Pierre Versins
Non estaría mal que me buscases unha femia... As palabras resoaron na habitación que, por costume, chamo o meu despacho. Tardei un bo intre en decatarme de que quen falara era o can. Entón pregunteille:
-Por que me dis iso?
-Porque é a verdade -contestou el-. Desde fai un cuarto de hora, pensas en voz alta sen darche conta. Estou farto de ósos e de sopa... Agora necesito unha femia, unha cadela, se o prefires.
-Pero...
Deixei a frase no aire, sen deixala caer. Acababa de lembrar que, normalmente, os cans non falan. Collín o meu chaveiro e saín moi de présa, pechando ao animal con dobre volta de chave. Non protestou.
No corredor reflexionei. Que estaba a pasar? Son especialista en atraerme complicacións. Desde que tiña o can na miña casa, dous meses completos, limitouse a ladrar e a gruñir. Era moi afectuoso e estaba moi ben educado.
Que máis podía pedirse? Só lle faltaba falar, como vulgarmente dise, e agora, a menos de que eu estivese chiflado, adquirira o don dapalabra.
Adoptei unha resolución, saín e busquei ao vello que mo vendeu. Un deses tipos que dormen debaixo das pontes. Logrei atoparlle unha hora máis tarde e conteille a historia.
-Ah! -díxome, sen inmutarse-. De modo que falou, o moi tunante? Non perdeu o costume. Temín...
Interrompinlle:
-Quere vostede explicarse con máis claridade?
-É un bo can, non? Entón, vai vostede a conservalo? É incapaz de facerlle dano a unha mosca e non falará diante doutras persoas, non lle avergoñará. Só lle falará a vostede, se o trata con agarimo... Con todo, prometérame que non falaría nunca diante de vostede... Nunca se sabe, comprende? Claro que,
se o fixo, os seus motivos tería. Os cans, sabe?, teñen bo corazón, e cando alguén lles dirixe a palabra senten moito non poder contestar. O silencio é bo para os homes que charlan e charlan sen dicir nada, en definitiva. Pero eles, os cans, non saben falar e quererían facelo.
-Quere vostede explicarse dunha vez?
-Non se sulfure, non se sulfure, cabaleiro. Vou dicirllo todo. Pero, ten que prometerme unha cousa, que non lle fará nada ao meu can...
Ao ouvir aquelas palabras soltei unha frase desdichada que o vello, por fortuna, non ouviu ou non quixo ouvir.
-Eu compreille o seu can, non? -dixen.
-Ten que prometerme que non lle fará ningún dano -continuou o vello-, e que se non o quere volverá entregarmo. Pasaremos fame, os dous, pero polo menos non será desgraciado. Terá con quen falar, sabe? Oh! Devolvereille o diñeiro, non se preocupe. Aínda o teño. Non puiden gastalo: doeume e,
ademais, a xente pensaría que o roubei. Un tipo como eu, que non tivo un céntimo desde hai anos... Bo, se quere vostede sabelo... Eu, sabe?, non fun sempre un vagabundo. Estudei, na miña mocidade. Sei ler,
sabe?
-Que ten que ver...?
-Non se impaciente, cabaleiro, todo chegará... Como lle ía dicindo, sei ler, e isto foi a orixe de todo. Un día atopei un libro nunha chea de desperdicios.Desde logo, faltaban algunhas páxinas e a cuberta estaba sucia, xa que de non ser así non o tiraron, verdade? O caso é que recollín o libro, e aínda o teño. Lino de punta a cabo, e cando me dá por aí reléoo, abríndoo ao azar. Chámase "O home e o seu destino" e é dun tal Lecomte du Noüy, un tipo moi listo, aínda que era xesuíta. E non é que eu teña nada contra as xesuítas, sabe? Bo, ao que ía... Lin o libro, e volvín lelo, e lino unha vez máis para ver se o entendeu ben. Faltan moitas páxinas, pero iso non afecta o conxunto. E entón atopei ao can. Era un cachorro de poucos días e flotaba no Sena. Pero estaba vivo. Cando se viron tantos mortos como vin eu, sábese recoñecer aos vivos. De modo que o pesquei, quenteino e leveino a un amigo meu que tiña unha cadela que acababa de dar a luz... Acampei co meu amigo unha boa tempada, e o cachorro creceu que daba gusto velo. E eu continuaba lendo o meu libro.
