30 de abril de 2017

Poesías galegas, por Jorge Núñez Rodríguez - 3

Marchando outra poesía da miña xuventude no Eusebio. Espero que vos guste. Probablemente publicada en Alén da Chuvia, pero quen sabe.


3. BAÍA DO OLVIDO

Néboa, branca e fría
néboa, abrazada á baía
néboa, que todo o cubría

Siluetas de barcos
sen forzas para máis asaltos
cascaróns semiafundidos
de alma podre
entre a néboa, cruelmente arroxados
entre a néboa, en melancolía embebidos

Néboa nos corazóns marinos
tras a loita contra invencibles elementos
finalmente encallados
na Baía do Olvido

Esqueletos desastrados
varados á luz da Lúa
polos homes abandonados
polas eternas mareas recollidos
por ondas coroadas de branca
escuma aloumiñados,
vellos madeiros de entre as brumas
do Tempo rescatados

Días de gloria lonxanos quedaron
sete foron os mares surcados
innumerables foron as tormentas
incontables as grandes viaxes

Krakens e Leviatáns
illas e salvaxes
praceres e horrores
unha amada en cada porto
e unha canción nos beizos,
cando o final era un onírico pasaxe
e a vida camiñaba sobre os mortos

Máis, ai, o Tempo non espera
cumprida a hora,
sentencia longo tempo escrita
a súa execución inexorable agarda
Só vagos recordos permanecen
estremecidos ó alento mortal
de Kronos, paternidade maldita,
sempre voraz,
entre a néboa, durminte
entre a néboa, expectante

por Jorge Núñez Rodríguez, a trinta de abril de 2017

2 comentarios:

  1. Siempre fue mi preferida..."Siluetas de barcos
    sen forzas para máis asaltos"

    ResponderEliminar
  2. Siluetas de barcos
    sen forzas para máis asaltos. Siempre fue mi preferida

    ResponderEliminar