Cousas do Breviario de Eladio Rodríguez

Din que os romanos ao ver que os galegos non distinguína B de V decian: Feliz pobo para os que vivere (vivir) é bibere (beber)

A Coruña en sepia

 

Himno de Galiza cantado por Mini e Mero

Cita

Unha mentira pode dar media volta ao mundo mentres a verdade aínda se está pondo os zapatos. 

- Mark Twain

Bradbury

Ama o que fas e fai o que amas. Non escoites a ninguén mais que che diga que non o fagas. Fai o que queiras, o que ames. A imaxinación debe ser o centro da túa vida.
Ray Douglas Bradbury, nado en Waukegan (Illinois) o 22 de agosto de 1920 e finado o 6 de xuño de 2012.

A Coruña en sepia

 

Himno Antiguo reino de Galicia

Pedro Páramo

Cando sentei a morrer, ela (a miña alma) rogou que me levantase e que seguise arrastrando a vida, coma se esperase aínda algún milagre que me limpase de culpas. Nin sequera fixen o intento: 

"Aquí acábase o camiño -díxenlle-. Xa non me quedan forzas para máis." 

E abrín a boca para que se fose. E foise. Sentín cando caeu nas miñas mans o hilito de sangue con que estaba amarrada ao meu corazón.

Juan Rulfo: Pedro Páramo

Informe do Coronel House

O chamado Informe do Coronel House preséntase como un suposto documento confidencial elaborado en 1919 por un alto axente do servizo secreto británico, dirixido ao primeiro ministro David Lloyd George. O texto describe, cun ton estratéxico e conspirativo, un plan a longo prazo para integrar de facto os Estados Unidos dentro do Imperio Británico, non mediante conquista militar, senón a través da influencia política, económica, cultural e ideolóxica.

O documento parte da idea de que os Estados Unidos son, na práctica, unha antiga colonia británica cuxa independencia formal non impide unha crecente dependencia real. O obxectivo central sería restaurar a “unidade imperial” anglo-americana, facendo que os EUA acepten un papel semellante ao doutros dominios británicos, aínda que mantendo unha aparencia externa de soberanía.

Un dos eixes fundamentais do plan sería o control cultural e educativo. O texto destaca a importancia de introducir profesores, directivos universitarios e intelectuais formados en Gran Bretaña ou afíns ao pensamento imperial británico nas universidades estadounidenses. Tamén se subliña o papel de fundacións filantrópicas (como as ligadas a Carnegie ou Rockefeller) e programas de intercambio académico como ferramentas para moldear as elites futuras.

Outro elemento clave sería o control da información e da opinión pública. O informe afirma que a prensa estadounidense estaría fortemente influenciada por editores e xornalistas de orixe británica ou simpatizantes do Imperio, así como polo control dos cables internacionais e das axencias de noticias. Isto permitiría presentar os acontecementos internacionais desde unha perspectiva favorable a Gran Bretaña e illar aos lectores estadounidenses doutros puntos de vista.

No plano financeiro, o documento concede unha enorme importancia a J. P. Morgan & Company, presentada como principal axente británico nos Estados Unidos. A través da colocación de débeda, o financiamento da guerra e o control de sectores estratéxicos, o capital financeiro serviría para crear intereses económicos estadounidenses ligados á supervivencia e expansión do Imperio Británico. O control de recursos clave, especialmente o petróleo, aparece como unha ferramenta decisiva de presión económica e xeopolítica.

A Primeira Guerra Mundial é interpretada como unha oportunidade crucial para afianzar esta dependencia. O texto sostén que os Estados Unidos entraron na guerra ao servizo dos intereses británicos, asumindo custos económicos e humanos sen obter beneficios territoriais, mentres Gran Bretaña consolidaba o seu dominio colonial noutros lugares do mundo.

