Aforismos de Leonardo

84.- De escuras e tenebrosas cavernas sairá unha cousa que infundirá a toda a especie humana grandes inquietudes e perigos mortais. A moitos que o buscarán, o ouro dará, tras múltiples afáns, algúns praceres, e o que estea privado del morrerá entre sufrimentos e calamidades. 

A árbore da ciencia

O guipuzcoano Pío Baroja (1872-1956) publica esta seudo autobiográfíca obra en 1911. O protagonista principal, Andrés Hurtado, comeza a súa historia amosándonos as súas vivencias durante o seu paso pola universidade de Mediciña en Madrid. Ali coñece algúns amigos e frecuenta a un tío co que lle gusta filosofar. Tamén coñecerá a unha rapaza, miúda e revirichada, coa que se sinte moi unido pero que non lle atrae fisicamente, sentirá lástima por ela pero á vez admiración.

Vive na casa con seu pai e os seus irmáns, maís a relación con todós eles, sobre todo co pai, é escasa. Andrés non sae pois da súa peza moi de cotío. Sálvanse do seu desprezo unha irmá moi traballadora e dedicada e un irmánciño pequeno o que lle ten moito agarimo. Mais éste é de morna saúde e un día enferma de gravidade. Andrés convén deste xeito en levalo a unha terra de máis calor, Valencia, onde vivirá na casa duns tíos seus. Pasará unha tempada alí o seu carón, e voltará para Madrid termiñar a carreira unha vez que a saúde do seu irmán mellore. Namentres seguirán sendo constantes as charlas co seu filosófico tío na capital.

 Unha vez licenciado Andrés vaise de prácticas a un afastado pobo e alí dase de  conta das inxustizas do médico titular, a súa soberbia e fachenda sácao de couzón e relaciónanse a disputas. Ademáis a realidade do mundo aldeá, coas súas laceiras insalvables, desacougarán a súa alma nunha inicialmente tranquila estadía. Arranxa por tanto tornar a Madrid.

A volta entérase da morte do seu prezado irmán. Será o intre preciso dun intenso e extenso diálogo co seu tío, o final do cal sae coas conclusións necesarias para facerlle pedir man a aquela nimia rapaza de corpo pero tan singular de espírito, a cal lle pedirá tamén un fillo. Un ben querido fillo que non pasará duns meses, tempo que tampouco se outorgarán os pais de continuares vivindo, tras este penúltimo tráxico acontecemento.

F.D.M. 

Inicio de PEPIÑO de Eliseo Alonso

Pepiño era listo coma unha dunisiña. Cando ollaban para el reviraba a cabeza para dous ou tres lados e esvaíase polas encrucilladas en menos do que se conta. Andaría polos oito anos e coa súa irmán Adega, eran cabreiros aló polas altas laxes do "Niño do Corvo", onde el adeprendía a tocar ribeiranas co punteiro dunha gaita.
Pero o ideal de Pepino non era esa vida sinxela. El admiraba a don Caseano, que por ese vran viñera do Brasil e trouxera un fonógrafo, paseábase nun "haiga" e tina sona de masón, porque levaba no dedo un groso anel de ouro cunha escuadra carpinteira de brillantes.

Unha frase para empezar a semana

A constancia é a virtude pola que todas as outras virtudes dan froitos. 

Artur Graf 

AIRAS NÚNEZ [B 871 / V 455]

AIRAS NÚNEZ [B 871 / V 455]

Porque no mundo mengou a verdade,
punhei un día de a ir buscar;
e, u por ela fui a preguntar,
disseron todos: «Alhur la buscade,
ca de tal guisa se foi a perder,
que non podemos én novas haver
nen ja non anda na irmaidade».

Nos moesteiros dos frades regrados
a demandei, e disseron-m'assí:
«Non busquedes vós a verdad'aquí,
ca muitos anos havemos passados
que non morou nosco, per bõa fe,
..................................................
e d'al havemos maiores coidados».

E en Cístel, u verdade soía
sempre morar, disseron-me que non
morava i, havía gran sazón,
nen frade d'i ja a non conhocía,
nen o abade outrossí no estar
sol non quería que foss'i pousar;
e anda ja fora da abadía.

En Santiago, seend'albergado
en mia pousada, chegaron romeus.
Preguntei-os e disseron: «Par Deus,
muito levade-lo caminh'errado,
ca, se verdade quiserdes achar,
outro caminho convén a buscar,
ca non saben aquí dela mandado».

20.000 leguas de viaxe baixo os mares (CII)

