DÚAS CUNCAS

DÚAS CUNCAS

Esa sensación post-empacho na que non admites a máis mínima mención a calquera comida, o menor cheiro a fritura ou a visión dun prato ou alimento so pena de romper a vomitar.

Pois así estou coa política nacional e a investidura. Non podo co peixe azul, coas carnes vermellas, o caroteno laranxa ou a lombarda con mazá. Estou a caldiño de traballo e faragullas, migallas de información, ata que me recupere da hartura de noxo e nadería.

Deséxovos, iso si, feliz comezo de marzo, piscis meus.

DGM

LOPO LÍAS

LOPO LÍAS [B 1343 / V 950]

Desto son os zevrões
de ventura minguada:
ergen-se nos arções
da sela canterlada,
e dand'os nadigões;
e diss'a ben talhada:

«Maa sela tragedes,
por que a non cosedes?
Maa sela levades,
por que a non atades?».

Desto son os zevrões
de ventura falida:
ergen-se nos arções
da sela come podrida,
e dand'os nadigões;
e disse-lh'a velida:

«Maa sela tragedes,
por que a non cosedes?
Maa sela levades,
por que a non atades?».

Direi-vos que del ouço:
en día de sa voda,
ao lançar do touço,
da sela rengelhosa,
feriu de cu a bouço
e disse-lh'a fermosa:

«Maa sela tragedes,
por que a non cosedes?
Maa sela levades,
por que a non atades?».

Inicio de O ÚLTIMO VOO DO DOUTOR AIN

O ÚLTIMO VOO DO DOUTOR AIN
James Tiptree Jr.

O doutor Ain foi recoñecido no voo de Omaha a Chicago. Outro biólogo, de Pasadena, saíu do lavabo e viu a Ain sentado nunha butaca do corredor. Cinco anos antes, ese home envexara os enormes subsidios que Ain recibía. Nese momento dedicoulle unha fría inclinación de cabeza e sorprendeuse ante a intensidade da resposta de Ain. Case se volveu para falar con el, pero sentía demasiado fatigado; como case todo o mundo, debatíase contra a gripe.
A azafata que entregaba os abrigos despois da aterraxe tamén lembrou a Ain: un home alto e delgado, de pelo cor ferroso, sen particularidade algunha. Púxose en fila sen deixar de mirala; como xa tiña posto o seu impermeable, ela pensou que era algunha forma extravagante de ligue e despediuno cun xesto.
Viu que Ain trastabillaba entre o smog do aeroporto, aparentemente só. A pesar dos grandes anuncios da Defensa Civil, Ou'Hare tardou en descender ao subterráneo. Ninguén advertiu á muller.
A muller ferida, agonizante.
...

Aristóteles

En todas partes hai unha soa forma de goberno que sexa natural, é dicir que sexa a mellor.

Aristóteles

Aforismos de Leonardo

229.- Oh tempo, rápido devastador das cousas creadas! Cantos reis, cantos pobos fixeches desaparecer, cantas mutacións, cantos diversos casos ocorreron, desde que a marabillosa forma deste peixe, morto aquí nas cavernosas e retortas entrañas... e agora, consumido polo tempo, xace inmóbil neste oculto lugar, cos ósos descarnados e espidos, convertido en armadura e sostén do monte
superposto!

Inicio da arte

A prehistoria é a etapa máis longa da historia da humanidade. Preto de millón e medio de anos custoulle ao home levar a cabo o proceso evolutivo anatómico que lle outorgou o seu aspecto actual. Hai un millón de anos empezaron a fabricarse na zona oriental do continente africano, e pouco despois en Eurasia, os primeiros útiles de pedra. Os autores destas industrias foron o Homo habilis, o Homo erectus e os presapiens, que se desenvolveron en África Oriental, Asia e Europa.

As primeiras  manifestacións artísticas foron realizadas, no entanto, moitísimos milenios máis tarde, xa que a orixe da arte remóntase a uns 30.000 anos a.C. Con todo, non sería posible nin a fabricación de útiles nin a creación artística, se o proceso evolutivo do home non comportase a liberación das mans.

Este foi, en efecto, un dos feitos máis sobresalientes do proceso de hominización, xa que
coa adopción da posición erecta as mans adquiriron outro tipo de prioridades á parte das prensiles. O home podía pois fabricar obxectos e, tamén, pintar, gravar e realizar bastas, pero significativas, esculturas. Pode, pois, dicirse que a evolución do home se materializou, tanto na transformación dos seus útiles como nas manifestacións artísticas. Por iso, progresivamente, e a medida que a intelixencia se foi desenvolvendo, as mans foron logrando tamén maior precisión na execución dos actos.

Fragmento de Náufragos en Terra, de Xosé Manuel Martínez Oca.

Se che digo a verdade non sei ben como entrei aquí. Quizais porque xa me atopaba canso de botar a tarde enteira, cáseque a vida enteira, só na casa, sentado no sofá, espanzurrado, aturando todo o que me boten polo televisor, sen ninguén con quen falar, máis que comigo mesmo. E dirás ti -ben o vexo nese medio sorriso que se che pinta na boca, nesa luciña que non es capaz de acochar no fondo dos ollos-. Dirás: ti o que pasa é que tes ganas de marcha e tratas de disimulalo. Non, non che é por aí. Bo, xa sei que me podía meter nun café e falar cos que xogan a partida, poñerme eu tamén a xogar a calquera cousa.

Pero non é o mesmo, ti sábelo. Tamén están os amigos -Bo, dígolle amigos para nos entender; pero así e todo algún aínda me queda-. ¿E que? Eles están coa súa familia, nas súas cousas, nas súas casas, e eu non me meto, que fan moi ben, tamén eu faría o mesmo, que a familia e a casa dun é o primeiro. Ou debería selo; que despois, do dito ó feito aínda che hai un bo treito. Pero, o que sexa, calquera dos que podería botar man para non atoparme tan só, xa digo, está a pasar a tarde coa familia. Ou irá no fútbol...

...