-Meu Deus! Que ten que ver...?
-Espere, non teña tanta présa! Se exercese vostede a miña profesión, cabaleiro, aprendería a ser paciente. Lía, pois, o meu libro, e canto máis o lía máis me dicía que a cousa tiña que ser factible. Refírome ao capítulo oitavo do libro terceiro: a suma considerable de coñecementos que un neno pode acumular durante os primeiros anos da súa vida. E, na páxina seguinte: un neno de tres meses pode aprender perfectamente. Non se trata de ser severo, senón paciente e obstinado, máis obstinado que el. Dáse conta?
-Non entendo nada.
-Pois ben, vai vostede a velo. A forza de ler, e reler, e volver reler, pensei que se un crío podía aprender ao tres meses, por que un cachorro de tres meses, que é moito máis listo, sen ofender a ninguén, non podía aprender tamén, e mesmo máis, posto que é máis listo? De modo que collín o can e marcheime ao campo, para que non se burlasen de min se a cousa fallaba. Tiven paciencia, fun obstinado, e aprendín lentamente a falarlle ao cachorro. Sostíñao sobre os meus xeonllos, coa cabeza volta cara a min, e contáballe cousas, amodo, abrindo ben a boca para que vise como se fai. Oh! Fun máis obstinado que el, desde logo. Mesmo cando se meaba sobre as miñas pernas, non o soltaba. Debo recoñecer, para ser franco, que tardou moito tempo en dicir "papá", pero finalmente díxoo, e logo "mamá", e daquela todo o demais. E, se quere vostede crerme, cabaleiro, ese can, que agora ten tres anos, sabe falar como unha persoa maior. Faleille das estrelas, dos planetas, do sol, da Historia de Francia e da xeografía, ensinándolle todo o que eu sabía. E se llo vendín, hai dous meses, foi porque pasaba fame e, educado
como é, dáballe vergoña furgar nas cheas de lixo. Por máis que tratei de explicarlle que eu tamén era un home instruído, sen que por iso avergoñáseme de ser un vagabundo, todo foi inútil: prefería morrerse de fame a rebaixarse a certas cousas.
-E agora?
-Agora? Bo, é vostede quen ten que dicir o que pensa facer. Eu xa lle expliquei o como e o porqué...
Tratei de asumir un aire docto, para dicir:
-Vou facelo examinar.
-Perdón... Dicía vostede, cabaleiro?
-Dixen que vou facelo examinar por un amigo que é un gran especialista en psicoloxía animal.
O vello deu un salto. Agarroume polos ombreiros e gritou:
-Ah! Non faga iso, cabaleiro, non faga iso! Non é un can de circo, é un bo can que nunca molestou a ninguén. Por que molestarlle a el? Non, cabaleiro, devólvamo, xa vexo que lle está creando complicacións. Eu xa estou afeito... Non esqueza que fun eu quen lle ensinou a falar. Levareimo,
pois, e devolvereille o seu diñeiro. E todo o mundo quedará contento.
Naquel preciso instante chegou o can, coxeando. Explicounos que saltara pola xanela do primeiro piso. Entón, non tendo máis nada que dicir, marcheime. Non, non aceptei o diñeiro.
Cando me volvín para mirar, estaban aínda alí, inmóbiles, o can e o vello, facéndome acenos.
Esa é a parte absurda da historia. Agora, pasemos á parte seria. Ao cabo de pouco tempo, cando case o esquecera todo, atopei ao meu amigo Fraysse sobre a ponte das Artes. Fraysse é un deses sabios pouco
rendibles que se pasan o tempo descubrindo a pólvora, os cráteres da Lúa, etc. Non está descartado que eses seres, a miúdo excelentes compañeiros, acaben por inventar, despois de efectuar todo o periplo da Historia das Ciencias, algo que non fora inventado xa.