-Cando lle dixen que o seu Nautilus estaba ameazado polos naturais da Papuasia, respondeume moi ironicamente. Así, pois, ten confianza nel e vaiche a durmir tranquilamente.
-O señor non necesita dos meus servizos?
-Non. Que está a facer Ned Land?
-O señor escusarame, pero o amigo Ned está a facer un paté de canguro que vai ser unha marabilla.
Deiteime e durmín bastante mal. Ouvía o ruído que facían os salvaxes ao pisar a plataforma e os seus berros estridentes. Pasou así a noite sen que a tripulación cambiase no máis mínimo o seu comportamento habitual. A presenza dos caníbales inquietáballes tanto como aos soldados dun forte o paso das formigas polas súas empalizadas. Levanteime ao seis da mañá. Non se abriron as escotillas para renovar o aire, pero fixeron funcionar os depósitos para fornecer algúns metros cúbicos de osíxeno á atmosfera enrarecida do Nautilus.
Estiven a traballar no meu camarote até mediodía, sen ver nin un só instante ao capitán Nemo. Non parecía efectuarse ningunha manobra de partida a bordo. Esperei aínda durante algún tempo e logo fun ao salón. O reloxo de parede indicaba as dúas e media. Dentro de dez minutos a marea debía alcanzar a súa máxima altura e, se o capitán Nemo non fixera unha promesa temeraria, o Nautilus quedaría liberado. Se así non ocorría, poderían pasar meses antes de saír do seu leito de coral. Pero non tardei en sentir os estremecimientos precursores que axitaron o casco do buque. Logo ouvíronse rechinar os flancos do mesmo contra as asperezas calcáreas do arrecife. Ás dúas horas e trinta e cinco minutos, o capitán Nemo apareceu no salón.
-Imos partir -dixo.
-Ah! -exclamei.
-Din orde de abrir as escotillas.
-E os papúas?
-Os papúas? -dixo o capitán Nemo, alzándose de ombreiros.
-Non teme que penetren no Nautilus?
-Como poderían facelo?
-Entrando polas escotillas.
-Señor Aronnax, non se entra así como así polas escotillas do Nautilus, mesmo cando están abertas.
Mireille.
-Non o comprende, non é así?
-En efecto.
-Ben, pois veña e véxao.
Dirixinme cara á escaleira central, ao pé da cal se achaban Ned Land e Conseil, moi intrigados, contemplando como algúns homes da tripulación abrían as escotillas. Fóra, soaban berros de rabia e espantosas vociferaciones.
Corréronse os portalóns do exterior. Vinte figuras horribles apareceron á nosa vista. Pero o primeiro dos indíxenas que tocou o pasamano da escaleira, rexeitado cara atrás por non se que forza invisible, fuxiu dando espantosos alaridos e saltos tremendos. Dez dos seus compañeiros sucedéronlle e o dez correron a mesma sorte.
Conseil estaba fascinado. Ned Land, levado dos seus violentos instintos, lanzouse á escaleira. Pero nada máis tocar o pasamano, foi derrubado á súa vez.
-Mil diantres! -bramou-. Golpeoume un raio!
O seu berro explicoumo todo. Non era un pasamano, senón un cable metálico cargado de electricidade. Quenquera que o tocase sufría unha formidable sacudida, que podería ser mortal se o capitán Nemo lanzase a ese condutor toda a electricidade dos seus aparellos. Podía dicirse realmente que entre os seus asaltantes e el tendera unha barreira eléctrica que ninguén podía franquear impunemente.
Os papúas retiráronse toleados polo terror. Nós, vencendo a duras penas a risa, consolábamos e friccionábamos ao desdichado Ned Land, que xuraba como un poseso.
Naquel momento, o Nautilus, elevado polas augas, abandonaba o seu leito de coral no minuto exacto que fixara o capitán. A súa hélice bateu a auga cunha maxestuosa lentitude. A súa velocidade aumentou aos poucos. Navegando en superficie, abandonou san e salvo os perigosos pasos do estreito de Torres.

Inicio de ANXOS TUTELARES, de C. S. Lewis

ANXOS TUTELARES
C. S. Lewis

O Monxe, como o chamaban, sentou na cadeira de campaña, xunto á liteira e mirou pola xanela as areas ásperas de Marte, e o ceo negro azulado. Non pensaba iniciar o «traballo» ata que pasasen outros dez minutos. Desde logo, non o levaron alí para iso. Era o meteorólogo do grupo e o seu traballo como tal estaba xa case terminado; pescudara canto se podía pescudar. 
Non podía facer nada máis, dentro do limitado radio daquela investigación, ata que transcorresen polo menos vinte e cinco días. E a meteoroloxía non fora o verdadeiro móbil da viaxe. Elixira pasar tres anos en Marte, como o máis próximo equivalente moderno da vida dun eremita no deserto. 
Viñera a meditar: a continuar a lenta e perpetua reconstrución desa estrutura interior que era, ao seu xuízo, a finalidade principal da existencia. Transcorreron os dez minutos de repouso. Comezou coa fórmula afeita: «Doce e paciente Mestre, ensíname a ter menos necesidade dos homes e a amarche máis.» E emprendeu a tarefa. Non había tempo que perder. Só tiña por diante seis meses daquel ermo sen vida, sen sufrimento, sen pecado. Tres anos eran un prazo breve... pero, cando chegou o berro, levantouse da cadeira coa exercitada prontitude dun mariñeiro.
O botánico da cabina inmediata respondeu ao mesmo berro cunha maldición. 
Naquel momento tivera o ollo cravado ao microscopio. Era unha tolemia. Interrupcións constantes. Naquel campamento infernal custaba tanto concentrarse como no centro mesmo de Piccadilly. E a súa tarefa era xa unha carreira contra o tempo. Faltaban seis meses... e apenas comezara. A flora de Marte, aqueles organismos diminutos, inverosímilmente tenaces, capaces de sobrevivir en condicións pouco menos que imposibles, eran un festín para toda a vida. Non faría caso ao berro. Pero nisto soou o timbre. Chamaban a todos á sala principal.

...