Unha parte central do documento dedícase á Sociedade de Nacións (Liga das Nacións), presentada como o instrumento definitivo para integrar os Estados Unidos no sistema imperial. Segundo o informe, a Liga sería, na práctica, o Imperio Británico ampliado, cunha estrutura supranacional que permitiría transferir competencias do Congreso estadounidense a un órgano executivo internacional. O presidente Woodrow Wilson é descrito como unha figura clave, facilmente manipulable mediante a adulación, o prestixio simbólico e o culto á personalidade.

O texto analiza con detalle o carácter psicolóxico de Wilson, insistindo na necesidade de satisfacer o seu ego e de asociar o seu nome a grandes ideais morais e slogans, para lograr que defenda políticas contrarias á independencia real dos EUA sen que a poboación o perciba como unha traizón. Mesmo se suxire nomealo primeiro presidente da Liga das Nacións e concederlle amplos recursos económicos e poderes pouco definidos.

Finalmente, o informe describe un amplo aparato de propaganda: igrexas, universidades, asociacións profesionais, congresos, publicacións, películas e campañas públicas destinadas a presentar a Liga das Nacións como garante da paz mundial. O obxectivo sería neutralizar calquera oposición e facer que a entrada dos Estados Unidos neste sistema se perciba como un avance moral inevitable.

O documento conclúe afirmando que o proxecto iniciado por Cecil Rhodes —a reunificación do mundo anglosaxón baixo a hexemonía británica— estaría preto de culminarse, e que a aceptación da Liga das Nacións por parte dos Estados Unidos sería a batalla final para consumar esa unión imperial.

A Coruña en sepia

 

Muiñeira do Chao, no Chao de Pousadoiro

Proverbio

Un libro aberto é un cerebro que fala; pechado un amigo que espera; esquecido, unha alma que perdoa; destruído, un corazón que chora. 

Proverbio hindú

Cousas do Breviario de Eladio Rodríguez

Andar á ramisca é o mesmo que estar á folganza

A Coruña en sepia

 

WHAT'S UP? - 4 Non Blondes | Subtítulos inglés y español

Rosalía

"Gardados estaban, ben podo dicir que para sempre, estes versos (...), cando non sen verdadeira pena, vellos compromisos obrigáronme a xuntalos de presa". 

Así inicia Rosalía de Castro as súas palabras previas á primeira edición en 1880, en La Habana, do seu libro de versos en galego Follas Novas. Desde aquela, os amantes da poesía galega de Rosalía divídense entre aqueles que prefiren Cantares gallegos ou os que se manifestan a favor de Follas Novas como a principal obra en galego de Rosalía Castro. 

CLITEMNESTRA

Un dos caracteres femininos máis dramáticos da saga grega.

Irmá de Helena e esposa de Agamenón, é por tanto raiña da importante cidade de Micenas.

Mentres o seu marido está na guerra de Troia, comete adulterio co primo deste, Egisto, menor que ela e ambos asasinan alevosamente ao marido cando regresa de Troia.

Mais o destino ten previsto que ela mesma morra a mans do seu fillo Orestes, que se erixe así en vengador da morte do seu pai.

A Coruña en sepia

 

Chino y Nacho - Andas En Mi Cabeza ft. Daddy Yankee (Video Oficial)

Cita

Non obrigues a ninguén a quedar, mellor obrígaos a irse; quen insista en quedar é quen vale a pena. 

Gabriel García Márquez

NON É TAN FACIL COMO PENSABA

NON É TAN FACIL COMO PENSABA -adaptación-  (Leon Tolstoi)