Iso último é o que lle ocorreu a Fraysse, segundo el. O seu rostro tiña unha expresión hermética, e apenas dignose recoñecerme e dar un curto paseo polos peiraos na miña compaña, a pesar de que por regra xeral aceptábaa encantado.
-Que sucede? Que che pasa? ?pregunteille rompendo un penoso silencio.
-Déixame en paz, por favor...
-Pero, dime, que demos...?
Encarouse comigo.
-Oh! Ti e as túas expresións de mal gusto! Repítoche que me deixes en paz.
-Bo, non insisto. Non quero insistir. Ademais, insistir sería inútil, verdade?Por tanto, non insistirei...
Coñézolle, e sei que unha broma baseada nun xogo de palabras ou nunha absurda repetición énchenlle de gozo. Efectivamente, a miña pequena treta forneceu efecto. Fraysse desarrugou o entrecello e volveuse cara a min.
-Es capaz de gardar un segredo? -rumoreou.
-Desde logo -contestei.
-Ben. Entón, imos ao meu hotel. Convídoche.
-Unha herdanza?
-Non, exactamente. Un invento presentado no Ministerio da Guerra.
Emitín un asubío de admiración.
-Diantre! E... aceptado?
-Aceptado. E pago. Non moito, esta é a verdade, pero, en fin, conta tamén a satisfacción de traballar pola patria.
Chegamos ao seu hotel, situado nunha quella entre Saint-Michel e a rúa Saint-Jacques. Fraysse colleu unha botella de Sancerre e dous vasos de detrás dun mostrador e subimos á súa habitación, no segundo piso.
-Asómbrame -dixen súbitamente, cando estivemos instalados- que poidas falar desas cousas...
Que máis podía pedirse? Só lle faltaba falar, como vulgarmente dise, e agora, a menos de que eu estivese chiflado, adquirira o don dapalabra.
Adoptei unha resolución, saín e busquei ao vello que mo vendeu. Un deses tipos que dormen debaixo das pontes. Logrei atoparlle unha hora máis tarde e conteille a historia.
-Ah! -díxome, sen inmutarse-. De modo que falou, o moi tunante? Non perdeu o costume. Temín...
Interrompinlle:
-Quere vostede explicarse con máis claridade?
-É un bo can, non? Entón, vai vostede a conservalo? É incapaz de facerlle dano a unha mosca e non falará diante doutras persoas, non lle avergoñará. Só lle falará a vostede, se o trata con agarimo... Con todo, prometérame que non falaría nunca diante de vostede... Nunca se sabe, comprende? Claro que,
se o fixo, os seus motivos tería. Os cans, sabe?, teñen bo corazón, e cando alguén lles dirixe a palabra senten moito non poder contestar. O silencio é bo para os homes que charlan e charlan sen dicir nada, en definitiva. Pero eles, os cans, non saben falar e quererían facelo.
-Quere vostede explicarse dunha vez?
-Non se sulfure, non se sulfure, cabaleiro. Vou dicirllo todo. Pero, ten que prometerme unha cousa, que non lle fará nada ao meu can...
Ao ouvir aquelas palabras soltei unha frase desdichada que o vello, por fortuna, non ouviu ou non quixo ouvir.
-Eu compreille o seu can, non? -dixen.
-Ten que prometerme que non lle fará ningún dano -continuou o vello-, e que se non o quere volverá entregarmo. Pasaremos fame, os dous, pero polo menos non será desgraciado. Terá con quen falar, sabe? Oh! Devolvereille o diñeiro, non se preocupe. Aínda o teño. Non puiden gastalo: doeume e,
ademais, a xente pensaría que o roubei. Un tipo como eu, que non tivo un céntimo desde hai anos... Bo, se quere vostede sabelo... Eu, sabe?, non fun sempre un vagabundo. Estudei, na miña mocidade. Sei ler,
sabe?
