Aforismos de Leonardo

186.- Algúns comentadores censuran aos antigos inventores de quen naceron as gramáticas e as ciencias, e proclámanse paladins contra os inventores de pasadas épocas; e porque non lograron ser inventores eles mesmos, por preguiza e porque xulgan máis cómodo recorrer aos libros, procuran constantemente criticar con falsos argumentos aos seus mestres. 

Fragmento dun Conto Popular

Houbo unha vez un rei que era pai de tres meniños e fixo plantar na súa horta unha maceira que daba unhas mazás avermelladas que era moito o que sabían. Desde que as mazás valeron para comer non había día que o rei non fose contar as mazás e sempre faltaba unha. Cando non quedaban máis ca tres mazás na maceira, quixo saber quen era o que lle causaba a perda, mandou chamar ó seu fillo máis vello e díxolle:
—A ver, meu fillo, ti es o maior dos meus tres fillos e quero que me digas quen é o que me come as miñas mazás. Toma esta escopeta e vai gardar a maceira.
O máis vello dos tres fillos do rei púxose ó pé da maceira; mentres foi día non a perdeu de vista, pero, en canto anoiteceu, deulle o sono e descoidou a vixilancia.
Pola mañá, cando o rei foi contar as súas mazás, botou en falta outra das mazás da súa maceira e acusou do roubo ó seu fillo máis vello:
—¡Es ti o que me roubas as mazás! E mandou que o metesen na cadea sen máis probas que a súa sospeita.
...

E ti... como seguirías?

A ILLA DOS OLLOS AZUIS

Nunha illa hai 100 habitantes. Todos eles teñen ou ben ollos azuis ou ben ollos marróns. Todos ven a cor dos outros, pero non a cor propia. Non poden falar do tema e non hai espellos. Iso si: unha lei establece que se alguén descobre que ten os ollos azuis, ha de abandonar a illa ás 8 da mañá seguintes. Todos os insulares teñen a mesma capacidade para razoar e todos son capaces de usar unha lóxica impecable.
Un día, unha persoa chega de visita á illa e, mentres a mira a todos, di, sen sinalar a ninguén en concreto:
-Que bo é ver polo menos unha persoa con ollos azuis despois de tanto tempo de estar en alta mar!

Que consecuencias trouxo este comentario aos habitantes da illa?

DGM

Aristóteles

O instante é a continuidade do tempo, pois une o tempo pasado co tempo futuro.

Aristóteles

JOÁN ROMEU [B 1612 / V 1145]

Loavan un día, en Lugo, Elvira
Pérez, a filha d'Elvira Padrõa;
todos dizían que era mui bõa
e non tenh'eu que dizían mentira,
ante tenho que dizían razón;
e Don Lopo Lías diss'i entón,
per bõa fe, que ja x'el melhor vira.


Ficou ja a dona mui ben andante,
ca a loaron quantos alí siían;
e todos dela muito ben dizían;
mais Lopo Lías estede constante:
como foi sempre un gran jogador,
disse que el vira outra vez melhor,
quand'era moça, en cas da Ifante.

Centenario de A metamorfose (IX)

-
Nai! Nai! -xemiu Gregorio, mirándoa desde abaixo. Por un momento esqueceuse do xerente; e non puido evita, ante o café vertido, abrir e pechar repetidas veces as mandíbulas no baleiro. A súa nai, gritando de novo e fuxindo da mesa, lanzouse en brazos do pai, que correu ao seu encontro.

