Inicio de "O heroe", de Baltasar Gracián

Baltasar Gracián naceu un 6 de nadal de 1658

QUE O HEROE PRACTIQUE INCOMPRENSIBILIDADES DE CAUDAL

Sexa esta a primeira destreza na arte de entendidos, medir o lugar co seu artificio. Gran treta é ostentarse ao coñecemento, pero non á comprensión; cebar a expectación, pero nunca desengañarla do todo; prometa máis o moito, e a mellor acción e deixar sempre esperanzas de maiores.

Escuse a todos o home culto sondarle o fondo ao seu caudal, se quere que lle veneren todos. Formidable foi un río ata que se lle achou vao, e venerado un home ata que se lle atopou termo á capacidade; porque ignorada e fachendosa profundidade, sempre mantivo con receo o crédito.

Culta propiedade foi chamar señorear ao descubrir, alternando daquela a vitoria suxeitos; se o que comprende señorea, o que se recata nunca cede.

Compita a destreza do atento en coñecerlle, que adoita esta dobrarse aos principios dunha tentativa.
Nunca o destro en desterrar unha barra rematou ao primeiro lance; vase empeñando cun para outro, e sempre adiantándoos.

Vantaxes son deste infinito envidar moito con resto de infinidade. Esta primeira regra de grandeza advirte, se non o ser infinitos, a parecelo, que non é sutileza común. Neste entender, ningún escrupuleará aplausos ao cru paradoxo do sabio de Mitilene. Máis é a metade que o todo, porque unha metade en alarde e outra en empeño, máis é que un todo declarado.

Foi xubilado nesta como en todas as demais destrezas, aquel gran rei primeiro do Novo Mundo, último de Aragón, senón o Non plus ultra¹ dos seus heroicos reis.

Inicio de Murat, de Alexandre Dumas

O 5 de nadal de 1870, morreu Alexandre Dumas.

ALEXANDRE DUMAS
MURAT

O 18 de xuño de 1815, no preciso instante en que se decidía en Waterloo o destino de Europa, un home disfrazado de esmoleiro marchaba en silencio de Tolón a Marsella. Cando chegou ao desfiladeiro de Ollioulles, detívose nun pequeno altozano que lle permitía divisar a ampla paisaxe que se estendía aos seus pés. Xa porque chegara ao final da súa viaxe, xa porque quixese gozar durante un tempo da magnífica vista, unha postal que se prolongaba até o horizonte meridional antes de penetrar polo áspero e escuro desfiladeiro, aquel home foi a sentar no noiro da hondonada que bordeaba a estrada principal. 

Estaba de costas ás montañas que forman o anfiteatro que se eleva ao norte da cidade. Desde alí, podía divisarse unha rica chaira de exuberante vexetación, un lugar onde, como nun invernadoiro, crecen árbores e plantas descoñecidas no resto de Francia. Máis aló daquela chaira iluminada polos últimos raios do sol, estendíase un mar tranquilo e liso como o xeo. Pola superficie da auga, deslizábase un solitario barco de guerra que, aproveitando a brisa fresca, levaba despregado todo o velamen.

Impulsado por este, navegaba rapidamente cara ao mar de Italia. O esmoleiro seguiuno cunha mirada ávida, ata que desapareceu entre a punta do cabo de Gien e a primeira illa do arquipélago das Hyéres. Despois, unha vez que perdeu de vista a branca aparición, lanzou un profundo suspiro, apoiou a fronte entre as súas mans, e quedou inmóbil e absorto nos seus pensamentos, ata que un ruído de cascos de cabalos fíxolle estremecer.

Inmediatamente, levantou a cabeza, sacudiu os seus longos cabelos negros, como querendo escorrentar os amargos pensamentos que lle aflixían, e, fixando a mirada na entrada do desfiladeiro de onde viña o ruído, viu saír a dous xinetes, aos que sen dúbida recoñeceu. Levantouse con rapidez, deixou caer o bastón que levaba na man, cruzou os brazos e virouse cara a eles. Os recén chegados detivéronse en canto vírono. O que marchaba diante descendeu do cabalo, botou a brida en mans do seu camarada e, quitándose o chapeu, aínda que estivese aínda a máis de cincuenta pasos do home vestido con farrapos, dirixiuse a el respetuosamente. O esmoleiro deixou que se lle achegase cun aire de dignidade sombría, sen facer un só movemento, e, cando xa o tivo a moi curta distancia, dixo:

-E ben, señor mariscal! Tivestes noticias?
-Si, sire -respondeu tristemente o interpelado.
-Cales son?
-Unhas que prefería que llas comunicase calquera outra persoa á súa Maxestade...
-De modo que o emperador rexeita os meus servizos! Esquécese das vitorias de Abukir, Eylau e Moscova?
-Non, sire; pero acórdase do tratado de Nápoles, da toma de Reggio e da declaración de guerra ao vicerrei de Italia.