-Que ten que ver...?
-Non se impaciente, cabaleiro, todo chegará... Como lle ía dicindo, sei ler, e isto foi a orixe de todo. Un día atopei un libro nunha chea de desperdicios.Desde logo, faltaban algunhas páxinas e a cuberta estaba sucia, xa que de non ser así non o tiraron, verdade? O caso é que recollín o libro, e aínda o teño. Lino de punta a cabo, e cando me dá por aí reléoo, abríndoo ao azar. Chámase "O home e o seu destino" e é dun tal Lecomte du Noüy, un tipo moi listo, aínda que era xesuíta. E non é que eu teña nada contra as xesuítas, sabe? Bo, ao que ía... Lin o libro, e volvín lelo, e lino unha vez máis para ver se o entendeu ben. Faltan moitas páxinas, pero iso non afecta o conxunto. E entón atopei ao can. Era un cachorro de poucos días e flotaba no Sena. Pero estaba vivo. Cando se viron tantos mortos como vin eu, sábese recoñecer aos vivos. De modo que o pesquei, quenteino e leveino a un amigo meu que tiña unha cadela que acababa de dar a luz... Acampei co meu amigo unha boa tempada, e o cachorro creceu que daba gusto velo. E eu continuaba lendo o meu libro.
-Meu Deus! Que ten que ver...?
-Espere, non teña tanta présa! Se exercese vostede a miña profesión, cabaleiro, aprendería a ser paciente. Lía, pois, o meu libro, e canto máis o lía máis me dicía que a cousa tiña que ser factible. Refírome ao capítulo oitavo do libro terceiro: a suma considerable de coñecementos que un neno pode acumular durante os primeiros anos da súa vida. E, na páxina seguinte: un neno de tres meses pode aprender perfectamente. Non se trata de ser severo, senón paciente e obstinado, máis obstinado que el. Dáse conta?
-Non entendo nada.
-Pois ben, vai vostede a velo. A forza de ler, e reler, e volver reler, pensei que se un crío podía aprender ao tres meses, por que un cachorro de tres meses, que é moito máis listo, sen ofender a ninguén, non podía aprender tamén, e mesmo máis, posto que é máis listo? De modo que collín o can e marcheime ao campo, para que non se burlasen de min se a cousa fallaba. Tiven paciencia, fun obstinado, e aprendín lentamente a falarlle ao cachorro. Sostíñao sobre os meus xeonllos, coa cabeza volta cara a min, e contáballe cousas, amodo, abrindo ben a boca para que vise como se fai. Oh! Fun máis obstinado que el, desde logo. Mesmo cando se meaba sobre as miñas pernas, non o soltaba. Debo recoñecer, para ser franco, que tardou moito tempo en dicir "papá", pero finalmente díxoo, e logo "mamá", e daquela todo o demais. E, se quere vostede crerme, cabaleiro, ese can, que agora ten tres anos, sabe falar como unha persoa maior. Faleille das estrelas, dos planetas, do sol, da Historia de Francia e da xeografía, ensinándolle todo o que eu sabía. E se llo vendín, hai dous meses, foi porque pasaba fame e, educado
como é, dáballe vergoña furgar nas cheas de lixo. Por máis que tratei de explicarlle que eu tamén era un home instruído, sen que por iso avergoñáseme de ser un vagabundo, todo foi inútil: prefería morrerse de fame a rebaixarse a certas cousas.
-E agora?
-Agora? Bo, é vostede quen ten que dicir o que pensa facer. Eu xa lle expliquei o como e o porqué...
Tratei de asumir un aire docto, para dicir:
-Vou facelo examinar.
-Perdón... Dicía vostede, cabaleiro?
-Dixen que vou facelo examinar por un amigo que é un gran especialista en psicoloxía animal.
