En arte, o verdadeiramente orixinal repugna ás masas.
Enrique Jardiel Poncela.
7 de novembro de 2011
6 de novembro de 2011
Lembramos o Certame de Relatos
De verdade non te atreves a escribir un pequeno relato de xadrez?
Lembra que ata o día 15 podes presentar un microrrelato (máximo 500 palabras) para o I Certame de Microrrelatos de Xadrez da Asociación Galega de Xadrecistas.
Bases publicadas neste blog
Lembra que ata o día 15 podes presentar un microrrelato (máximo 500 palabras) para o I Certame de Microrrelatos de Xadrez da Asociación Galega de Xadrecistas.
Bases publicadas neste blog
5 de novembro de 2011
20.000 leguas de viaxe baixo os mares (XLVII).
O home proseguiu falando nestes termos:-Sen dúbida debeu parecerlle, señor, que tardei demasiado en facerlles esta segunda visita. O certo é que, unha vez coñecida a súa identidade, houben de sopesar coidadosamente a actitude que debía adoptar con vostedes. E dubideino moito. As máis enoxosas circunstancias puxéronlles en presenza dun home que rompeu as súas relacións coa humanidade. Viñeron vostedes a perturbar a miña existencia...
-Involuntariamente -dixen.
-Involuntariamente? -dixo o descoñecido, elevando a voz-. Pode afirmarse que o Abrahamn Lincoln perségueme involuntariamente por todos os mares? Tomaron vostedes pasaxe a bordo desa fragata involuntariamente? Rebotaron involuntariamente no meu navío os obuses dos seus canóns? Foi involuntariamente como nos arponeou o señor Land?
Había unha contida irritación nas palabras que acababa de proferir. Pero a tales recriminacións había unha resposta natural, que é a que eu lle dei.
-Señor, sen dúbida ignora vostede as discusións que suscitou en América e en Europa. Talvez non saiba vostede que diversos accidentes, provocados polo choque do seu aparello submarino, emocionaron á opinión pública de ambos os continentes. Non lle cansarei co relato das innumerables hipóteses coas que se tratou de achar explicación ao inexplicable fenómeno cuxo secreto só vostede coñecía. Pero debe saber vostede que ao perseguirlle até os altos mares do Pacífico, o Abraham Lincoln cría ir en pos dun poderoso monstro mariño do que había que librar ao océano custase o que custase.
Un esbozo de sorriso debuxouse nos beizos do comandante, quen engadiu, en ton máis suave:
-Señor Aronnax, ousaría vostede afirmar que a súa fragata non perseguiría e cañonearía a un barco submarino igual que a un monstro?
A súa pregunta deixoume turbado, pois con toda certeza o comandante Farragut non dubidaría en facelo, crendo deber seu destruír un aparello dese xénero, ao mesmo título que un narval xigantesco.
-Comprenderá vostede, pois, señor, que teño dereito a tratarlles como inimigos.
Non respondín, e con razón. Para que discutir semellante proposición, cando a forza pode destruír os mellores argumentos?
-Dubideino moito. Nada me obrigaba a concederlles a miña hospitalidade. Se debía separarme de vostedes, non tiña ningún interese en volver verlles. Bastaríame situarlles de novo na plataforma deste navío que lles serviu de refuxio, mergullarme e esquecer a súa existencia. Non era ese o meu dereito?
-Talvez sexa ese o dereito dun salvaxe -respondín-, pero non o dun home civilizado.
4 de novembro de 2011
CERRADO TEMPORALMENTE POR ARREBATO DE ESCRITURA COMPULSIVA. PERDONEN LAS DISCULPAS.

No, no os animéis, cachorritos. Esto no es un adiós, es un hasta luego. Así que, tranquilos. En un mes, más o menos, estaré de vuelta. Lo siento, es lo que hay. Todavía no me he cansado de la experiencia, y aún siguen haciéndome gracia las reacciones —las buenas y las malas— a mis entradas. Así que no me voy para siempre, sólo me tomo unos días para dedicarme a una divertida locura que me propuso mi habitual colega de escritura: el NaNoWriMo.
Y eso, ¿qué demonios es?, preguntaréis. Pues podéis verlo en esta página: www.nanowrimo.org . Para los que no tengáis ganas de mirar —o de traducir—, os cuento: básicamente se trata de escribir una novela de cincuenta mil palabras en un mes. Desde el uno al treinta de noviembre. Sin parar, sin pensarlo demasiado. Sólo escribir y escribir, y escribir. Tampoco es tan difícil, no creáis. Sólo hay que escribir mil seiscientas sesenta y siete palabras diarias, y eso se hace del tirón si te lo propones. Y yo me lo he propuesto muy en serio. Más que nada porque, como sabéis, ya me he quejado más de una vez de estar bloqueada y blablá, y esto me parece una idea tan buena como cualquier otra para salir del círculo vicioso en el que estoy metida: «No escribo porque estoy desganada, estoy desganada porque no escribo, y entonces no escribo porque…» Y así hasta el infinito...