Un campesiño e a súa muller adoitaban discutir frecuentemente. Segundo dicía el, as tarefas do fogar eran poucas e fáciles de facer e, en cambio, o traballo de campo era moi duro.
Un día, decidiron cambiar as súas ocupacións: a muller foise ao campo e o marido quedou en casa.
- Saca a pastar as ovellas, dá para comer aos pitos, prepara a comida e debulla o millo- díxolle a muller ao campesiño antes de irse ao campo.
O campesiño púxose a traballar. Primeiro sacou o gando a pastar, pero escapáronselle algunhas ovellas e custoulle moito traballo reunilas de novo. Despois foi ao patio e atou os pitos á pata dunha galiña, para que non se lle escapasen. Entón empezou a preparar a comida.
O campesiño lembrou que a súa muller sempre preparaba a comida mentres debullaba o millo e quixo facer o mesmo que ela.
"Cando o millo estea debullado, a comida estará lista", pensaba o campesiño. Apena comezara a tarefa, cando ouviu o asustado cacareo da galiña e o agudo pío pío dos pollitos. Entón saíu correndo para ver que ocorría no patio e viu un enorme gavilán que levaba voando á galiña coas súas pollitos atados. E mentres tanto, os porcos entraron na casa, tiraron a pota e coméronse o millo. Vendo tantas desgrazas xuntas, o home non sabía que facer.
Ao cabo dun intre, a muller regresou do campo e preguntou:
- Onde están os pitos e a galiña?
- Ateinos para que non se perdesen, pero veu o gavilán e levoullos.
- E que fai toda esa comida polo chan?
- Mentres eu estaba desesperado no patio, os porcos entraron en casa, coméronse o millo e tiraron a pota.
- Perfecto! -dixo a muller-. Eu, en cambio, fixen hoxe tanto como ti calquera día e, ademais, cheguei termprano a casa.
- É que no campo faise unha soa cousa, mentres que aquí hai que facer todo á vez: prepara isto, pensa naquilo, coida o outro. Non se poden facer tantas cousas ao mesmo tempo!
- Eu fágoas todos os días e fágoas ben, así que non discutamos máis. E non volvas dicir que as tarefas do fogar son poucas e fáciles de facer -afirmou a muller-.

...

A Coruña en sepia

 

Luis Miguel - "La Incondicional" (Video Oficial)

Citas

Bruce Lee cría que cada día se nos presenta unha oportunidade única de mellorarnos a nós mesmos. Cada novo día trae consigo a oferta de facer de nós algo mellor do que eramos o día anterior. Nas súas propias palabras:

En verdade, cada día esconde unha nova revelación ou un novo descubrimento que podo obter.

Bruce Lee

CASTOR

Xunto ao seu irmán xemelgo, Pólux, reciben o nome de Dioscuros.

Segundo algunhas versións foron fillos de Zeus e de Leda e por tanto irmáns de Helena e Clitemnestra.

Ambos xemelgos asócianse coa constelación de Xémini.

Cástor participou en varias fazañas colectivas: como a cazaría do xabaril de Calidón ou na Viaxe dos Argonautas, entre outros.

A Coruña en sepia

 

A origem de TIAGO: um acidente linguístico

Cita

"...E necesito verte, pero non che vexo, e necesito escoitar, pero non escóito, e necesito tocarche, pero non tócoche, e necesito pensarche, e é o único que fago..."

Charles Bukowski.

Sempre en Galiza 4

Eu sabía de moitos que libraron de quintas por seis mil reás e podían librar por parvos, como sei de moitos que chegaron a ser xubilados pola edade e que padecían de incapacidade conxénita cando se lles regalou a credencial. Sabía que os imbéciles mais fenomenaes que pareu a nosa terra andan ben vestidos, e que moitas veces chegan a Excelentísimos Señores polo rigoroso turno de antigüedade. Cheguei a saber que algúns parvos de nacencia badúan enfonchados en cadeiras de Universidade. Eu sabía todo esto; pero sempre logrei fuxir de semellantes antroidos.

A Coruña en sepia

 

PORTOMARIN ANTES Y DESPUES

cita

Es á vez a tranquilidade e a confusión do meu corazón;  imaxina os latexados do meu corazón cando está neste estado.

Franz Kafka.

Cousas do Breviario de Eladio Rodríguez

Sabedes que é "Quedar para aconchegalos tizóns"?