(...)

Rainer Maria Rilke

Rainer Maria Rilke naceu en 1875, un 4 de nadal

KISMET (I)

Ancho e pesado, Král o forte estaba sentado ao bordo do camiño de terra asucado de carrís. Tjana aniñábase xunto a el. Tiña apertado o seu rostro de nena entre as súas mans morenas e agardaba, cos ollos moi abertos, espiando en silencio. Ambos contemplaban o crepúsculo de outono. Diante deles, no prado pálido e pobre, estaba parado o carromato verde; as multicores flotaban suavemente sobre a súa porta. Un fume livián e azulado elevouse da angosta cheminea de palastro e tremendo disipouse no aire. Máis lonxe, sobre os outeiros que parecían formar longas ondas rasas, o cabalo de tiro fatigado parecía chapotear e ramoneaba a curtas dentelladas rápidas o escaso fillo que quedaba. Ás veces detíñase, alzaba a cabeza e cos seus bos ollos pacientes miraba o mesmo crepúsculo en que se acendían e saudaban as xanelas do pobo.

-Si -dixo Král, cun aire de salvaxe resolución-. É pola túa causa que el está alí.

Tjana gardou silencio.

-Se non, que viría facer aquí Prokopp?- agregou Král, con enado.

Tjana encolleu os ombreiros, arrincou cun vivo xesto algunhas longas briznas dunha herba prateada e, xovial, tomounas entre os seus dentes brancos e brillantes. Sempre silenciosa, parecía contar as luces do pobo.

Elevouse a Ave María, alá lonxe.

A débil campaiña precipitaba o seu movemento, como impaciente por terminar. O son detívose de golpe e semellaba que no aire quedaba suspendida unha queixa. A moza bohemia botou os seus graciosos brazos cara atrás e apoiouse contra a costa. Escoitaba o canto vacilante dos grilos e a voz lasa da súa irmá que cantaba unha canción de berce no interior do carromato. Ambos prestaron ouvidos durante algúns momentos. Despois o neno púxose a chorar no carromato, con longos saloucos desesperados Tjana volveu a cabeza cara ao xitano e díxolle, burlona:

-Que esperas para ir axudar á túa muller, Král? O neno chora.

Král agarrou a man da rapariga:

-É por ti que veu Prokopp -refunfuñou a modo de resposta.

A rapariga meneou a cabeza cun aire sombrío.

-Seino.

Entón Král o forte agarrou a súa outra man e apertouna contra a terra. Tjana estaba como crucificada. Mordeu os seus beizos até sangralos para non gritar. Ameazador, el inclinouse sobre ela. Tjana nada vía xa do crepúsculo otoñal. Só o vía a el, cos seus ombreiros anchos e poderosos. Era tan grande, sobre ela, que lle ocultaba o carromato, o pobo e o ceo pálido. Pechou un instante os ollos e sentiu: "Král significa rei. Si, en efecto é un rei".

Pero ao mesmo tempo sentiu a dor queimándolle as bonecas como unha humillación. Sobresaltouse, desprendeuse cunha violenta sacudida e ergueuse ante Král, furiosos e chispeantes os ollos.

-Que queres? -preguntou el cunha voz xorda.

Tjana sorriu.

-Danzar.

(continuará)

Inicio de "Un socio" Joseph Conrad

Un 3 de decembro de 1857 naceu Joseph Conrad

E que cousa máis idiota! Anos e anos pasan os mariñeiros de aquí, Westport, relatando a mesma mentira aos turistas, esa xente que se fai pasear en barca por un schelling por barba e preguntan puras bobadas. Para pasar o rato hai que contarlles algo! Coñece vostede algo máis imbécil que facerse pasear nunha embarcación ao longo da praia? É como tomar un refresco sen ter sede. Non me explico que gusto atopan niso. Nin sequera maréanse. 

