Inicio de A Gabardina (entroido)

A Gabardina
por Max Aub

Á miña noiva, que mo contou.

Aínda existía o entroido. É dicir: hai moitos anos. Non importa: de todos os xeitos non me van a crer. Chamábase Arturo, Arturo Gómez Landeiro. Non era mal parecido, só un gran nariz molestáballe para andar polo mundo. Non era nariz descollante pero se un nariz un pouco maior do normal. Por ela pensou facerse mariño. Pero a súa nai non lle deixou. O máis sorprendente: que isto que conto lle sucedese a el; ás veces pregunteime o porqué sen atinar a contestación. Polo visto as cousas extraordinarias sucédenlle a calquera; o importante é como se enfronta un coa sorpresa. Se Arturo Gómez fose home excepcional non escribila isto: encargouse el de referilo, ou seguise adiante. Pero asustouse e non me queda máis remedio que contalo, porque non me sei calar as cousas.
Aquilo empezou o 28 de febreiro de 19... Arturo cumpría aquel día -mellor devandito, aquela noite- vinte e tres anos, catro meses e uns cuantos días.