O vello deu un salto. Agarroume polos ombreiros e gritou:
-Ah! Non faga iso, cabaleiro, non faga iso! Non é un can de circo, é un bo can que nunca molestou a ninguén. Por que molestarlle a el? Non, cabaleiro, devólvamo, xa vexo que lle está creando complicacións. Eu xa estou afeito... Non esqueza que fun eu quen lle ensinou a falar. Levareimo,
pois, e devolvereille o seu diñeiro. E todo o mundo quedará contento.
Naquel preciso instante chegou o can, coxeando. Explicounos que saltara pola xanela do primeiro piso. Entón, non tendo máis nada que dicir, marcheime. Non, non aceptei o diñeiro.
Cando me volvín para mirar, estaban aínda alí, inmóbiles, o can e o vello, facéndome acenos.
Esa é a parte absurda da historia. Agora, pasemos á parte seria. Ao cabo de pouco tempo, cando case o esquecera todo, atopei ao meu amigo Fraysse sobre a ponte das Artes. Fraysse é un deses sabios pouco
rendibles que se pasan o tempo descubrindo a pólvora, os cráteres da Lúa, etc. Non está descartado que eses seres, a miúdo excelentes compañeiros, acaben por inventar, despois de efectuar todo o periplo da Historia das Ciencias, algo que non fora inventado xa.
Iso último é o que lle ocorreu a Fraysse, segundo el. O seu rostro tiña unha expresión hermética, e apenas dignose recoñecerme e dar un curto paseo polos peiraos na miña compaña, a pesar de que por regra xeral aceptábaa encantado.
-Que sucede? Que che pasa? ?pregunteille rompendo un penoso silencio.
-Déixame en paz, por favor...
-Pero, dime, que demos...?
Encarouse comigo.
-Oh! Ti e as túas expresións de mal gusto! Repítoche que me deixes en paz.
-Bo, non insisto. Non quero insistir. Ademais, insistir sería inútil, verdade?Por tanto, non insistirei...
Coñézolle, e sei que unha broma baseada nun xogo de palabras ou nunha absurda repetición énchenlle de gozo. Efectivamente, a miña pequena treta forneceu efecto. Fraysse desarrugou o entrecello e volveuse cara a min.
-Es capaz de gardar un segredo? -rumoreou.
-Desde logo -contestei.
-Ben. Entón, imos ao meu hotel. Convídoche.
-Unha herdanza?
-Non, exactamente. Un invento presentado no Ministerio da Guerra.
Emitín un asubío de admiración.
-Diantre! E... aceptado?
-Aceptado. E pago. Non moito, esta é a verdade, pero, en fin, conta tamén a satisfacción de traballar pola patria.
Chegamos ao seu hotel, situado nunha quella entre Saint-Michel e a rúa Saint-Jacques. Fraysse colleu unha botella de Sancerre e dous vasos de detrás dun mostrador e subimos á súa habitación, no segundo piso.
-Asómbrame -dixen súbitamente, cando estivemos instalados- que poidas falar desas cousas...
Interrompeume:
-Pero, se non podo falar delas... Iso é o terrible!
-Bo -dixen-, eu non pregúntoche nada.
-Oh! Contigo é distinto. E, ademais, un día ou outro vai saberse. Son tan estúpidos! Cando penso que estiveron a piques de inserir un anuncio nos xornais...
Enarqué as cellas e, cousa rara, Fraysse deuse conta.
- É certo -dixo?- Será mellor que cho conte todo desde o principio. Bebeu un grolo de viño, chasqueou a lingua, eloxiou o Sancerre e lanzouse:
-Verás, como xa sabes, ou talvez non o saibas, hai dous anos que me intereso pola glotis...
-Pero, se non podo falar delas... Iso é o terrible!
-Bo -dixen-, eu non pregúntoche nada.
-Oh! Contigo é distinto. E, ademais, un día ou outro vai saberse. Son tan estúpidos! Cando penso que estiveron a piques de inserir un anuncio nos xornais...
Enarqué as cellas e, cousa rara, Fraysse deuse conta.
