Aforismos de Leonardo

127.- Como se ve aos soberanos reis do Oriente andar velados e cubertos, pensando que diminuiría a súa fama se publicasen e divulgasen a súa presenza, así vemos con frecuencia as pinturas que representan as divinas deidades, cubertas con preciosos cortinados, e non llas descobre sen previas solemnidades eclesiásticas de diversas músicas e cantos. E apenas descubertas, a gran multitude do pobo congregado se prosterna adorando e pedindo o restablecemento da saúde perdida ou a salvación eterna, nin máis nin menos que se o Ser figurado pola pintura estivese alí presente e vivo.

Fragmento de Os dados de Deus, de Arturo Lezcano.

Arturo Lezcano Fernández naceu en Ourense en 1939, xornalista e escritor galego.

UTOPÍA

"Non é fácil comprendermos o concepto de utopía", recoñeceu de entrada o catedrático, deixando perder a ollada máis alá do último escano do anfiteatro da Universidade Universal Carlomagno.
"Houbo utopías case desde que o home botou a pensar e pensarse, e achou que a organización política, económica, educativa e sobre todo social, era insatisfactoria, cumprindo concibir unha sociedade distinta, na que quedaran superadas as discriminacións, os enfrontamentos, as causas das loitas e a quebra da solidariedade. A partir da República de Platón, pasando pola Utopía por antonomasia de Moro, ata as inxenuas ilusións progresistas de un H. G. Wells, por exemplo.

...

ESTEVAN DA GUARDA [B 1311 / V 916]

ESTEVAN DA GUARDA [B 1311 / V 916]

Donzela, quen quer que poser femença
en qual vós sodes e de que logar,
e no parecer que vos Deus quis dar,
entender pode, quant'é mia creença,
que, pois vos queren juntar casamento,
non pod'haver i nen un partimento
se non se for per vossa negrigença.

E quen ben vir o vosso contenente
e as feituras e o parecer
que vós havedes, ben pod'entender
en tod'aquesto, quant'é meu ciente,
que, ben alí u vós casar queredes,
non se partirá que i non casedes
senón per seerdes vós i negrigente;
ca sei eu outra non de tal doairo
nen de tal logar come vós, de pran,
con aguça que tomou de talán
de casar cedo, non houv'i contrairo;
por én vos cómpre, se casar cuidades,
de negrigente que sodes, sejades
mui aguçosa, sen outro desvairo.

Unha frase para empezar a semana

Unha onza de falsa vaidade deteriora todo un quintal de auténtico mérito. 

Proverbio Turco

Paolo Coelho - Satanás Vende Obxectos Usados

Como necesita adaptarse aos novos tempos, Satanás decidiu facer unha liquidación de gran parte do seu stock de tentacións. Puxo anuncios nos diarios e atendeu aos clientes, na súa oficina, durante todo o día.

Era un stock fantástico: pedras para que os virtuosos tropezasen, espellos que aumentaban a importancia persoal, anteollos que diminuían a importancia dos demais. Colgados da parede, algúns obxectos chamaban moito a atención: un puñal de folla curva, para ser usado nas costas dalgún, e gravadoras que só rexistraban chismes e mentiras.

-Non se preocupen polo prezo! -gritaba o vello Satanás aos potenciais compradores. -Léveno hoxe, paguen cando poidan!

Un dos visitantes notou, postas nun costado, dúas ferramentas que parecían moi usadas e que case non chamaban a atención. Con todo, eran carísimas. Curioso, quixo saber a razón desa aparente discrepancia.

-Están gastadas porque son as que máis uso -respondeu Satanás, rindo. -Se chamasen moito a atención, a xente sabería como protexerse delas. Con todo, ambas valen o prezo que pido por elas: unha é a Dúbida e a outra é o Complexo de Inferioridade. Todas as outras tentacións sempre poden fallar, pero estas dúas sempre funcionan.

2ª Parte de 20.000 leguas de viaxe baixo os mares (XXXVIII)

