7 de febreiro de 2012

Un novo xornal

Un novo medio abriu en Galicia. Praza Pública saltou á rede buscando dar unha nova voz informativa na nosa lingua e centrada na nosa realidade. Para alén da aposta editorial, o proxecto busca, nestes tempos de crise, un novo modelo de funcionamento, baseado no compromiso cos lectores. Novagalicia Banco, a incineradora do Irixo ou as últimas entrevistas a Díaz Pardo abriron o pano no primeiro día do medio.

Mais

6 de febreiro de 2012

Unha frase para empezar a semana

O verdadeiramente importante é aquilo que cada persoa leva no seu interior.  

Jack o Destripador.

5 de febreiro de 2012

Un estudo censa case 5.000 asociacións culturais activas fora das cidades

Que a cultura existe máis aló do monte Gaiás e da proliferación, agora presumiblemente no seu ocaso, de infraestruturas asociadas aos bancos e caixas demóstrao a existencia de case 5.000 asociacións activas nos concellos menores de 50.000 habitantes. Esa é, polo menos, a cantidade censada no informe A situación sociocultural dos concellos galegos de menos de 50.000 habitantes.

Os datos, recollidos nun traballo de campo realizado entre o 10 de outubro de 2008 e o 10 de febreiro de 2009 e que abarca 273 municipios, constatan exactamente 4.955 agrupacións. Delas, un 24,2% aparecen definidas como "asociacións culturais ou centros socio recretaivos con actividades culturais". Despois figuran as asociacións de veciños (16,3%), as musicais ou corais (10,4%) e os clubs deportivos (10,1%). Con menos presenza, pero igualmente determinantes para mapear o tecido asociativo do país, son mencionadas as organizacións de mulleres, cívicas ou xuvenís, e os grupos de danza.

4 de febreiro de 2012

20.000 leguas de viaxe baixo os mares (LX).

-Como! Ten vostede un bote? -preguntei asombrado.
-Así é. Unha excelente embarcación, lixeira e insumerxible, que nos serve para pasearnos e para pescar.
-Pero entón, cando queira embarcarse nel estará obrigado a volver á superficie do mar, non?
-Non. O bote está adherido á parte superior do casco do Nautilus, aloxado nunha cavidade disposta nel para recibilo. Ten ponte, está absolutamente impermeabilizado e áchase retido por sólidos pernos. Esta escala conduce a unha abertura practicada no casco do Nautilus, que comunica con outra similar no costado do bote. Por esa dobre abertura é pola que me introduzo na embarcación. Péchase a do Nautilus, pecho eu a do bote por medio de parafusos a presión, longo os pernos e entón o bote sobe cunha prodixiosa rapidez á superficie do mar. Logo abro a escotilla da ponte, coidadosamente pechada até entón, poño o mastro, izo a vela ou collo os remos, e estou listo para pasearme.
-Pero como regresa vostede a bordo?
-Non son eu o que regresa, señor Aronnax, senón o Nautilus.
-A unha orde súa?
-Así é, porque unido ao Nautilus por un cable eléctrico, bástame expedir por el un telegrama.
-Ben -dixen, marabillado-, nada máis sinxelo, en efecto.
Tras pasar o oco da escaleira que conducía á plataforma, vin un camarote duns dous metros de lonxitude no que Conseil e Ned Land achábanse aínda comendo con visible apetito e satisfacción. Abrimos unha porta e achámonos na cociña, dun tres metros de lonxitude, situada entre as amplas despensas de a bordo. Alí era a electricidade, máis enérxica e máis obediente que o mesmo gas, a que facía posible a preparación das comidas. Os cables que chegaban aos fogóns comunicaban ás hornillas de platino unha calor de regular distribución e mantemento. A electricidade quentaba tamén uns aparellos destiladores que por medio da evaporación fornecían unha excelente auga potable. Preto da cociña había un cuarto de baño moi ben instalado con billas que provían de auga fría ou quente a vontade.
Tras a cociña achábase o dormitorio da tripulación, nunha peza de cinco metros de lonxitude. Pero a porta estaba pechada e non puiden ver o seu interior que me dera unha indicación sobre o número de homes requirido polo Nautilus para o seu manexo. Ao fondo había un tabique estanco que separaba o dormitorio do cuarto de máquinas. Abriuse unha porta e introducinme alí, onde o capitán Nemo -un enxeñeiro de primeira orde, con toda seguridade- instalara os seus aparellos de locomoción. O cuarto de máquinas, netamente iluminado, non medía menos de vinte metros de lonxitude. Estaba dividido en dúas partes: a primeira, reservada aos elementos que producían a electricidade, e a segunda, ao mecanismo que transmitían o movemento á hélice. Nada máis entrar, sorprendeume o cheiro sui generis que enchía a peza. O capitán Nemo advertiu a miña reacción.
-Son emanacións de gas producidas polo emprego do sodio. Pero trátase tan só dun lixeiro inconvinte. Ademais, todas as mañás purificamos o barco ventilándolo completamente.
Eu examinaba, co interese que pode suporse, a maquinaria do Nautilus.
-Como ve vostede -díxome o capitán Nemo-, uso elementos Bunsen e non de Ruhmkorff, que resultarían impotentes. Os elementos Bunsen son pouco numerosos, pero grandes e fortes, o que dá mellores resultados segundo a nosa experiencia. A electricidade producida diríxese cara atrás, onde actúa por electroimanes de gran dimensión sobre un sistema particular de pancas e engranaxes que transmiten o movemento á árbore da hélice. Esta, cun diámetro de seis metros e un paso de sete metros e medio, pode dar até cento vinte revolucións por segundo.
-Co que obtén vostede...
-Unha velocidade de cincuenta millas por hora.
Había aí un misterio, pero non tratei de esclarecelo. Como podía actuar a electricidade con tal potencia? En que podía achar a súa orixe esa forza case limitada? Seica na súa tensión excesiva, obtida por bobinas dun novo tipo? Ou na súa transmisión, que un sistema de pancas descoñecido podía aumentar ao infinito? Iso era o que eu non podía explicarme.
-Capitán Nemo, comprobo os resultados, sen tratar de explicarmos. Vin ao Nautilus manobrar ante o Abraham Lincoln e sei a que aterme acerca da súa velocidade. Pero non basta moverse. Hai que saber onde se vai. Hai que poder dirixirse á dereita ou á esquerda, cara arriba ou cara abaixo. Como fai vostede para alcanzar as grandes profundidades nas que debe achar unha resistencia crecente, avaliada en centenares de atmosferas? Como fai para subir á superficie do océano? E, por último, como pode manterse no lugar que lle conveña? Son indiscreto ao formularlle estas preguntas?
-De ningún xeito, señor profesor -respondeume o capitán, tras unha lixeira vacilación-, xa que nunca sairá vostede deste barco submarino. Veña vostede ao salón, que é o noso verdadeiro gabinete de traballo, e alí saberá todo o que debe coñecer sobre o Nautilus.