- É certo -dixo?- Será mellor que cho conte todo desde o principio. Bebeu un grolo de viño, chasqueou a lingua, eloxiou o Sancerre e lanzouse:
-Verás, como xa sabes, ou talvez non o saibas, hai dous anos que me intereso pola glotis...
-Pola...? Vaia... Continúa.
-Pola glotis, pola lingua, polo padal, polos dentes, nunha palabra, polo aparello fónico, que permite emitir sons e modularlos. Fixárame como obxectivo o que os mudos puidesen falar. Pero, o principal...
Fixo un xesto evasivo.
-Bo, o caso é que triunfou o accesorio. Os mudos non falarán, polo menos por agora, pero falarán algúns animais.
-Vaia! -exclame-?. Iso lémbrame...
-Deixa os recordos da túa infancia privilexiada para máis tarde. O feito é que eu sei que os animais falan... E ao dicir falan, refírome a que falan como nós, expresándose coa axuda de palabras-crave, de símbolos accesibles á maioría. Por tanto, algúns animais falarán. Tiven que furgar non só na
lingüística, senón tamén na frenoloxía, a neuropsiquiatría e a teoría da información. Resultado: mediante unha acción á vez química e médica, afórroche os detalles, seguida dun adestramento progresivo, conseguín facer falar a un can, en primeiro lugar...
-Pola glotis, pola lingua, polo padal, polos dentes, nunha palabra, polo aparello fónico, que permite emitir sons e modularlos. Fixárame como obxectivo o que os mudos puidesen falar. Pero, o principal...
Fixo un xesto evasivo.
-Bo, o caso é que triunfou o accesorio. Os mudos non falarán, polo menos por agora, pero falarán algúns animais.
-Vaia! -exclame-?. Iso lémbrame...
-Deixa os recordos da túa infancia privilexiada para máis tarde. O feito é que eu sei que os animais falan... E ao dicir falan, refírome a que falan como nós, expresándose coa axuda de palabras-crave, de símbolos accesibles á maioría. Por tanto, algúns animais falarán. Tiven que furgar non só na
lingüística, senón tamén na frenoloxía, a neuropsiquiatría e a teoría da información. Resultado: mediante unha acción á vez química e médica, afórroche os detalles, seguida dun adestramento progresivo, conseguín facer falar a un can, en primeiro lugar...
-Ha -exclamei- Ha
-Non te rías. Estou a falarche moi en serio.
-Non o dubido, e non me ría.
-Ben. Por desgraza...
-Por desgraza -terminei-, Perdíchelo. E os teus militares querían inserir un anuncio nos xornais para atopalo.
Miroume intensamente por espazo duns segundos.
-Algo polo estilo -dixo-. Agás que non o perdín. Escapouse, dicindo "parece incrible o desenvolvemento que experimenta o espírito lóxico polo simple feito de poder falar", dicindo que na súa calidade de pioneiro da súa raza tiña dereito a certos miramientos, e que non estaba disposto a servir de coello de Indias por máis tempo. É absurdo, pero tomáralle agarimo. Despois fixen falar a outros cans, desde logo, pero non era o mesmo.
-Ah! -dixen, algo inquedo-. Fixeches falar a outros? E non se escaparon?
-Non hai perigo de que o fagan. Están nun campo de... bo, nun campamento militar.
-Comprendo.
Deixei transcorrer un silencio, para demostrar até que punto comprendía. Logo:
-Bo, amigo meu, creo que teño unha sorpresa para ti.
-Agradable?
-Si. O teu can, se non me equivoco, foi o meu durante dous meses. Compreillo a un vello vagabundo...
Conteille toda a historia. Escoitoume sen parpadear. Cando terminei, dixo:
-Ese vagabundo tomouche o pelo. Debe de ser o vello que roldaba ao redor do meu laboratorio de Fontenay. Atraeríase ao can Deus sabe con que promesas. E o can díxoche que se chamaba Ric? En realidade chámase Rae. Dásche conta? Adquiriu mesmo o sentido do disimulo intelixente...
