7 de decembro de 2011

A CAROLINA - Canción

A saia da Carolina,
ten un lagarto pintado;
cando a Carolina baila,
o lagarto dalle o rabo.

Bailaches, Carolina?
Bailei, si señor!
Dime con quen bailaches?
Bailei co meu amor
Bailaches, Carolina?
Bailei, si señor!

A Carolina é unha tola
que todo fai o revés;
véstese pola cabeza
e dispese polos pes

Bailaches, Carolina?
Bailei, no cuartel!
Dime con quen bailaches?
Bailei co coronel
Bailaches, Carolina?
Bailei, no cuartel!

O señor cura non baila
porque tén unha coroa.
baile, señor cura, baile,
que Dios todo llo perdoa.

No curro da Carolina
non entra carro pechado
namais entra Carolina
co seu cocho polo rabo.


Bailaches, Carolina...
.....................
Co teu amor Carolina
non volvas a bailar,
porque che levanta a saia
i emoi mala de baixar.

6 de decembro de 2011

A tecedeira de Bonaval I

A tecedeira de Bonaval é unha obra de Antonio López Ferreiro

Poñemos aqui o inicio da novela

Un aviso ao bondadoso lector


Por se che pega a ventoleira, lector amable de recorre-los catro borranchos estampados nestas brancas follas, non me leves a mal que eu de antemán che diga algunhas poucas parolas acerca do caletre desta pequena obriña. ben sei que, só ó vela, machiscarás e darás á cabeza, e sóbrache razon, pois tal é o milagre do seu pelo que non merecen outra cousa que calquera home de siso, ao caerlle entre as mans unha obra de tal caste, ten moito que escamarse.

Mais do autor na Galipedia

5 de decembro de 2011

Unha frase para empezar a semana

Hai que escoitar a voz que xorde da alma, márcanos o destino, non o karma. 

(Buda aos seus discípulos)

4 de decembro de 2011

Libros viaxeiros (6): Platero y yo

O libro liberado hoxe é un clásico, que moitos leimos no colexio.
A obra máis coñecida de Juan Ramón Jiménez.

É o sexto libro, que estará a disposición esta semana (no Centro Universitario de Riazor).

Título: Platero y yo.
Autor: Juan Ramón Jiménez
Número Brigantium: 6
ISBN: 8437601614
Número BCID: 145-10314641 (ligazón a bookcrossing)

Idioma: castelán
Edita: Cátedra
Temática: Poesía
Páxinas: 264
En varias páxinas hai selos da Asociación Brigantium e do CIDU.

O libro é un dos mais coñecidos das letras hispánicas do século XX.

Invitamos a xente a ler este libro e compartir as súas opinións.

3 de decembro de 2011

20.000 leguas de viaxe baixo os mares (LI).

O capitán Nemo chamou e apareceu un steward. O capitán deulle unhas ordes nesa estraña lingua que eu non podía recoñecer. Logo, volvéndose cara ao canadense e Conseil, dixo:
-Espéralles o xantar no seu camarote. Teñan a amabilidade de seguir a este home.
-Non é cousa de desprezar -dixo o arponeiro, á vez que saía, con Conseil, da cela na que permaneciamos desde habí máis de trinta horas.
-E agora, señor Aronnax, o noso xantar está disposto. Permítame que lle guíe.
-Ás súas ordes, capitán.
Seguín ao capitán Nemo, e nada máis atravesar a porta, penetramos por un estreito corredor iluminado eléctricamente. Tras un percorrido dunha decena de metros, abriuse unha segunda porta ante min.
Entrei nun comedor, decorado e amoblado cun gusto severo. Nas súas dúas extremidades elevábanse altos aparadores de carballo con adornos incrustados de ébano, e sobre os seus anaqueis en formas onduladas brillaban cerámicas, porcelanas e cristalerías dun prezo inestimable. Unha vaixela lisa resplandecía neles baixo os raios que emitía un teito luminoso cuxo resplandor mitigaban e tamizaban unhas pinturas de delicada factura e execución.
No centro da sala había unha mesa ricamente servida. O capitán Nemo indicoume o lugar en que debía instalarme.
-Sente, e coma como debe facelo un home que debe estar a se morrer de fame.
O xantar compúñase dun certo número de pratos, de cuxo contido era o mar o único proveedor. Había algúns cuxa natureza e procedencia éranme totalmente descoñecidas. Confeso que estaban moi bos, pero cun gusto particular ao que me afixen facilmente. Parecéronme todos ricos en fósforo, o que me fixo pensar que debían ter unha orixe mariña.
O capitán Nemo mirábame. Non lle preguntei nada, pero debeu adiviñar os meus pensamentos, pois respondeu as preguntas que desexaba ardentemente formularlle.
-A maior parte destes alimentos sonlle descoñecidos. Con todo, pode comelos sen temor, pois son sans e moi nutritivos. Hai moito tempo xa que renunciei aos alimentos terrestres, sen que a miña saúde resíntase no máis mínimo. Os homes da miña tripulación son moi vigorosos e aliméntanse igual que eu.
-Todos estes alimentos son produtos do mar?
-Si, señor profesor. O mar prové a todas as miñas necesidades. Unhas veces boto as miñas redes á rastra e a retiro sempre a piques de romper, e outras vou de caza por este elemento que parece ser inaccesible ao home, en busca das pezas que viven nos meus bosques submariños. Os meus rebaños, como os do vello pastor de Neptuno, pacen sen temor nas inmensas pradarías do océano. Teño eu aí unha vasta propiedade que exploto eu mesmo e que está sementada pola man do Creador de todas as cousas.
Mirei ao capitán Nemo cun certo asombro e díxenlle:
-Comprendo perfectamente que as súas redes fornecen excelentes peixes á súa mesa; éme máis difícil comprender que poida cazar nos seus bosques submariños; pero o que non podo comprender en absoluto é que un anaco de carne, por pequeno que sexa, poida figurar na súa minuta.
-Nunca usamos aquí a carne dos animais terrestres -respondeu o capitán Nemo.
-E iso? -preguntei, mostrando un prato no que había aínda algúns anacos de filete.
-Iso que cre vostede ser carne non é outra cousa que filete de tartaruga de mar. Velaquí igualmente uns fígados de golfiño que podería vostede tomar por un guisado de porco. O meu cociñeiro é moi hábil na preparación dos pratos e na conservación destes variados produtos do océano. Próbeos todos.