Un vaso de cervexa, esquecido, estaba sobre a mesa, xunto ao cóbado do bebedor. Isto ocorría na pequena sala de fumar dun pequeno e respectable hotel. A miña dedicación ás amizades improvisadas explicaba o motivo da miña estancia naquel lugar e tal compañía a aquelas horas. O home que falaba posuía unhas enormes, esmagadas e engurradas fazulas, afeitadas con sumo coidado e un guecho espeso de pelos brancos cortados en cadro colgaba do seu queixo; o seu abalo acentuaba a súa voz opaca. O desprezo profundo que sentía pola especie humana, polas súas actividades e moralidades, era expresado pola colocación caballeresca do seu chapeu brando de feltro negro e anchas ás, que non se quitaba nunca. O seu aspecto era o dun vello aventureiro, dedicado á súa vida privada, logo de protagonizar innumerables aventuras nos máis escuros recunchos do planeta, e non precisamente en cheiro de santidade. Con todo, eu tiña as miñas deducións para pensar que nunca saíra de Inglaterra. Por unha observación fortuíta, feita por alguén, puiden adiviñar que noutro tempo tivo relación con algo referente aos barcos; pero cos barcos nos peiraos. Gozaba dunha personalidade contundente. Foi o primeiro que me chamou a atención nel. Pero non era empresa fácil xulgalo e, antes de que transcorrese unha semana do noso coñecemento, renunciei á súa clasificación e conformeime con esta definición pouco clara: "un rufián impoñente e vello".

(...)

Cantiga de Nadal nun mes distinto

De Oriente saíron tres Reises
Tódolos tres na compañía
levan fermosos camellos
que relumbran coma de día


Como neste mes de Nadal a nosa Asociación organiza diferentes actividades tamén neste blog de lectura facemos varios cambios.

Case todos os días o que faremos será lembrar a un autor nado ou falecido en cada un dos días de Nadal.

Desexamos a todos os nosos lectores un Bo Nadal.

Fragmento de A Esmorga de Eduardo Blanco Amor

Un 1 de nadal, coma o de hoxe pero en 1979, falecía un dos grandes escritores en galego; Eduardo Blanco Amor.

—Si, señor, si; xa vou ó conto. Non fago máis que ir ó conto, anque non pareza. Na vida dos homes, aínda dos homes coma min, non lle é todo arroutada, que as cousas requiren ter o seu comenzo, e moitas vegadas o que se ve sae do que non se viu, e todo hai que ilo dicindo, anque eisí de pirmeiras non somelle vir ó conto...

Inicio de O CANÓN, de Philip K. Dick

O CANÓN

O capitán mirou polo obxectivo do telescopio. Axustou o foco con movementos veloces.
- O que vimos foi unha explosión atómica, desde logo - dixo ao cabo duns instantes. Suspirou e apartou o telescopio -. O que queira mirar, pode facelo, pero non é un bonito espectáculo.
- Déixeme mirar - pediu Tance, o arqueólogo -. Santo Deus!
Retrocedeu bruscamente e tropezou con Dorle, o primeiro oficial.
- Para iso percorremos tanto camiño? - preguntou Dorle mirando aos outros
- Nin sequera podemos aterrar. Regresemos canto antes.
- Quizá teña razón - murmurou o biólogo -, pero gustaríame botar unha ollada.
Empuxou a Tance ao carón e aplicou o ollo ao obxectivo.
Viu unha enorme extensión, unha infinita superficie grisácea que se estendía até o confín do planeta. Por un momento pensou que era auga, pero logo comprendeu que era escoria, un manto de escoria fundida, roto só por outeiros rochosos que xurdían a intervalos. Non advertiu o menor movemento. Todo estaba en silencio, morto.
- Bo - dixo Fomar mentres se retiraba -, non creo que atopemos verduras frescas. - Tentou sorrir, pero os seus beizos negáronse a moverse. quedou quieto, de pé, coa mirada perdida.
- Tomarei unhas mostras da atmosfera - dixo Tance.
- Eu direiche o que descubrirás - apuntou o capitán -. A maior parte da atmosfera está envelenada. Non é o que todos sospeitabamos? Non entendo a que vén tanta sorpresa. Unha explosión visible desde tan lonxe do noso sistema debe de ser algo horrible.
Penetrouse no corredor, digno e inexpresivo. A tripulación viulle desaparecer na sala de control.
(...)