A Coruña en sepia

 

EXO-K - Sabor a Mi [Music Bank HOT Stage / 2014.11.12]

Cita

Supoño que esa é a beleza dos libros. Cando terminan, realmente non terminan

- Markus Zusak

CREONTE

Irmán de Iocasta, raíña de Tebas, nai e esposa de Edipo cando aparece a Esfinxe.

Ás portas da cidade, prometeu a man da raíña e o propio goberno a quen adiviñase o enigma da "cadela cantora".

Entón apareceu Edipo quen coa súa intelixencia logrou adiviñar o enigma.

Máis tarde, Creonte ocupou dúas veces o trono de Tebas: a primeira, tras o desterro de Edipo e a segunda vez despois do falecemento dos dous fillos que a súa irmá Iocasta tivo con Edipo, os herdeiros Eteocles e Polinices.

Á súa vez condenou a Antígona, irmá dos mencionados a ser sepulta viva. Diversas obras de traxedias realizáronse sobre a base deste último desgraciado suceso.

A Coruña en sepia

 

DON QUIJOTE DE LA MANCHA (1979) - 2ª Sintonia de apertura En un lugar

Cita

"Todos levamos dentro unha insospeitada forza que emerxe cando a vida ponnos a proba".

Isabel Allende 

A Coruña en sepia

 

Entrevista a Salustiano de Pontoibo (As Pontes, 1996)

Cita

Hai almas ás que un ten ganas de asomarse, como a unha xanela chea de sol. 

Federico García Lorca

Sempre en Galiza 3

Aínda queda moita fina caste de intelectuaes, dos que a xente di que debemos facer pranto cando morran; mais eu quixera mellor homes de acción, que loitasen polo engrandecemento da nosa Terra, sen medo ao fracaso, nin á censura, nin siquera ás pedradas. Porque hai que loitar e crear, e non imos perder a vida metidos nas tripas dos problemas.

Pregunta

No mundo da cultura e a lectura... que se celebraba o pasado 21 de marzo?
      

A origem dos dias da semana em português

cita

Supoño que o que un realmente quere é a compañía ideal e os libros son a compañía ideal.

Anita Brookner

Inicio de O meu pai

JAIME BAYLY - O meu PAI 

Acaba de celebrarse o día do pai. Pasei o día, para variar, subido nun avión. Pero tiven tempo de estar en Lima para darlle un abrazo ao meu pai.
           

Non me gustan o día do pai, da nai ou os días así. Sinto que son unha trampa comercial. Algún vendedor astuto inventouse esa idea para facernos comprar chocolates, gravatas, perfumes e mil cousas máis. Non é que sexa un rañas, pero non me gusta que me obriguen a facer un agasallo.

Ao meu pai regaleille unha botella de whisky polo seu día. Eu non tomo whisky. O meu pai ten unha cabeza admirable para o grolo.

CIRCE

Famosa feiticeira, filla do Sol (Helio), que vive nunha illa solitaria á que chegan Ulises e os seus homes.

Utiliza poderes máxicos para transformar en porcos aos amigos do heroe.

O Deus Hermes déralle ao heroe homérico unha planta máxica, chamada "moli", coa que Ulises impediu ser transformado en porco.

Consegue logo que Circe devolvese aos seus compañeiros a forma humana.

Participa coas súas artes noutras aventuras, como a expedición dos Argonautas cun ritual que purifica a Jasón e a Medea.

A Coruña en sepia

 

The Grand Jam - Sweet Caroline - Neil Diamond - 2024 [New Version]

Cita

Nunha boa libraría sentes dalgunha maneira misteriosa que estás a absorber a sabedoría contida en todos os libros a través da túa pel, sen sequera abrilos?.

- Mark Twain

A arma de Fredric Brown

A arma
Fredric Brown


A estancia estaba sumida na penumbra do anoitecer. O Dr. James Graham, científico que ocupaba unha posto clave nun importantísimo proxecto, meditaba sentado na súa butaca predilecta. Reinaba un silencio tan grande na sala, que ouvía como na estancia contigua o seu fillo pasaba as páxinas dun libro de imaxes.

