Mentres dicía atropelladamente todo isto, Gregorio, grazas á habilidade adquirida na cama, achegouse sen dificultade ao baúl e tentou endereitarse apoiándose nel. Quería abrir a porta, presentarse ante o xerente, falar con el. Sentía curiosidade por saber o que dirían cando lle visen os que tan insistentemente lle chamaban. Se se asustaban, non era culpa del e non tiña nada que temer. Se, pola contra, quedaban tranquilos, tampouco el tiña por que excitarse, e podía, se se daba présa, estar ás oito na estación. Varias veces escorregou contra as lisas paredes do baúl; pero, ao fin logrou
incorporarse. A dor no abdome, aínda que moi intenso, non lle preocupaba. Deixouse caer contra o respaldo dunha cadeira próxima, agarrouse fortemente aos bordes coas súas patas. Logrou tranquilizarse, e calou para escoitar o que dicía o xerente.
-Entenderon unha soa palabra? -preguntou este a os pais-. Non será que faise o tolo?
-Polo amor de Deus! -exclamou a nai chorando-. Talvez atópese moi mal e nós estámoslle mortificando. -E seguidamente chamou-: Grete! Grete!
-Que queres nai? -contestou a irmá desde o outro lado da habitación de Gregorio, a través da cal falaban.
-Tes que ir deseguido a buscar ao médico Gregorio está enfermo. Ve correndo. Ouviches como falaba?
-É unha voz de animal -dixo o xerente, que falaba en voz moi baixa, en comparación cos berros da nai.
-Ana! Ana! -chamou o pai, volvéndose cara á cociña a través do recibidor e dando palmadas-. Vaia inmediatamente a buscar un cerraxeiro.
Ouviuse polo recibidor o rumor das saias das dúas mozas que saían correndo (como se vestiu a irmá?), e o ruído brusco da porta do piso abrirse. Pero non se escoitou ningunha portada. Deberan de deixar a porta aberta, como adoita suceder nas casas onde ocorreu unha desgraza.
Gregorio, con todo, estaba moito máis tranquilo. As súas palabras resultaban inintelixibles, aínda que a el parecíanlle moi claras, máis claras que antes, sen dúbida porque xa se lle ía afacendo o oído; pero o importante era que xa se decataran os demais de que algo anormal lle sucedía e dispúñanse a acudir na súa axuda. Sentiu aliviado pola prontitude e enerxía con que tomaran as primeiras medidas. Sentiu novamente incluído entre os seres humanos, e esperaba tanto do médico como do cerraxeiro accións insólitas e marabillosas.
A fin de poder intervir o máis claramente posible nas conversas decisivas que se aveciñaban, carraspeou lixeiramente; fíxoo moi levemente, por temor a que tamén este ruído soase a algo que non fose unha tose humana, pois xa non tiña seguridade de poder aprecialo. Mentres tanto, na habitación contigua reinaba un profundo silencio. Talvez os pais, sentados á mesa co xerente, estivesen a falar en voz baixa. Talvez permanecesen pegados á porta, escoitando.
Gregorio deslizouse lentamente coa cadeira cara á porta; ao chegar alí, soltou a cadeira deixouse caer contra a porta e sostívose en pé, pegado a ela pola viscosidade das súas patas. Descansou así un momento do esforzo realizado. Logo tentou facer virar a chave coa boca. Por desgraza, non parecía ter dentes propiamente devanditos. Con que ía entón a coller a chave? Pero, en cambio, as súas mandíbulas eran moi fortes e, grazas a elas, puido pór a chave en movemento, sen reparar no dano que seguramente se facía, pois un líquido escuro saíulle pola boca, escorregando pola chave e goteando até o chan.