2 de decembro de 2011

PUES YA ESTÁ...



Bueno, pues ya está. Se acabó. Noviembre ha pasado entre litros de café, kilos de chocolate, un puñado muy pequeño de horas de sueño, dolor de falanges y muchas, muchas risas, y el NaNoWriMo ha llegado a su fin.

¿El balance? Mucho más que positivo, la verdad. Ha sido una de las experiencias literarias más divertidas de toda mi vida y, salvo por el pequeñísimo detalle de que, a pesar de ese conteo de palabras escandaloso que podéis ver en el dibujito de ahí arriba, no hay todavía un primer borrador completo de la novela, todos mis objetivos al presentarme a esta locura se han cumplido con creces.

Para empezar, lo más obvio: está claro que, si conseguí escribir más de cien mil palabras en un mes, el objetivo de teclear cincuenta mil, que era el requisito necesario para considerarte “ganador” del NaNoWriMo, ha quedado más que superado. De hecho, a día trece ya podía haberme relajado y dejado de teclear, porque mi contador ya señalaba cincuenta y una mil palabras. Pero no lo hice. Seguí escribiendo sin parar hasta llegar el día treinta, y todavía sigo. Y ahí es donde alcancé la siguiente meta que me había propuesto, y que para mí era mucho más importante que tener un número determinado de palabras en treinta días: recuperar el gusto por escribir. Volver a hacerle un hueco al teclado en mi vida, y volver a disfrutar de ello. Mandar a freír coquinas al puñetero bloqueo que me perseguía desde… yo qué sé… ¿Tiempos inmemoriales? y volver a pasármelo como una enana imaginando y narrando una historia. Durante todo el mes volví a convertirme en nada más que esa marioneta que está detrás del teclado, mientras mis dedos se movían enloquecidos sobre él escribiendo al dictado de mis personajes algo que yo ni tan siquiera tenía previsto. Porque eso, por mucho que pueda sorprender a los que no escriben, es lo mejor de narrar historias. Cuando llega ese momento en el que se conecta ese interruptor escondido en algún sitio de tu cabeza, al que no puedes llegar jamás de forma consciente por mucho que lo intentes, y empiezas a funcionar en automático. Cuando empiezas una escena con una idea en mente, y de pronto esa idea se te olvida, y tus dedos empiezan a crear algo completamente diferente y te cuentan una historia —o un chiste— que no te sabías. Cuando los personajes se rebelan —o se revelan— y te explican que no son como tú pensabas ni por equivocación, que son de otra manera totalmente diferente, y que eso va a cambiar toda la forma en la que ves lo que va a pasar. Cuando te sientas delante del teclado sin tener ni idea de lo que vas a contar, pero aún así lo cuentas, y cuando terminas te das cuenta de que el archivo de tu novela ha subido cinco mil palabras del tirón, y tú sin saber cómo ha pasado. Cuando te acuestas y, de pronto, te despiertas con una escena fabulosa perfectamente diseñada en tu cabeza. Cuando estás hablando con alguien y te quedas en blanco porque tienes un trozo de diálogo genial escribiéndose en automático en tu cerebro y ya no puedes concentrarte en otra cosa hasta que lo ves en la pantalla de tu ordenador.

Cuando, por fin, vuelves a ser un escritor.

Quizá nunca llegues a triunfar con lo que haces. Quizá nunca consigas vivir de esto. Quizá tus criaturas nunca vean la luz. Pero, cuando consigues sentirte así, eso no importa. En ese momento, eres un escritor. Y a las clasificaciones oficiales que les den mucho por lo estrecho, que eso no hay quien te lo quite.

