese leite, en forma de manteiga salgada ou de queixo, introduciría unha agradable variación na nosa dieta alimenticia. Desde aquel día, observei con inquietude que a actitude de Ned Land cara ao capitán Nemo ía tornándose cada vez máis perigosa, e decidín vixiar de preto os actos e os xestos do canadense.