Pedro Páramo

Cando sentei a morrer, ela (a miña alma) rogou que me levantase e que seguise arrastrando a vida, coma se esperase aínda algún milagre que me limpase de culpas. Nin sequera fixen o intento: 

"Aquí acábase o camiño -díxenlle-. Xa non me quedan forzas para máis." 

E abrín a boca para que se fose. E foise. Sentín cando caeu nas miñas mans o hilito de sangue con que estaba amarrada ao meu corazón.

Juan Rulfo: Pedro Páramo