Frecuentemente Graham traballaba mellor que nunca, concibía as súas ideas máis xeniais, en circunstancias como estas, só e tranquilo nunha estancia escurecida da súa casa, despois de realizar o seu traballo diario. Pero aquela noite o seu cerebro non se achaba enfrascado en cavilaciones creadoras. Pensaba principalmente no seu fillo, cun ptoblema mental... o seu único fillo, que entón estaba na estancia contigua. Os seus pensamentos eran amorosos, e achábanse libres da amargura que experimentou anos atrás, cando se decatou do triste estado do seu vástago. O raparigo era feliz e... non era isto o principal? E a cantos homes foi concedido ter un fillo que será sempre un neno, que non
crecerá para deixar ao autor dos seus días? Desde logo, aquilo era un intento para aplicar a lóxica a un feito tristísimo, pero a lóxica non ten nada de malo cando...
Naquel momento soou o timbre.
Graham levantouse e acendeu a luz da estancia case totalmente escura, antes de saír ao vestíbulo para ir abrir a porta. A chamada non lle molestou; aquela noite case agradecía calquera interrupción dos seus pensamentos. Abriu a porta. No limiar alzábase un descoñecido.
- O Dr. Graham? - dixo -. Permita que me presente... Chámome Niemand e desexaría falar con vostede. Permíteme que pase un momento?
Graham miroulle. Era un homiño de aspecto vulgar e inofensivo... moi posiblemente un xornalista ou un axente de seguros. Pero non lle importaba o que puidese ser, Graham respondeu:
- Con moito gusto. Pase vostede, Mr. Niemand.
Uns cuantos minutos de conversa, díxose tratando de xustificarse, distraeríanlle e apartaría del aqueles pensamentos.
- Sente - dixo ao seu visitante cando ambos estiveron na sala de estar -. Permíteme que lle ofreza unha copa?
- Non, grazas.
Tomou asento na butaca; Graham no sofá.
O home cruzou os dedos e inclinouse cara a el.
- Dr. Graham, vostede é o home cuxa labor científico ten maiores probabilidades que a de ningún outro sabio de acabar coa raza humana.
É un chiflado, díxose Graham. Demasiado tarde, comprendeu que debía preguntar cal era a profesión daquel individuo antes de admitilo, e que lle traía alí. A entrevista prometía ser embarazosa; a el non lle gustaba mostrarse groseiro, pero neste caso tería que selo.
- Dr. Graham, a arma na cal está vostede traballando...
O visitante interrompeuse e volveu a cabeza cando a porta que conducía ao dormitorio contiguo abriuse e un raparigo de quince anos entrou na estancia. O raparigo correu cara a Graham, sen facer caso da presenza de Niemand.
- Papá, lerasme este conto agora?
Aquel raparigo de quince anos ría como un neno de catro.
Graham pasou un brazo ao redor dos ombreiros do rapaz. Logo mirou ao seu visitante, preguntándose se estaría decatado da súa traxedia. Pola falta de sorpresa que observou na cara de Niemand, Graham comprendeu que este xa sabía que tiña un fillo con discapacidade.
- Harry - dixo Graham, con voz afectuosa -, papaíño ten traballo. Espera un intre. Volve ao teu cuarto; pronto irei lerche ese conto.
- O da pita que lle caía o ceo encima? Lerasme o da pigta?
- Se ti queres... Agora, vai. Non, agarda. Harry, este señor é Mr. Niemand.
O raparigo dirixiu unha tímida mirada ao visitante. Niemand díxolle:
