A arma de Fredric Brown

A arma
Fredric Brown


A estancia estaba sumida na penumbra do anoitecer. O Dr. James Graham, científico que ocupaba unha posto clave nun importantísimo proxecto, meditaba sentado na súa butaca predilecta. Reinaba un silencio tan grande na sala, que ouvía como na estancia contigua o seu fillo pasaba as páxinas dun libro de imaxes.

Frecuentemente Graham traballaba mellor que nunca, concibía as súas ideas máis xeniais, en circunstancias como estas, só e tranquilo nunha estancia escurecida da súa casa, despois de realizar o seu traballo diario. Pero aquela noite o seu cerebro non se achaba enfrascado en cavilaciones creadoras. Pensaba principalmente no seu fillo, cun ptoblema mental... o seu único fillo, que entón estaba na estancia contigua. Os seus pensamentos eran amorosos, e achábanse libres da amargura que experimentou anos atrás, cando se decatou do triste estado do seu vástago. O raparigo era feliz e... non era isto o principal? E a cantos homes foi concedido ter un fillo que será sempre un neno, que non
crecerá para deixar ao autor dos seus días? Desde logo, aquilo era un intento para aplicar a lóxica a un feito tristísimo, pero a lóxica non ten nada de malo cando...
Naquel momento soou o timbre.
Graham levantouse e acendeu a luz da estancia case totalmente escura, antes de saír ao vestíbulo para ir abrir a porta. A chamada non lle molestou; aquela noite case agradecía calquera interrupción dos seus pensamentos. Abriu a porta. No limiar alzábase un descoñecido.
- O Dr. Graham? - dixo -. Permita que me presente... Chámome Niemand e desexaría falar con vostede. Permíteme que pase un momento?
Graham miroulle. Era un homiño de aspecto vulgar e inofensivo... moi posiblemente un xornalista ou un axente de seguros. Pero non lle importaba o que puidese ser, Graham respondeu:
- Con moito gusto. Pase vostede, Mr. Niemand.
Uns cuantos minutos de conversa, díxose tratando de xustificarse, distraeríanlle e apartaría del aqueles pensamentos.
- Sente - dixo ao seu visitante cando ambos estiveron na sala de estar -. Permíteme que lle ofreza unha copa?
- Non, grazas.
Tomou asento na butaca; Graham no sofá.
O home cruzou os dedos e inclinouse cara a el.
- Dr. Graham, vostede é o home cuxa labor científico ten maiores probabilidades que a de ningún outro sabio de acabar coa raza humana.
É un chiflado, díxose Graham. Demasiado tarde, comprendeu que debía preguntar cal era a profesión daquel individuo antes de admitilo, e que lle traía alí. A entrevista prometía ser embarazosa; a el non lle gustaba mostrarse groseiro, pero neste caso tería que selo.
- Dr. Graham, a arma na cal está vostede traballando...
O visitante interrompeuse e volveu a cabeza cando a porta que conducía ao dormitorio contiguo abriuse e un raparigo de quince anos entrou na estancia. O raparigo correu cara a Graham, sen facer caso da presenza de Niemand.
- Papá, lerasme este conto agora?
Aquel raparigo de quince anos ría como un neno de catro.
Graham pasou un brazo ao redor dos ombreiros do rapaz. Logo mirou ao seu visitante, preguntándose se estaría decatado da súa traxedia. Pola falta de sorpresa que observou na cara de Niemand, Graham comprendeu que este xa sabía que tiña un fillo con discapacidade.
- Harry - dixo Graham, con voz afectuosa -, papaíño ten traballo. Espera un intre. Volve ao teu cuarto; pronto irei lerche ese conto.
- O da pita que lle caía o ceo encima? Lerasme o da pigta?
- Se ti queres... Agora, vai. Non, agarda. Harry, este señor é Mr. Niemand.
O raparigo dirixiu unha tímida mirada ao visitante. Niemand díxolle:
- Ola, Harry - e devolveulle o sorriso, tendéndolle a man. Graham estivo entón seguro de que Niemand xa coñecía a triste condición do seu fillo; o seu sorriso e o seu ademán eran propios para dirixirse a un neno de catro ou cinco anos, que era a idade mental do seu fillo.
O neno tomou a man de Niemand. Por un momento pareceu coma se fose sentar nos xeonllos deste, pero Graham apartouno suavemente, dicíndolle:
- Agora volve ao teu cuarto, Harry.
O raparigo regresou ao seu dormitorio, deixando a porta aberta.
Niemand mirou a Graham e dixo:
- Gústame ese mozo - cunha sinceridade que era evidente. Engadiu -: Ogallá todo canto vostede léalle poida ser sempre certo.
Graham non comprendeu que significaban aquelas palabras. Niemand proseguiu:
- O conto da pita. É un conto moi bonito... pero mellor se a pita equivóquese e o ceo non cae nunca.
Graham experimentou unha súbita simpatía por Niemand cando este demostrou querer ao neno. De súpeto lembrou que debía terminar aquela entrevista canto antes. Levantouse, coma se xa non tivese máis nada que dicir.
- Temo que está vostede perdendo o tempo e que mo fai perder a min, Mr. Niemand - dixo -. Seime de memoria todos os argumentos que pode vostede esgrimir. Ouvín ducias de veces todo canto vostede poida dicirme. Posiblemente hai algo de verdade no que vostede cre, pero iso ao meu non me concierne. Eu son un home de ciencia, e unicamente iso. Si, é do dominio público que estou a traballar nunha arma, unha arma moi perfeccionada e que pode ser case definitiva. Pero, para min, non é máis que un subproducto do feito principal: a miña contribución ao progreso científico. Téñoo moi meditado, e cheguei á conclusión que iso é o único que me interesa.
- Pero, Dr. Graham... Está preparada a Humanidade para unha arma tan terrible?
Graham engurrou o ceño.
- Xa lle expuxen o meu punto de vista, Mr. Niemand.
O visitante alzouse sen présas da butaca, dicindo:
- Moi ben. Se vostede prefire que non discutamos, non direi unha palabra máis. - Pasouse unha man pola fronte -. Déixolle, Dr. Graham. Aínda que... Podo cambiar de opinión acerca da copa que tivo a amabilidade de ofrecerme?
A irritación de Graham desvaneceuse.
- Desde logo - dixo - Gústalle o whisky con auga soa?
- Moitísimo.
Graham desculpouse e pasou á cociña. Preparou a botella de whisky, un xerro de auga, cubos de xeo, vasos.
Cando volveu ao living, Niemand saía do dormitorio do neno. Ouviu que aquel dicía
«Boas noites, Harry» e que o seu fillo contestaba alborozado: «Boas noites, Mr. Niemand»
Graham serviu dúas copas de whisky. Pouco despois, Niemand rexeitou amablemente unha segunda e levantouse para irse.
Antes de marcharse, dixo:
- Tomeime a liberdade de traer un agasallo para o seu fillo, doutor. Deillo mentres vostede ía en busca das bebidas. Supoño que desculpará vostede o meu atrevemento.
- Non faltaba máis. Moitas grazas. Boas noites.
Graham pechou a porta; cruzou a sala e penetrou no dormitorio do seu fillo:
- Bo, Harry; agora lereiche ese...
A súa fronte cubriuse repentinamente de suor, pero esforzouse por manterse tranquilo até achegarse ao leito.
- Déixasme ver isto, Harry?
Cando se apoderou do obxecto, as súas mans tremían ao examinalo.
«Só un tolo, díxose, só un tolo daría un revólver cargado a un débil mental.»

FIN