Se extasiaba. Creo que botei un xerro de auga fría sobre o seu entusiasmo:
-Si, e dese modo non necesita cambiar a inicial da súa roupa interior...
-Idiota! Bo, onde está ese enfant terrible?
Vacilei, preguntándome se faría ben denunciando ao pobre animal. Despois de todo, se Ric... ou Rae... decidira disfrazarse de can de modelo corrente...
-Que vas facer con el? Ou, mellor devandito, que van facer con el os teus militares? Non vexo a utilidade...
Fraysse estalou:
-Oh! Crees que vou entregarllo aos militares? Eles teñen outros, os suficientes, e dispoñen do medio de ter aínda máis. Rae, sabes?, é un fenómeno, até certo punto, pero ante todo é un can, e cunhas condicións excelentes para a caza. E a caza, para min, xa sabes...
Tras un breve silencio, púxose en pé.
-Imos buscalo -dixo-. Dásche conta? Poder cazar cun can que saberá discutir e preparar un plan de ataque comigo, como de home a home...
-Non te rías. Estou a falarche moi en serio.
-Non o dubido, e non me ría.
-Ben. Por desgraza...
-Por desgraza -terminei-, Perdíchelo. E os teus militares querían inserir un anuncio nos xornais para atopalo.
Miroume intensamente por espazo duns segundos.
-Algo polo estilo -dixo-. Agás que non o perdín. Escapouse, dicindo "parece incrible o desenvolvemento que experimenta o espírito lóxico polo simple feito de poder falar", dicindo que na súa calidade de pioneiro da súa raza tiña dereito a certos miramientos, e que non estaba disposto a servir de coello de Indias por máis tempo. É absurdo, pero tomáralle agarimo. Despois fixen falar a outros cans, desde logo, pero non era o mesmo.
-Ah! -dixen, algo inquedo-. Fixeches falar a outros? E non se escaparon?
-Non hai perigo de que o fagan. Están nun campo de... bo, nun campamento militar.
-Comprendo.
Deixei transcorrer un silencio, para demostrar até que punto comprendía. Logo:
-Bo, amigo meu, creo que teño unha sorpresa para ti.
-Agradable?
-Si. O teu can, se non me equivoco, foi o meu durante dous meses. Compreillo a un vello vagabundo...
Conteille toda a historia. Escoitoume sen parpadear. Cando terminei, dixo:
-Ese vagabundo tomouche o pelo. Debe de ser o vello que roldaba ao redor do meu laboratorio de Fontenay. Atraeríase ao can Deus sabe con que promesas. E o can díxoche que se chamaba Ric? En realidade chámase Rae. Dásche conta? Adquiriu mesmo o sentido do disimulo intelixente...
Se extasiaba. Creo que botei un xerro de auga fría sobre o seu entusiasmo:
-Si, e dese modo non necesita cambiar a inicial da súa roupa interior...
-Idiota! Bo, onde está ese enfant terrible?
Vacilei, preguntándome se faría ben denunciando ao pobre animal. Despois de todo, se Ric... ou Rae... decidira disfrazarse de can de modelo corrente...
-Que vas facer con el? Ou, mellor devandito, que van facer con el os teus militares? Non vexo a utilidade...
Fraysse estalou:
-Oh! Crees que vou entregarllo aos militares? Eles teñen outros, os suficientes, e dispoñen do medio de ter aínda máis. Rae, sabes?, é un fenómeno, até certo punto, pero ante todo é un can, e cunhas condicións excelentes para a caza. E a caza, para min, xa sabes...
Tras un breve silencio, púxose en pé.
-Imos buscalo -dixo-. Dásche conta? Poder cazar cun can que saberá discutir e preparar un plan de ataque comigo, como de home a home...
Non era xa necesario preguntarlle a que uso destinaban os militares a aqueles animais sabios...
FIN
FIN
Ningún comentario:
Publicar un comentario
Nota: só un membro deste blog pode publicar comentarios.