- Ola, Harry - e devolveulle o sorriso, tendéndolle a man. Graham estivo entón seguro de que Niemand xa coñecía a triste condición do seu fillo; o seu sorriso e o seu ademán eran propios para dirixirse a un neno de catro ou cinco anos, que era a idade mental do seu fillo.
O neno tomou a man de Niemand. Por un momento pareceu coma se fose sentar nos xeonllos deste, pero Graham apartouno suavemente, dicíndolle:
- Agora volve ao teu cuarto, Harry.
O raparigo regresou ao seu dormitorio, deixando a porta aberta.
Niemand mirou a Graham e dixo:
- Gústame ese mozo - cunha sinceridade que era evidente. Engadiu -: Ogallá todo canto vostede léalle poida ser sempre certo.
Graham non comprendeu que significaban aquelas palabras. Niemand proseguiu:
- O conto da pita. É un conto moi bonito... pero mellor se a pita equivóquese e o ceo non cae nunca.
Graham experimentou unha súbita simpatía por Niemand cando este demostrou querer ao neno. De súpeto lembrou que debía terminar aquela entrevista canto antes. Levantouse, coma se xa non tivese máis nada que dicir.
- Temo que está vostede perdendo o tempo e que mo fai perder a min, Mr. Niemand - dixo -. Seime de memoria todos os argumentos que pode vostede esgrimir. Ouvín ducias de veces todo canto vostede poida dicirme. Posiblemente hai algo de verdade no que vostede cre, pero iso ao meu non me concierne. Eu son un home de ciencia, e unicamente iso. Si, é do dominio público que estou a traballar nunha arma, unha arma moi perfeccionada e que pode ser case definitiva. Pero, para min, non é máis que un subproducto do feito principal: a miña contribución ao progreso científico. Téñoo moi meditado, e cheguei á conclusión que iso é o único que me interesa.
- Pero, Dr. Graham... Está preparada a Humanidade para unha arma tan terrible?
Graham engurrou o ceño.
- Xa lle expuxen o meu punto de vista, Mr. Niemand.
O visitante alzouse sen présas da butaca, dicindo:
- Moi ben. Se vostede prefire que non discutamos, non direi unha palabra máis. - Pasouse unha man pola fronte -. Déixolle, Dr. Graham. Aínda que... Podo cambiar de opinión acerca da copa que tivo a amabilidade de ofrecerme?
A irritación de Graham desvaneceuse.
- Desde logo - dixo - Gústalle o whisky con auga soa?
- Moitísimo.
Graham desculpouse e pasou á cociña. Preparou a botella de whisky, un xerro de auga, cubos de xeo, vasos.
Cando volveu ao living, Niemand saía do dormitorio do neno. Ouviu que aquel dicía
«Boas noites, Harry» e que o seu fillo contestaba alborozado: «Boas noites, Mr. Niemand»
Graham serviu dúas copas de whisky. Pouco despois, Niemand rexeitou amablemente unha segunda e levantouse para irse.
Antes de marcharse, dixo:
- Tomeime a liberdade de traer un agasallo para o seu fillo, doutor. Deillo mentres vostede ía en busca das bebidas. Supoño que desculpará vostede o meu atrevemento.
- Non faltaba máis. Moitas grazas. Boas noites.
Graham pechou a porta; cruzou a sala e penetrou no dormitorio do seu fillo:
- Bo, Harry; agora lereiche ese...
A súa fronte cubriuse repentinamente de suor, pero esforzouse por manterse tranquilo até achegarse ao leito.
- Déixasme ver isto, Harry?
Cando se apoderou do obxecto, as súas mans tremían ao examinalo.
«Só un tolo, díxose, só un tolo daría un revólver cargado a un débil mental.»

