Fragmento de Habitante Único, de Manuel Álvarez Torneiro

Manuel Álvarez Torneiro, naceu na Coruña o 7 de xullo de 1932, xornalista e poeta galego, gañou o Premio Nacional de Poesía en 2013.

AGRADECEMENTO

A ti, innomeable. 
A ti, de luz de cedo. 
A ti, sinal, ou libro, ou extravío. 
Fatón da tarde que non morre nunca. 
A ti, liña lentísima das aves. 
Cifra de sal e seda dos dormidos. 

...

Aforismos de Leonardo

287.- Neste caso, a natureza velou en defensa da facultade visual; cando a ofende unha luz excesiva, restrinxindo a pupila do ollo; e agrandándoa, ao contrario, cando a escuridade de diversos graos a molesta, como se faría coa abertura dunha bolsa. E a natureza procede como o que, recibindo demasiada luz na súa habitación, pecha a medías a súa xanela, máis ou menos, segundo a necesidade; e ábrea completamente cando chega a noite, para poder ver mellor dentro do seu cuarto. E usa aquí a natureza dunha continua adaptación da pupila, a proporción de claridade ou escuridade que penetra no ollo.

IV CORUÑA EN SEPIA

A foto non corresponde ao municipio, pero non está moi lonxe.
Por primeira vez unha fotografía desta actividade sae fora.
Onde é?

As mastabas

As mastabas

A partir da III dinastía construíuse a necrópole de Saqqarah ou Sakkara, ao oeste da cidade de Menfis, no Delta, onde estaban enterrados os altos funcionarios. Implantouse entón a mastaba como modelo de tumba, aumentando progresivamente o tamaño e a complexidade. As mastabas son sepulturas escavadas no chan rochoso, sobre as que se constrúe unha sala con muros de ladrillo en noiro, decorados no seu interior con baixorelevos. En xeral constaban de dúas zonas independentes, unha capela funeraria e unha cámara sepulcral. Debaixo da capela situábase a cámara funeraria que, posteriormente, incorporouse ao interior. Ao ser un espazo subterráneo, o acceso á cámara sepulcral realizábase a través dun foso vertical, que atravesaba o túmulo de pedra e era cegado tras o enterramento. O sarcófago co axuar funerario e as ofrendas, indispensables para a vida de ultratumba do defunto, quedaban así protexidas.

Nos seus comezos a estrutura exterior da mastaba era totalmente maciza e a capela encostábase na parte oriental do túmulo. Cando esta quedou incorporada ao interior, a partir da III dinastía, a mastaba converteuse paulatinamente nunha edificación máis complexa. A cámara funeraria multiplicouse en diversas cámaras de ofrendas ata alcanzar un gran número de aposentos.

Nas proximidades das mastabas atopábanse outros cemiterios secundarios. Neles acháronse tumbas de serventes, que foron sacrificados para que seguisen servindo aos seus señores na outra vida. O maior número de mastabas agrúpase en Saqqarah e tamén Gizeh, aínda que no seu desenvolvemento histórico e tipolóxico non presentan unha morfoloxía única e existen múltiples variantes cunha estrutura similar.

A existencia de mastabas perpetúa mesmo despois da morte as diferenzas sociais existentes na sociedade exipcia. En contraste coas pobres construcións funerarias da maioría da poboación exipcia, as mastabas dos funcionarios de alto rango eran verdadeiras mansións funerarias con multitude de cámaras de culto, luxosamente decoradas con pinturas cubrindo os muros. Nelas relatábanse os títulos e dignidades que posuía o defunto e reproducíanse escenas da vida cotiá. Multiplicáronse tamén as estatuas do defunto, repartidas nas cámaras, para que os visitantes puidesen admiralas.

Aristóteles

Nas argumentacións utilizamos as palabras en lugar das cousas porque non podemos dispor das cousas mesmas.

Aristóteles

PERO DE AMBROA

PERO DE AMBROA

Maior García ést'homiziada,
que tanto guarda seu corpo, de pran,
que ja de noite nunca ela man,
como as outras, na súa pousada;
e guarda-se, ja nunca tanto vi:
ca, u man hoje, non marrá cras i,
des i, de noite, nunca dorme nada.

E, con todo esto, assí é custuiada,
que non pode home saber seu talán,
e en máis de cen logares a verán
deitar, mais pouco é i sa ficada;
e, u alberga, direi-vos o que faz:
nunca homen n.ún na casa jaz
que o a meos non cate ua vegada.

E anda-s'ela tan dessegurada,
come se nunca i prendesse afán;
non ést'assí, ca muitos vos dirán
que ben mil vezes lhe meten ciada,
e non a pode nulh'homen colher
na mão, se i a non acha jazer,
ou quando'sté, ou quando é levantada.

E non a poderá homen achar
senón quando se quiser levantar,
ou ao serão ou aa madrugada?

Inicio de A Musa de Hyperborea

Smith, Clark Ashton
A Musa de Hyperborea

Demasiado lonxe queda o seu pálido e mortal rostro, e demasiado remotas as neves do seu peito letal como para que os meus ollos poidan contemplalos xamais. Pero hai veces en que me chega o seu murmuro, como un xeado vento de ultratumba, debilitado despois de atravesar os golfos que separan aos mundos, e que xurdiu  sobre os últimos horizontes de desertos rodeados de xeo. E fálame nun idioma que nunca ouvín, pero que sempre coñecín; e fálame de cousas mortais e de cousas marabillosas, fóra do alcance dos desexos estáticos do amor. 
...