Visto nas redes

Pois si...

Aforismos de Leonardo

390.- Na figuración das cousas corpóreas, a poesía e a pintura, difiren tanto como os corpos desmembrados difiren dos unidos: cando o poeta describe a beleza ou a fealdad dun corpo móstrao membro a membro e en diversos tempos; o pintor faio ver íntegro nun só instante.

Novela semanal. Quinta entrega.

Chegou o día da festa e Duchamps está preparado. Despois de abrochar o derradeiro botón, sae pola porta da casa e abre o coche. Non é ningunha cousa do outro mundo. Un Peugeot 406 do ano 2000 de cor grisácea que, sendo vello, está bastante ben conservado. Xa no asento de piloto, introduce a chave do coche no contacto, faina xirar e nada, o coche non acende. Volve probar outra vez. Nada. Xa está empezando a suar. Vaia xeito de empezar a investigación, di nervioso. Proba por segunda vez, por terceira, por cuarta. Á quinta reacciona! Agarda dez segundos para tomar alento e, xa recuperado do susto, pon primeira marcha e toma o camiño en dirección á festa.

Cando leva vinte minutos conducindo empeza a ver coches de luxo na estrada, que se van multiplicando a medida que se achega ao seu destino. Na distancia empeza a ver unha casa enorme con moitos focos emitindo raios de luz dun lado a outro. Case parece a entrega dos Óscar. Chega á entrada do aparcadoiro pero pasa de largo, pois non quere comprometer a investigación metendo un coche vello e cheo de po entre tanto Ferrari e Lamborghini. Cen metros máis aló atopa un sitio apartado das miradas e aparca o coche. Fai a pé o camiño de volta á mansión e atravesa a entrada dos xardíns. A mansión levántase nun outeiro situado no medio da finca. De estilo clásico, o edificio parece mesmo un castelo dun mundo de fantasía con torres a cada lado. E a senda que leva á mansión tanto ou máis con plantas exóticas por todos lados. Xa non sabe se está en Vaillard ou nunha xungla de África.

Por fin chega á entrada principal. O lugar desborda de xente famosa e o detective comeza a preocuparlle que sospeiten del por ser a única persoa descoñecida da festa. Botando esa idea fóra da cabeza, dá o primeiro paso cara á porta de entrada. Alí está un escolta revisando a lista de invitados para deixar pasar a xente. Primeiro problema que lle cae enriba pois é pouco probable que estea no listado. Hai que probar, pensa el. Xa está a cinco pasos do escolta e quedan tres persoas diante del. Intenta estirar o pescozo de forma disimulada para mirar a lista na procura dalgún nome sen tachar. Quedan dúas persoas por diante. Emmanuel Macaroni, ese nome está libre. Unha persoa diante. Pasa un pano pola cara para secar as gotas de suor. É a quenda do detective. Achégase ao escolta. Nome?, pregunta o axente. Chámome Emmanuel Macaroni, responde o detective sacando o peito para fóra todo o que pode. Eh, ese son seu!, escóitase por detrás. O demo me leve, murmura Duchamps nervioso. O escolta levanta os ollos da lista e antes de que poida facer nada, o falso Macaroni xa sae por patas entre os arbustos.

Continuará...

11 consellos para escribir

Á hora de escribir un texto de creación literaria, trata de seguir este once consellos:

1º- Antes de poñerte a escribir, planifica minimamente o teu traballo:

Pensa antes cal é a historia que vas contar, os personaxes principais da túa narración e os sucesos mais importantes. Poida que mesmo ti xa saibas o final antes de escribir a primeira frase; iso non é malo.

2º- Unha vez que empezos a escribir non te pares:

Mantén a man en movemento. Escribe e escribe contando a historia con detalles. (Irán aparecendo a medida que escribas). Mentres escribas, non te preocupes da puntuación nin da ortografía nin da sintaxe. Iso telo que corrixir ao final, cando xa terminases o teu relato, non mentres escribes.