FIN

Día da Muller e Martes de Xadrez

O domingo foi o Día da Muller.

Seguro que coñeces unha actividade deportiva onde da o mesmo ser muller o home.

De feito no último Torneo de Nadal no Centro Comercial Los Rosales, dúas das catro categorías en xogo foron gañadas por mulleres.

E lembra que é Martes de Xadrez grazas á axuda da Deputación da Coruña.

A Coruña en sepia

 

Procol Harum - A Whiter Shade of Pale, live in Denmark 2006

Cita

Todos nos deixamos enganar á vez, e non porque sexamos parvos, senón porque as boas persoas son fáciles de enganar. 

 Almudena Grandes

Portugués Suave

Joaquim Pessoa, in 'Português Suave'

Bastava-nos amar. E não bastava
o mar. E o corpo? O corpo que se enleia?
O vento como um barco: a navegar.
Pelo mar. Por um rio ou uma veia.

Bastava-nos ficar. E não bastava
o mar a querer doer em cada ideia.
Já não bastava olhar. Urgente: amar.
E ficar. E fazermos uma teia.

Respirar. Respirar. Até que o mar
pudesse ser amor em maré cheia.
E bastava. Bastava respirar

Cantiga de entroido

Entroido entroidiño
que ti sempre chegas
para comer o touciño

Jack Vance

Jack Vance, autor de series tan famosas como a de Tschai, o Planeta da Aventura (publicada nesta mesma colección), a dos Príncipes Demos ou a do Gran Planeta, é un autor que foi honrado cos máis distinguidos premios de ciencia ficción: o Hugo, o Nebula, o Júpiter e o Edgard, e cuxas novelas cativaron, emocionado e deleitado a millóns de lectores en todo o mundo.

Rhialto o Prodixioso

Os relatos De Jack Vance desa moribunda Terra futura na que o Sol se apaga e a maxia volveu  aocupar o lugar preeminente que tivo na antiguedad han intrigado, deleitado e cativado a imaxinación de dúas xeracións de lectores.
Tras a publicación da terra moribunda, os ollos do sobremundo e a saga de cugel, os amantes da fantasía e a ciencia ficción non deixaron de pedirlle ao autor que regresase a ese fascinante mundo futuro.
Máis de trinta anos despois da súa primeira incursión nel, Jack Vance volve á Terra Moribunda cunha nova e apaixonante aventura, a que pecha o ciclo ata a data. Nela unha serie de taimados meigos gobernan unha sociedade maquiavélica, estraños animais merodean por un aínda máis estraño paisaxe, e as trampas e intrigas agardan por todos lados aos incautos. O agonizante Sol colga baixo e vermello no ceo. A maxia está por todas partes... e é usada para o mal tan frecuentemente como para o ben. É neste escenario onde se move o protagonista desta nova historia, Rhialto o Prodixioso, un mago do máis alta orde... un personaxe que tan só a fecunda mente de Jack Vance podía crear.

¿Dónde Estamos?

O libro ¿Dónde Estamos? de José María Gay de Liébana ven sendo a demostración de que un economista está moito melor calado que falando do futuro.

Gay de Liébana foi un comentariasta de actualidade económica bastante decente e no libro así aparece cando non empeza a especular sobre o futuro.

Un non sabe como é que tras anos e anos de economistas metendo a pata do que vai pasar (a lista é tan grande como economistas falando do futuro), como é que seguen a escribir ou falar como se alguén cun pouco de senso común tivera que facerlles caso. Creer nas súas conxeturas ven sendo como consultar a un astrólogo. Hai xente para todo.

Así que é unha pena, pero é un libro totalmente prescindible.

A Coruña en sepia

 

Don Quijote De La Mancha (serie animada, 1979) - Intro "Sancho, Quijote"

a bondade leva marca

O artigo "A bondade leva marca" fala sobre a crecente popularidade do "marketing com causa", unha técnica publicitaria que busca asociar unha marca a un proxecto social co fin de aumentar as vendas da empresa. Cada vez máis empresas están a adoptar esta estratexia, na que o foco da publicidade xa non é só o produto en si, senón a imaxe e valores da empresa que o comercializa.

O cambio cara a esta forma de facer publicidade débese en parte á conciencia social cada vez maior entre os consumidores, así como á presión exercida por organizacións non gobernamentais (ONGs) e outros grupos activistas. As grandes empresas foron obxecto de críticas e desconfianza por parte destes grupos, o que levou a algunhas delas a adoptar unha postura máis proactiva en temas sociais e ambientais.