3 de febreiro de 2012

REPETIMOS: BASTA DE FALTAS, POR LOS DIOSES


Vale, sí. Sé que he tratado este tema varias veces. Sé que soy una pesada. ¿Y qué? Al fin y al cabo, soy yo la que publica esta entrada semanal, soy yo la que decide libremente a qué dedicarla y soy yo la que soporta las  reacciones a lo que escribo. Así que vuelvo a tratar el tema porque me da la real gana. Y volveré a tratarlo muchas veces, me temo, porque la estupidez humana no tiene límites, y la capacidad de la gente para aferrarse a argumentos insostenibles es impresionante.

Porque cuando alguien me dice que una novela le está encantando, me la tiende para que la vea, la abro en una página al azar, y un “estaba echa un ovillo” me salta a la yugular, mi talibán ortográfico interior se retuerce de dolor, deja escapar un grito desgarrador y clama venganza fiera. Eso no es un pequeño fallo: es una falta de ortografía como un piano. Y la encontré sin buscarla, simplemente abriendo el libro por una página cualquiera. Bien, sí, pude tener mala suerte y localizar la única falta de toda la maldita novela, pero me parece demasiada casualidad, y creer en casualidades nunca se me ha dado bien. Además, que poco más adelante faltaba una coma de vocativo, así que seguro que esa no era la única falta.
            
Ya he comentado en alguna ocasión que la defensa típica ante mis críticas a la mala ortografía suele ser el muy utilizado y nunca lo bastante bien ponderado: «Las editoriales tienen correctores». Pues bien, cachorritos, ¿qué tenéis que decir ahora? Ahí está: una novela que ha pasado por las manos de una editorial y, supuestamente, su corrector, publicada con semejante horror. Parece que, al final, los correctores no son la panacea, ¿verdad? Qué lástima (sí, es sarcasmo).
            
Pero supongo que a vosotros os parecería una nimiedad que os pasara eso, claro. De todo tiene que haber, es indiscutible. Yo personalmente me dejaría matar antes que ver publicado con mi nombre algo que contiene un fallo de ese calibre, pero claro, yo tengo orgullo. Y, como lo tengo, me esfuerzo por no tener ninguna falta y no dejar mi buen (¿?) nombre en manos de un tercero que me la puede meter doblada como se la ha metido en este caso el corrector al autor.
            
Vale, sé lo que vais a decir ahora. Si es que me lo sé de memoria, que lo he escuchado al menos tantas veces como vosotros me habéis escuchado a mí... Ahora es cuando comentaréis que lo importante es la historia. Que una falta de ortografía se puede solventar, pero que si la historia es mala, no hay quien lo arregle. Y tendréis parte de razón —y observad que subrayo el parte. Y que hasta lo pongo en negrita—, porque si la historia es mala no hay nada que hacer, es cierto, pero es que tampoco hay nada que hacer si es ilegible. Quizá no le despiste a todo el mundo encontrarse una falta tras otra, y tras otra, y tras otra, pero a mí me saca a patadas de la lectura, y estoy segura de no ser la única a la que le ocurre. Si una frase está mal redactada, no se entiende; si está plagada de faltas, daña a la vista; si los tiempos verbales no encajan ni con calzador, no se puede leer. Y es trabajo del escritor vigilar que eso no ocurra, porque las palabras son sus herramientas, y es su responsabilidad usarlas de forma correcta. Porque si deja ese trabajo al corrector, puede encontrarse con que su novela se publique con fallos como el que he citado hace un momento, y el que va a quedar mal es él, que es su nombre el que aparece en la portada. Oh, bien, puede haber quien vaya a buscar el nombre del corrector y se acuerde de sus ancestros —sí, yo lo hago. ¿Lo dudabais?—, pero si el corrector ha hecho mal su trabajo, el autor tampoco se ha quedado atrás, ya que él es el primer responsable de que su manuscrito sea presentable, que al fin y al cabo es suyo, es su criatura y la de nadie más.
            