Pero Gregorio non podía dedicar xa a súa atención aos seus pais; o xerente estaba na escaleira e, co queixo apoiado sobre a varanda, dirixía unha última mirada a aquela escena. Gregorio tomou impulso para darlle alcance, pero el debeu de comprender a súa intención, pois, dun salto, baixou varios chanzos e desapareceu, proferindo uns alaridos que resoaron por toda a escaleira. Aínda por riba de males, a fuxida do xefe pareceu trastornar por completo ao pai, que até entón se mantivera relativamente sereno; pois, en lugar de correr tras o fuxitivo, ou polo menos permitir que así o fixese Gregorio, empuñou coa destra o bastón do xerente -que este non recollera, como tampouco o seu chapeu e o seu gabán, esquecidos nunha cadeira- e, armándose coa outra man dun gran xornal que había sobre a mesa, dispúxose, dando fortes patadas no chan, esgrimindo papel e bastón, a facer retroceder a Gregorio até o interior do seu cuarto. De nada servíronlle a este as súas súplicas, que non foron entendidas; e aínda que inclinou sumiso a cabeza, só conseguiu excitar aínda máis ao seu pai. A nai, a pesar do mal tempo, abrira unha xanela e, violentamente inclinada cara a fóra, cubríase o rostro coas mans. Entre o aire da rúa e o da escaleira estableceuse unha forte corrente; as cortinas da xanela baleiráronse; sobre a mesa axitáronse os xornais, e algunhas follas soltas axitáronse polo chan. O pai, inflexible, resoplaba violentamente, tentando facer retroceder a Gregorio.

Pero este carecía aínda de práctica na marcha cara atrás, e a cousa ía moi amodo. Se polo menos puidera moverse! Nun airiño atoparíase no seu cuarto. Pero temía, coa súa lentitude en virar, impacientar ao seu pai, cuxo bastón podía deslomarle ou abrirlle a cabeza. Finalmente, con todo, non tivo máis remedio que volverse, pois advertiu contrariado que, camiñado cara atrás, non podía controlar a dirección. Así que, sen deixar de mirar angustiosamente ao seu pai, empezou a virar o máis rapidamente que puido, é dicir, con extraordinaria lentitude. O pai debeu decatarse da
súa boa vontade, pois deixou de hostigarlle, dirixindo mesmo de lonxe, coa punta do bastón, o movemento xiratorio. Se polo menos deixase de resoplar!

Isto era o que máis alteraba a Gregorio. Cando xa ía terminar o xiro, aquel resoplido fíxolle equivocarse, obrigándolle a retroceder aos poucos. Por fin logrou quedar fronte á porta. Pero entón lembrou que o seu corpo era demasiado ancho para poder pasar sen máis. Ao pai, no medio da súa excitación, non se lle ocorreu abrir a outra folla para deixar espazo suficiente.
Estaba obsesionado coa idea de que Gregorio había de meterse canto antes na súa habitación. Tampouco permitise os lentos preparativos que Gregorio necesitaba para incorporarse e, deste xeito, pasar pola porta. Coma se non houbese problema algún azuzaba a Gregorio con furia crecente.

Gregorio ouvía tras de si unha voz que parecía imposible que fose a dun pai. Incrustouse no marco da porta. Ergueuse de medio lado e quedou atravesado no limiar, lacerándose o costado. Na porta apareceron unhas manchas repulsivas. Gregorio quedou alí atrancado, sen posibilidade de facer o menor movemento.

As patitas dun dos lados colgaban no aire, mentres que as do outro quedaban dolorosamente oprimidas contra o chan... Nisto, o pai deulle por detrás un empuxón enérxico e salvador, que o lanzou dentro do cuarto, sangrando copiosamente. Logo, pechou a porta co bastón, e por fin volveu á calma.

Até a noite non espertou Gregorio dun pesado soño, semellante a un desmaio. Non tardaría moito en despabilarse por si só, pois xa descansara bastante, pero pareceulle que lle espertaban uns pasos furtivos e o ruído da porta do recibidor, que alguén pechaba suavemente. O reflexo do tranvía proxectaba franxas de luz no teito da habitación e a parte superior dos mobles; pero de abaixo, onde estaba Gregorio, reinaba a escuridade. Lenta e aínda torpemente, tenteando coas súas antenas, que nese momento mostráronlle a súa utilidade, deslizouse cara á porta para ver o que ocorrera. No seu costado esquerdo había unha longa e repugnante chaga. Renqueaba alternativamente sobre cada unha das súas dúas fileiras de patas, unha das cales ferida no accidente da mañá -sorprendentemente, as demais quedaran ilesas-, arrastrábase sen vida.

Frases de Pratchett

As historias máis antigas de todas, tarde ou cedo, tratan sobre o sangue.