Y aunque sólo por eso, sólo por recuperar esa sensación única —esquizofrénica, pero única—, el NaNoWriMo habría merecido la pena, hay mucho más. Está la gente divertidísima que conocí en este mes, con la que compartí un montón de nervios y risas. Están las competiciones y los piques —de buen rollo, ¿eh? Que no siempre soy un mal bicho. La mayor parte del tiempo sí, es cierto, pero no siempre— con otros participantes por ver quién escribe más, y más rápido. Están esas ciento y pico mil palabras que le arranqué al teclado. Están esas personas que me apoyaron y me cubrieron las espaldas en otros charcos en los que estoy metida, a pesar de que estoy segura de que, en el fondo, piensan que estoy un poco loca. Y probablemente tengan razón.

Y, sobre todo, están esas enloquecidas, hilarantes y surrealistas charlas en Messenger hasta altísimas horas de la madrugada con mi única pareja de hecho literaria, que consiguieron hacerme creer de nuevo que dormir es algo secundario y carente de importancia. Y los más de trescientos correos —sí, dije trescientos y no es una exageración. Probablemente me haya quedado corta, de hecho— que nos cruzamos durante este mes, a cada cual más absurdo e inspirador y que debieron entrar en el conteo final de palabras por derecho propio. Y la bendita Mente Unificada Común, que se puso en marcha con apenas un empujoncito, para echarnos una mano otra vez en nuestra monocigótica locura. Nena, jugar a escribir contigo es de lo más divertido que he hecho nunca, ya lo sabes. Y no te digo más, que lo que falta también lo sabes y luego me acusan de ponerme moñas. Y tengo una mala reputación que mantener como gemela malvada, qué diablos.

En resumen: que el año que viene, en noviembre, allí estaré yo como un clavo con la otra sospechosa habitual de la que acabo de hablaros, dispuesta a jugarme el orgullo —y un más que probable túnel carpiano— una vez más. Porque ha sido genial. En serio, genial. Y se lo recomiendo a cualquiera que disfrute de esto de machacar el teclado. Sin reservas.

Otro día os contaré algo más. Quizá lo que he aprendido e incluso lo que he desaprendido. Quizá algún motivo más concreto por el que debéis, al menos, probar la experiencia. Quizá alguna de las meteduras de pata que, estoy casi segura, aparecerán en la edición por culpa de escribir con el cerebro desconectado por completo. Algo se me ocurrirá. Pero hoy me despido ya con mi enhorabuena para todos los que tenéis la barrita de color morado con la palabra “winner” escrita en ella. Y para los que no la tenéis también. Que el NaNo es de las pocas cosas en esta vida en la que nunca pierdes, porque, sean tres mil, veinte mil o cuarenta mil, tienes esas palabras ahí y son unas palabras que no tenías en octubre. Aunque la vida te haya pasado por encima y hayas tenido que abandonar, porque no podías ni encontrar cinco minutos al día para esto; aunque tu ritmo sea mucho más lento que esa marca de mil seiscientas sesenta y siete palabras diarias, y no hayas conseguido llegar al tope; aunque te haya distraído otro proyecto más importante y hayas tenido que elegir.

Da igual. Hayas llegado a esa meta de cincuenta mil palabras o no, te llevas la experiencia y el mérito de haberlo intentado. Para mí, vosotros sois tan ganadores como los que la alcanzamos, y sólo puede decir que ha perdido el que no ha tenido siquiera el valor de intentarlo.

Y ahora, a terminar vuestras criaturas, lavarles la cara y pulirlas hasta que queden monísimas y brillantísimas, y nos vemos el año que viene, con los teclados listos para echar humo.

Que el mundo se acaba en dos mil doce, pero en diciembre, así que no hay excusa.

**Nota al pie: Acabo de contar los correos que crucé con mi pareja literaria. Me engañé. No fueron trescientos. Fueron exactamente trescientos noventa y nueve. Y lo que nos queda... Lo dicho: tendrían que haber entrado en el conteo final de palabras.

1 de decembro de 2011

Aniversario da morte de Eduardo Blanco Amor

Eduardo Blanco Amor foi un dos grandes escritores en lingua galega. Foi alumno de Vicente Risco, figura que tivo unha importancia decisiva na súa postura en defensa da cultura galega. De mozo emigrou a Buenos Aires, onde contactou cos intelectuais galegos da emigración.

En 1928 retornou durante un ano e coñeceu a Castelao e a xente do Partido Galeguista e de Nós. Voltaría de novo a España entre 1933 e 1935, coñecendo a Federico García Lorca.

Dende Arxentina defendeu a legalidade republicana na guerra civil española. Durante os 20 anos seguintes utilizou unicamente o castelán na súa obra literaria. En 1956 voltou ao galego e tres anos mais tarde escribiu unha das mellores novelas en lingua galega: A esmorga. Retornou a Galicia no 1965, tras ter publicado Os biosbardos.

Finou en Vigo no ano 1979.

Mais na Galipedia