Aforismos de Leonardo

244.- A auga que xorde dos montes é como o sangue que presta vida á montaña. Se esa auga vén derramarse a través dunha perforación feita na montaña, a natureza, defensora das súas criaturas, obedecendo ao xeneroso desexo de remediar á falta de fluído derramado, prodigará entón os seus solícitos coidados necesarios. Dun modo parecido, cando sofre unha ferida o noso corpo, o sangue flue abundante baixo a pel producindo unha tumefacción no lugar golpeado; ou, cando cortamos unha cepa de viña polo seu extremo superior, a natureza, mandará alí, desde as raíces, unha reparadora corrente de  savia; e se esta pérdese, ela continuará, mentres poida, fornecendo o vital humor.

A pintura paleolítica de figuras humanas

A pintura paleolítica de figuras humanas.

O conxunto das representacións humanas é o máis escaso dentro desta arte. Só aparecen seres humanos realizados por medio de gravado ou de figuras de vulto redondo -rarísima vez en pintura- e con menos realismo que os animais.

As representacións femininas constitúen o grupo das denominadas «venus», aínda que a súa anatomía diste un tanto de ser o prototipo da esbeltez. Estas mulleres, gravadas ou esculpidas, teñen moi desenvolvidos os peitos e as nádegas.

Texto de Zardigot, de Euloxio Rodríguez Ruibal

ESTRELA

Algún tempo despois,
marchei eu na súa procura.
Xa non podía vivir naquela vila,
naquela casa...
¡Sempre cos ollos pechos,
sen me atrever a ollar a ninguén á cara...!
Boteime polo camiños,
coa esperanza
de poder atopar ao meu fillo,
de convencelo
e de poder volvelo á casa...
Percorrín xefaturas militares
para saber o seu paradoiro
e, como agardaba,
tiven que dirixirme
a lonxanas terras,
onde a loita era máis forte.
Nun velleiro tren de terceira
fixen a primeira parte da viaxe.
Logo xa non foi tan doado:
algún camión, un que outro carro...
e a pé a maioría das veces.
Escuro.

Economía Aplicada

Economía Aplicada

Atópome nunha cidade moi poboada. Estou cuns coñecidos falando, un deles acababa de saír do traballo, traballaba para un banco, a conversa tiña lugar á beira mesmo, de feito algúns estabamos medio apoiados na súa parede de pedra.

Ese mesmo home que traballaba alí estábanos contando unha historia sobre o que se facía dentro, dicía que podía demostrar con que cara traballaban.

Entrou no banco e encárgome que fose pedir cambio de 10 euros. Ao intre está no portelo, achégome e doulle o diñeiro, dentro empeza a facer un paripé, no medio da actuación métese no portelo outro home, este di ser un inspector, saúdanse cordialmente e o saca os papeis pertinentes, o meu amigo pouco despois saca 35 euros e "grazas pola súa visita señor".

Márcho coma se nada pasase e paro cos meus amigos a falar do asunto.

Os meus amigos marcháronse, eu quede medio vagando pola cidade esperando que o meu irmán terminase de traballar, traballaba nun banco.

Eu espérolle na beirarrúa oposta ao banco, mirando que andan facendo. Un home con aspecto de vagabundo párase nunha caixa de correos apoiada, empezando a falarme da economía e a banca. Entón un ballón empezou a mollalo todo, nós dous quedamos inmóbiles observando o local.

No segundo piso do local tiña decorado, publicidade e papeis. Entón vin saír ao meu irmán cun par de mozas vestidas de camisa branca, elas puxéronse fóra, unha trataba de coller un decorado que parecía pesar tanto como as súas débedas, a outra só púñase a dirixir, e o meu irmán tiña que levar a dentro un saco cheo de cartas, cando o meu irmán recibía a súa orde o parecía unha muller, movíase dunha maneira rara, ata que antes de entrar mírame e faime un xesto positivo coa man, nese momento si que tiña a cara do meu irmán.

O home apoiado na caixa de correos non sabía se estaba a esperar pola miña ou se se quedou alí para mirar como aquelas mozas ben vestidas mollaban as súas camisas, aínda que non o dixese, o home tiña a ilusión de que se lle rompesen algúns botóns.

DRD

MEN RODRÍGUEZ DE BRITEIROS

MEN RODRÍGUEZ DE BRITEIROS [B 1330 / V 936]

Un sangrador de Leirea
me sangrou estoutro día,
e vedes que me fazía:
andand'a buscar a vea,
foi-me no cuu apalpar:
al fodido irá sangrar
sangrador en tal logar!

Este sangrador, amiga,
traz ua nova sangría,
onde m'eu non percebía:
filhou-me pela barriga:
começou a sofaldrar:
al fodido irá sangrar
sangrador en tal logar!

E tal sangrador achedes,
amiga, se vos sangrades:
quando vos non percatades,
se lho consentir queredes,
querrá-vos ele provar:
al fodido irá sangrar
sangrador en tal logar!

Quen tal jogo quer jogar,
con sa mai vaa joguetar.

Inicio de Na cola

NA COLA
Keith Laumer

O vello caeu no momento en que a roda mecánica de Farn Hestler pasaba fronte ao seu Lugar na Fila, de regreso do Posto de Solaz. Hestler aplicou os freos e contemplou o rostro contorsionado, unha máscara de coiro suave onde a boca torcíase como querendo liberarse do corpo moribundo. Saltou da roda e inclinouse sobre a vítima. Aínda que o seu movemento foi rápido, atopouse ante el a unha muller fraca de dedos ganchudos que aferraba os ombreiros esqueléticos do ancián.
-Dígalles o meu nome, Millicent Dredgewicke Klunt-, berrou no rostro sen vida
-Oh, se soubesen por todo o que pasei, como merezo a axuda...
Hestler enviouna rodando mediante un certeiro puntapié. Se arrodilló á beira do home e levantoulle a cabeza.

Aristóteles

A única situación estable é aquela en que todos os homes son iguais ante a lei.