O artigo tamén menciona algúns exemplos de campañas publicitarias de "marketing con causa". Por exemplo, algunhas empresas de lácteos promoven o consumo de leite dicindo que por cada vaso de leite que un bebé occidental non queira, doarase leite a nenos desnutridos en África. Unha marca de auga mineral destina parte dos seus beneficios á doazón de médula ósea, mentres que algunhas marcas de roupa e accesorios promoven a igualdade de xénero e a diversidade.

O marketing con causa demostrou ser efectivo en termos de vendas, xa que moitos consumidores prefiren comprar produtos de empresas que demostran un compromiso social e ambiental. Un estudo realizado en Estados Unidos en 1997 mostrou que o 76% dos consumidores consideraban que as empresas tiñan a obrigación de contribuír a causas sociais.

Non obstante, o artigo tamén formula algunhas críticas ao "marketing con causa". Algúns activistas e críticos sinalaron que algunhas empresas usan esta técnica de forma oportunista, simplemente para mellorar a súa imaxe pública sen un compromiso real coa causa social en cuestión. Ademais, algúns argumentaron que as empresas non deberían depender da caridade para resolver problemas sociais, senón que deberían tomar medidas máis significativas nas súas propias operacións.

En resumo, o "marketing con causa" é unha técnica publicitaria cada vez máis popular que busca asociar unha marca a unha causa social co obxectivo de aumentar as vendas. Aínda que demostrou ser efectiva, tamén foi obxecto de críticas e é importante que as empresas demostran un compromiso real coas causas que apoian.

O artigo trata da crecente tendencia das empresas norteamericanas de realizar accións de marketing social e responsabilidade corporativa. Unha das iniciativas que está a ser importada a España é a de "mat-chlng gifts" (regalos iguais), que busca implicar aos traballadores e reforzar o seu orgullo de pertencer á empresa, o que a súa vez aumenta a súa motivación e contribúe a aumentar os beneficios empresariais. Un exemplo desta iniciativa é a empresa eléctrica Unión Fenosa, cuxos traballadores renuncian ao seu salario dun día para destinelo a unha acción social, e a compañía aporta unha cantidade de diñeiro igual á suma das remuneracións que os empregados deixaron de percibir.

O artigo tamén menciona casos concretos de empresas que levaron a cabo accións sociais, como MRW, unha empresa de paquetería que ofrece os seus servizos de forma gratuíta a unha decena de ONG, e un desconto do 33% a outras 630 organizacións sen ánimo de lucro. A empresa tamén ofrece un envío mensual gratuíto a estudantes universitarios que estudan no estranxeiro e a soldados que prestan o servizo militar fóra das súas provincias. No ano pasado, MRW destinou un total de 302 millóns de euros a accións sociais.

O artigo tamén destaca a importancia da dignidade das imaxes utilizadas en campañas de responsabilidade social, e como se está a evolucionar cara a un enfoque que se preocupa pola dignidade das persoas retratadas. Cáritas, por exemplo, cre que as imaxes desgarradoras de nenos desnutridos e similares, preferentemente africanos, incitan á creación de prexuízos e van contra a dignidade humana, e que xa non é ético utilizar estas imaxes para pedir caridade.

Por último, o artigo comenta unha campaña publicitaria de Unicef, "Ningún neno sen leite", que foi criticada por algunhas publicacións profesionais de publicidade por utilizar imaxes degradantes e terribles para pedir caridade. A campaña presenta dúas situacións antagónicas, un bebé occidental roliño e saudable e un bebé africano delgado e desnutrido, e ofrece unha cantidade de leite por cada compra. A pesar das críticas, a axencia responsable do anuncio considera que a súa estratexia creativa é clara e directa, e que presenta as grandes diferenzas e inxustizas que aínda existen no mundo.

Antroidada

A miña muller é vella,

de vella caeulle o coiro,

hei de facer un pandeiro 

para correr o Antroido.