Y ¿por qué va a funcionar esto y no simplemente el mentalizarme para ponerme a escribir por mí misma? Pues porque no hay mejor acicate que el querer evitar la humillación pública, la verdad. Que en el NaNoWriMo no ganas nada. Bueno, sí, si al llegar a final de mes tienes tus cincuenta mil palabras te felicitan y te dicen que ganaste y todo es maravilloso y genial y todo eso. Pero ganar, ganar, no ganas más que esas cincuenta mil palabras que le has arrancado a tu teclado, y que, oye, bien mirado ya es bastante recompensa. Así que eso, no ganas… Pero puedes perder, conste: puedes perder tu orgullo sin remedio, porque esto se basa en que se lo cuentes a todo el mundo, que te registres en la página y tengas el apoyo de los demás participantes, que hasta el gato sepa que estás participando para que no puedas volverte atrás. Y yo es que soy muy orgullosa.

Total, que la cosa empezó el día uno de noviembre y hasta ahora no he conseguido sacudirme totalmente la pereza, pero al menos ya le he arrancado al teclado unas siete mil palabras, más que suficientes para cubrir el cupo diario de mil seiscientas y pico. Y espero que en los próximos días la cosa vaya aumentando hasta llegar a mi marca habitual de unas dos mil quinientas palabras entre semana y más o menos el doble cada día del fin de semana. Porque lo único que pretendo conseguir es eso: recuperar las ganas, volver a enamorarme del hecho de escribir y congraciarme con el teclado. Ya veremos si lo consigo. Por ahora, el pronóstico es bueno.
Y nada más por ahora, cachorros. Si no tengo ganas de comentar nada en este mes sobre mi aventura literaria, o sobre cualquier otra cosa, nos vemos a primeros de diciembre con el veredicto. Deseadme suerte… Bueno, si queréis, claro.
3 de novembro de 2011
Aforismos de Leonardo
33.- Non me parece que os homes groseiros, de costumes baixas e de pouco enxeño, merezan tan belo organismo nin tal variedade de rodaxes como os homes especulativos e de gran talento. Os primeiros non son máis que un saco onde entra e de onde sae o que comen, pois nada proba que participen da natureza humana, salvo na voz e na figura; en todo o demais son bastante semellantes ás bestas. Debese chamárselles fabricantes de estiércol e recheadores de letrinas, porque non é outro o seu oficio no mundo. Ningunha virtude poñen en práctica. Letrinas cheas, é todo o que queda do seu paso pola Terra.
2 de novembro de 2011
Aforismos de Francisco: En que consiste o amor
1 de novembro de 2011
Aires da Miña Terra - II
No xardín unha noite sentada
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdés dun ingrato galán.
ó refrexo do branco luar,
unha nena choraba sin trégolas
os desdés dun ingrato galán.
I a coitada entre queixas decía:
“Xa no mundo non teño ninguén,
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben.”
“Xa no mundo non teño ninguén,
vou morrer e non ven os meus ollos
os olliños do meu doce ben.”
Os seus ecos de malencolía
camiñaban nas alas do vento,
i o lamento repetía:
“Vou morrer e non vén o meu ben”.
camiñaban nas alas do vento,
i o lamento repetía:
“Vou morrer e non vén o meu ben”.
Lonxe dela de pé sobre a popa
dun aleve negreiro vapor,
emigrado, camiño de América
vai probe, infelís amador.
dun aleve negreiro vapor,
emigrado, camiño de América
vai probe, infelís amador.
I ó mirar as xentís anduriñas
cara á terra que deixa cruzar:
“¡Quen pudera dar volta, pensaba,
quen pudera convosco voar!...”
cara á terra que deixa cruzar:
“¡Quen pudera dar volta, pensaba,
quen pudera convosco voar!...”
Mai as aves i o buque fuxían
sin ouír seus amargos lamentos;
sólo os ventos repetían:
“¡Quen pudera convosco voar!”
sin ouír seus amargos lamentos;
sólo os ventos repetían:
“¡Quen pudera convosco voar!”
Noites craras, de aromas e lúa,
desde entón ¡que tristeza en vós hai
prós que viron chorar unha nena,
prós que viron un barco marchar!...
desde entón ¡que tristeza en vós hai
prós que viron chorar unha nena,
prós que viron un barco marchar!...
Dun amor celestial, verdadeiro,
Quedou sólo, de bágoas a proba,
unha cova nun outeiro
i un cadavre no fondo do mar.
Quedou sólo, de bágoas a proba,
unha cova nun outeiro
i un cadavre no fondo do mar.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)