3º- Mantén de principio a fin o mesmo punto de vista do narrador: 

Non saltes da primeira á terceira persoa, e viceversa, en metade da historia.
Tes que ser capaz de manter un mesmo narrador de principio a fin do teu relato.

4º- Non cambies os tempos verbais

Se pasas do pasado ao presente sen darche conta diso, cometes un erro. Do mesmo xeito que no caso anterior, o salto ao presente nun momento de máxima acción debe ser evitado: “ Entrei no banco e cruceime con Julián. Recoñeceume enseguida. Saio correndo, cruzo a rúa e escóndome no portal”

5º- Non utilices unha linguaxe telegráfica: 

Describe o espazo, as conversacións, os xestos e as accións cunha certa lóxica e extensión. Non sexas langrán. A idea está no teu cerebro, así que pon todos os detalles que poidas.

6º- Evita no posible o abuso de onomatopeias e puntos suspensivos: 

Isto non é un cómic. Na linguaxe oral coloquial teñen un uso fundamental e axudan á comunicación, pero nos textos escritos, as onomatopeias deben ser descritas a través dos seus efectos. No canto de escribir: “ Esther caeu da cadeira Crash! Ai! ” É mellor ler unha descrición: “ A cadeira cruxiu, e rompeu facendo un ruído seco. Esther caeu ao chan, golpeouse na fronte e deu un berro de dor “

7º- Usa adxectivos e adverbios con moderación: 

A partir dunha falsa idea de que o literario é o recargado, barroco e rebuscado, téndese a tratar de imitar cunha linguaxe que soa a “Literario“ aos grandes autores. Evita tamén, sempre que sexa posible, a anteposición de adxectivos aos substantivos. Se eu digo: “ A branca, esponxosa e branda neve caía mansamente sobre o tellado” estou a desperdiciar palabras, porque a neve xa de seu, non ten máis remedio que ser branca, branda, esponxosa e caer mansamente.

8º- Escribe con palabras sinxelas: 

Para contar ben unha historia non é preciso acudir a palabras inusuais nin altisonantes, se non á naturalidade, nin á vivacidade e continuidade das escenas. Se describes a un neno na praia que di: “Oh, papá. Observaches que belo é ese crustáceo que xace baixo os raios do Sol? “ Ninguén llo cre porque ninguén fala así. Falan os personaxes da vida real como lles fas falar a túa aos teus personaxes dentro do texto?

9º- Usa substantivos concretos:

Non se trata de facer tese filosóficas sobre a sociedade, a guerra, ou o amor, senón de contar historias imaxinarias pero concretas, empezando polos nomes propios dos personaxes, locais, rúas e cidades. En lugar de árbore, escribe fresno, piñeiro, acacia...; en lugar de coche escribe Toyota Carina Vermello...; non escribas un pobo senón Sorbas, Carboeiras, Adra...; non un neno, senón Carliños...; non unha flor, senón unha rosa branca...; non unha tenda, senón Electrodomésticos Miro....

10º- Fai que a túa historia teña detalles e movemento:

Un conto case sempre debe “Contar algo” (Unha historia, un conflito, unha escena, un suceso). Fai que ocorran “cousas” (Non necesariamente traxedias), e que os seus personaxes se movan e fagan xestos. Describe usando todos os sentidos (Vista, oído, olfacto...). Nos detalles pequenos, visuais e tanxibles está moitas veces a maxia dunha escena ben descrita que atrapa aos lectores.

11º- Revisa todo cando termines:

Corrixe, modifica, tacha o innecesario, engade detalles e unifica o texto.

Vocabulario médico

ablefaria 






s.f. Ausencia total ou parcial de pálpebras,
conxénita ou adquirida. Tamén se di abléfaron.

Nessum Dorma

O grande Pavarotti

Arte no mundo de hoxe

Imos camiño disto