Cara ás catro da tarde, o terreo, composto xeralmente dun espeso lodo no que se mesturaban as ramas mineralizadas, comezou a modificarse aos poucos, tornándose máis pedregoso, con formacións conglomeradas, tobas basálticas, lavas e obsidianas sulfurosas. Iso fíxome pensar que as montañas ían suceder pronto ás longas chairas, e, en efecto, ao evolucionar o Nautilus, vin o horizonte meridional clausurado por unha alta muralla que parecía pechar toda saída. A súa cima debía sobresaír da superficie do océano. Debía ser un continente ou, polo menos, unha illa, unha das Canarias ou unha do arquipélago de Cabo Verde. Non fixándose a posición -deliberadamente, seica-, eu ignorábaa. En todo caso, pareceume que esa muralla debía marcar o fin da Atlántida, da que apenas percorreramos unha mínima porción.
A caída da noite non interrompeu as miñas observacións, que efectuei solitariamente por regresar Conseil ao seu camarote. O Nautilus, a marcha reducida, revoloteaba por encima das confusas masas do chan, xa rozándoas coma se quixese pousarse nelas, xa remontándose caprichosamente á superficie. Cando isto facía podía eu ver algunhas vivas constelacións a través do cristal das augas, e máis precisamente cinco ou seis desas estrelas zodiacales que seguen á cola de Orión.
Permanecín durante un bo intre aínda tras o cristal admirando a beleza do mar e do ceo, ata que os paneis metálicos taparon o cristal. Naquel momento, o Nautilus chegara ao bordo da alta muralla. Como ía poder manobrar alí era algo que eu ignoraba. Volvín ao meu camarote. O Nautilus inmobilizouse. Durminme coa intención de levantarme moi de madrugada. Pero eran as oito da mañá cando, ao día seguinte, volvín ao salón. A consulta ao manómetro indicoume que o Nautilus flotaba na superficie. Ouvín ademais o paso de alguén sobre a plataforma. Con todo, nin o máis mínimo abalo denunciaba a ondulación da auga da superficie. Subín á plataforma -a escotilla estaba aberta-, e no canto da luz diúrna que esperaba atopar vinme rodeado dunha profunda escuridade.
Onde estabamos? Equivocárame e era aínda de noite? Non. Nin unha soa estrela brillaba no firmamento, e nunca a noite está envolvida en tebras tan absolutas. Non sabía que pensar, cando ouvín dicir:
-É vostede, señor profesor?
-Ah! Capitán Nemo, onde estamos?
-Baixo terra, señor profesor.
-Baixo terra? E o Nautilus está á boia?
-Si, continúa flotando.
-Non comprendo.
-Espere uns instantes. Vaise a acender o fanal, e se lle gustan as situacións claras vai verse satisfeito.
En pé sobre a plataforma, esperei. A escuridade era tan completa que non podía ver tan sequera ao capitán Nemo. Con todo, ao mirar ao cenit, exactamente por encima da miña cabeza, distinguín un resplandor indeciso, unha especie de claridade difusa que xurdía dun buraco circular. Pero naquel momento, acendeuse súbitamente o fanal e a súa viva luz eclipsou a vaga claridade que acababa de atisbar. Tras pechar un instante os ollos, cegados pola luz eléctrica, mirei en torno meu. O Nautilus estaba inmobilizado preto dunha beira disposta como o dique dun peirao. O mar en que flotaba era un lago aprisionado nun circo de murallas que medía dúas millas de diámetro, ou sexa, unhas seis millas de contorno. O seu nivel -así o indicaba o manómetro- non podía ser outro que o exterior, pois necesariamente había unha comunicación entre ese lago e o mar. As altas murallas, inclinadas sobre a súa base, redondeábanse en forma de bóveda figurando un inmenso embude investido cunha altura que era duns cincocentos ou seiscentos metros. No alto abríase un orificio circular, polo que había atisbado eu esa vaga claridade, evidentemente debida á luz diúrna.

Inicio de AMOR VERDADEIRO

O meu nome é Joe. Así é como o meu colega Milton Davidson chámame. El é un programador e eu son un programa de computador. Son parte do complexo «Multivac» e estou conectado con outros sectores en todo o mundo. Seino todo. Case todo. Son o programa privado de Milton. El sabe máis de programación que ninguén no mundo, e eu son o seu modelo experimental. Fíxome falar mellor do que poida facelo calquera outro ordenador. 
- É cuestión de axustar os sons aos símbolos, Joe -díxome-. Así funciona o cerebro humano, aínda que todavia non sabemos que símbolos hai no cerebro. Coñezo os símbolos do teu e podo axustalos un por un a palabras. 
De modo que falo. Non creo que fale tan ben como penso, pero Milton di que o fago moi ben. El non se casou nunca, aínda que ten case corenta anos. Díxome que non atopara á muller ideal. Un día sincerouse comigo:
- Atopareina, Joe. Quero ter verdadeiro amor e ti vasme axudar. Estou canso de mellorarche para resolver os problemas do mundo. Resolve o meu problema. Atópame o verdadeiro amor. 
- Que é o verdadeiro amor? -preguntei. 
- Non che importa. É algo abstracto. Búscame a rapariga ideal. Estás conectado ao complexo «Multivac», así que podes conseguir o banco de datos de calquera ser humano deste mundo. Irémolos eliminando por grupos e por clases ata que só nos quede unha persoa. A persoa perfecta. Esa será para min. 
- Estou disposto -díxenlle. 
- Elimina primeiro a todos os homes -ordenou. 
Foi fácil. As súas palabras activaron símbolos das miñas válvulas moleculares. Podo establecer contacto cos datos acumulados de cada ser humano do mundo. Obedecendo a súa orde eliminei 3.784.982.874 homes. Mantiven o contacto con 3.786.112.090 mulleres. 
- Elimina ás menores de vinte e cinco anos e todas as maiores de corenta. Despois, elimina a todas as que o seu CI sexa inferior a 120; a todas as que midan menos de 1,50 e máis de 1,75. Comunicoume as medidas exactas, eliminou mulleres con fillos vivos, eliminou mulleres con diversas características xenéticas. 
- Non estou seguro da cor de ollos que quero. Deixémolo de momento. Pero nada de rubias. Non me gusta o pelo vermello. Pasadas dúas semanas, quedábannos 235 mulleres.
...