En resumen: seguid escribiendo como os salga de cualquier lugar de vuestra anatomía situado más abajo de vuestro ombligo —eh, puedo estar hablando de los pies— si queréis, que yo seguiré viniendo aquí, y criticándolo. A ver quién se cansa antes.

2 de febreiro de 2012

Almas mortas I

Don Ramonciño: Inda que pareza que falamos de chanza xa sei, xa, que esta cras de boicot ou folga femenina de brazos caídos no leito matrimonial, comenza a se dar eiquí seguindo o exempro das mariñas. Muller que se casa, muller que aconsella ó seu home que emigre. resistencia del, o conto da maleta, e asunto concruído. Así elas non cargan de fillos. E co marido fóra, si lles manda cartos, señoras feitas. E de calquer xeito, "viuvas de vivos". como dixo Rosalía. Somentes que moitas das de agora sonno por egoísmo, polo perigroso infruxo dos americanos.

Sobre o Autor, Antonio Villar Ponte

1 de febreiro de 2012

Aforismos de Francisco: ¿Por qué trabajamos?

¿Por qué trabajamos? Para ganar dinero

¿Por qué trabajamos? Porque está en nuestros genes

¿Por qué trabajamos? Porque dignifica y el pan se saborea mejor

¿Por qué trabajamos? Porque cuanto mas tiempo libre mas tiempo estamos expuestos a nosotros mismos y realmente existe gente si bien soportables para los demás, insoportables para ellas mismas

¿Por qué trabajamos? Para sostener el sistema capitalista de libre mercado, y suena demasiado bien para no formar parte de él

¿Por qué trabajamos? Para alcanzar un estatus social

¿Por qué trabajamos? Porque reconforta ver al final de la jornada el resultado conseguido

¿Por qué trabajamos? Porque hay gente que no sabría hacer otra cosa

¿Por qué trabajamos? Para tener una pensión digna

¿Por qué trabajamos? Porque tengo una edad en la que no está destinado para mi hacer otra cosa.

¿Por qué trabajamos? Para tener un trabajo mejor que mi círculo de amistades

¿Por qué trabajamos? -¿Estás loco? ¿que pregunta es esa? ¿has estado volviendo a leer ese libro de Bakunin que te te regaló la tía y que te mandé quemar hace tiempo?

¿Por qué trabajamos? Porque el fin de semana se disfruta más y se espera con más ahinco

¿Por qué trabajamos? Para poder justificarnos ante nuestros hijos cuando digan que no quieren trabajar

¿Por qué trabajamos? Porque eres inteligente (todos los hijos de madre lo somos) y se pelearán por ti las empresas

¿Por qué trabajamos? Porque sentimos la necesidad de contribuir en un proyecto común

¿Por qué trabajamos? No lo sabemos, simplemente todo el mundo lo hace

¿Por qué trabajamos? Porque creemos que tras una vida fatigosa en la tierra nos tocará un descanso libidinoso en el paraíso

¿Por qué trabajamos? Porque no nos pagan cinco o incluso seis años de carrera para que luego no triunfemos en la vida

¿Por qué trabajamos? Porque queremos necesitar comprar un coche a plazos para ir a trabajar el cual luego usaremos para todas las demás acciones de movimiento que hasta entonces hacíamos andando

¿Por qué trabajamos? La primera vez por curiosidad

¿Por qué trabajamos? La segunda vez por empezar a creerte mayor

¿Por qué trabajamos? La tercera y siguientes por que ya eres mayor y ya estás realmente perdido

¿Por qué trabajamos? Para resultar atractivo a las mujeres, en este sentido cuanto menos trabajes mejor siempre que sea la remuneración inversamente proporcional

¿Por qué trabajamos? Porque no hacerlo conllevaría la pérdida de todos los anteriores beneficios, especialmente el previo

¿Por qué trabajamos? Porque te han pagado la academia de inglés en tu infancia y ahora sabes demasiado como para no aprovecharlo en tu currículum

¿Por qué trabajamos? Para sentirnos útiles más o menos directamente a la sociedad



"Si hay tantas respuestas a la misma pregunta no es porque no haya escusa para no trabajar, sino porque el ser humano ha tenido toda la eternidad para buscar escusas de por qué hacerlo, a cada cual más sofisticada, debido a la cada vez más evidente falta de necesidad de trabajar, y la mayor vergüenza que sería admitirlo."