ROI GÓMEZ DE BRITEIROS

ROI GÓMEZ DE BRITEIROS

Joán Fernándiz quer i guerrejar
e non quer vinhas alheas talhar,
mais quer queimar, ca lhi foron queimar
en sa natura ja ua vegada.

E non quer vinhas alh.as talhar,
pero ten a máis da súa talhada.
Per tod'outra guerra os quer coitar
e non quer vinhas alh.as talhar,

mais quer-lhe-la malada esnarigar,
pola súa, que trag'esnarigada.
E non quer vinhas alh.as talhar,
pero ten a máis da súa talhada.

Ponte Furelos

Ponte medieval sobre o río Furelos, considerado como unha das xoias da arquitectura civil do Camiño, sen dúbida o máis fermoso de todos cuantos hai na ruta francesa ao seu paso por Galicia. Aparece mencionado nos tumbos de Sobrado (XII). No XVIII foi reformado parcialmente.

Mide 50 metros de longo e ten un ancho de 3,7 metros. Está formada por catro arcos de medio punto, desiguais, con paramentos rectos desde os arcos ata os alféizares. O tres pilastras teñen tajamares triangulares augas arriba, e espolones augas abaixo. O perfil do alféizar é apuntado sobre o arco principal.

As roscas dos arcos, os arranques das bóvedas e dos paramentos nas pilastras son de cantaría posiblemente traída de Pambre. Os demais son materiais propios de Melide: os paramentos, o recheo das bóvedas e alféizares son de mampostería, da negra pedra do país que se pode atopar no monte de Melide, fundamentalmente anfibolitas e ultrabásicas.

Agresividade dos señores como desencadeante

A gran guerra irmandiña de 1467 estivo precedida de múltiples revoltas en certas zonas e localidades. Segundo algúns historiadores, como Carlos Barros Guimeráns, a primeira revolta organizada como Irmandade na Baixa Idade Media galega é a de 1418-1422 en Santiago de Compostela.

A Irmandade Fusquenlla tivo lugar en 1431, con Roi Xordo á fronte, nas terras dos Andrade. Xurdiu máis tarde, en 1451, a "primeira irmandade" nas rías de Pontevedra e Arousa. Despois xurdiron as irmandades da Coruña e Betanzos, seguidas das de Santiago de Compostela, Muros e Noia de 1458.

Agresividade dos señores. 

A nobreza galega vivía un século XV de conflitos e confrontación internas. Á intranquilidade xerada por tal serie de conflitos sumábanse os efectos negativos da epidemia de 1466, así como anteriormente a peste e as malas colleitas, que provocaron ademais unha caída de rendas da nobreza, o que derivou nunha actitude recadadora agresiva para contrarrestar esta diminución.

Entre as vítimas desta rapacidade da nova nobreza encontrábase tamén o clero. Mesmo parte do patrimonio e señoríos de mosteiros e catedrais estaban ocupados ou encomendados en 1467. De feito a Irmandade devolveu á igrexa moitos dos bens usurpados pola nobreza laica.

Aforismos de Leonardo

313.- Diremos, seica, que as virtudes das herbas, pedras, plantas, non existen porque os homes non as coñeceron? Non, por certo; diremos, así a todo, que elas conservan a súa nobreza, sen a axuda das linguas ou letras humanas.

Inicio de Jim

Jim
Sergio Barranco Ibarbia

Theodore Wallace era un home novo. Pero os seus 28 anos non concordaban en absoluto con aquel corpo débil e enfermizo e aquel rostro cheo de engurras prematuras. Aqueles ollos tan afundidos nas súas concas, o seu pelo lacio e a súa cara demacrada conferíanlle unha aparencia tan cadavérica que parecía saído de ultratumba.
Ninguén na Nova Orleans de 1813 sospeitaba sequera a súa verdadeira idade aínda que había faladurías respecto diso. Tampouco deixaba de falarse por aquela época das súas estrañas afeccións e as súas aínda máis extravagantes libros e relatos, das luces da súa mansión acesas toda a noite ou da estraña mirada do seu criado. Non faltaba tampouco quen afirmaba que estaba tolo.

Pero el sabía que non estaba tolo. Como podería estalo? Ían comparalo cun deses tolos inútiles que non eran capaces nin de articular unha frase coherente?
...

AIRAS MONIZ DE ASME

AIRAS MONIZ DE ASME

-Mia senhor, vin-vos rogar
por Deus que ar pensedes
de mí, que en tan gran vagar
trouxestes e tragedes,
e cuido-m'eu avergonhar.
Se vos prouguer, devedes
hoj'a mia barba a honrar,
que sempr'honrada sol andar.
E vós non mi a viltedes!

-Cavaleiro, ja a viltar
nunca me oiredes,
mais leixemos ja ela estar
e desso que dizedes
(...)
Sol non penso de vos amar,
nen pensarei, a meu cuidar,
mais d'esto que veedes.


-Mia senhor, eu vos direi
de mí como façades:
o por que vos sempr'amei,
per ren non mi o tenhades;
e sempre vos servirei,
se m'hoj'avergonhades.
Fazede como sabor hei,
e dade-m'al, e ir-m'-ei,
e non me detenhades.

-Cavaleiro, non darei;
pero, se vos queixades,
mui ben vos conselharei:
«Ide-vus, que tardades».
Ca, por que vos deterrei
u ren non adubades?
Pero desejos haverei
de vós, e endurar-mi-os-ei
ata quando ar venhades.


-Mia senhor, a meu saber,
máis aposto seería
quererdes por min fazer
como eu por vós faría;
ca eu por tanto d'haver
nunca vos deterría;
mais non poss'eu dona veer
que assí and'a meu prazer
como lh'eu andaría.

Campo de Riazor

Campo de Riazor. Un terreo pantanoso e sen uso foi reconvertido nunha instalación modélica. O 29 de outubro de 1944 inaugurouse o novo estadio de Riazor. O seu arquitecto foi Santiago Rey Pedreira. O partido inaugural xogouse contra o Valencia e o Deportivo perdeu por 2-3. Para o saque de honra chamouse a Virgilio Rodríguez Recuncho, sobrevivente do primeiro equipo do Deportivo. Fixo o saque de honra, tal como fixera cando se inaugurara o vello campo de Riazor. 

A tempada do novo estadio non foi nada ben e o equipo clasificado de último descendeu á segunda división.

O 6 de maio de 1945 o novo campo de Riazor serviu de escenario para un enfrontamento da selección española contra Portugal.