Inicio de O TRES STARETZI

O TRES STARETZI
LEON TOLSTOI

E orando, non hableis inutilmente, como os pagáns, que pensan que polo seu parleria seran oidos. Non vos fagais, pois, semellantes a eles, porque o voso pai sabe de que cousas teneis necesidade, antes de que vós lle pidais.
SAN MATEO, V, 7 E 8

O arcebispo de Arcanxo navegaba cara ao mosteiro de Solovski. Ían no buque varios peregrinos que se dirixían ao mesmo lugar para adorar as sacras reliquias que alí se custodian. O vento era favorable, o tempo magnífico e o barco deslizábase serenamente.

Algúns peregrinos recostaranse, outros comían; outros, sentados, conversaban en pequenos grupos. O arcebispo subiu á ponte e comezou a pasearse. Ao achegarse á proa viu un grupiño de pasaxeiros e no centro un mujik que falaba sinalando un punto no horizonte. Os demais o escoitaban con atención.
O arcebispo detívose e mirou na dirección que sinalaba o mujik; pero só viu o mar, cuxa bruñida superficie resplandecía á luz do sol. O arcebispo achegouse á roda e prestou atención. O mujik, ao velo, descubriuse e calou. Os demais o imitaron, descubríndose respetuosamente.
-Non vos violentedes, irmáns meus -dixo o prelado-. Eu tamén quero ouvir o que conta o mujik.
...

NUNO EANES

NUNO EANES CÉRZEO

Agora me quer'eu ja espedir
da terra, e das gentes que i son,
u mi Deus tanto de pesar mostrou,
e esforçar mui ben meu coraçón,
e ar pensar de m'ir alhur guarir.
E a Deus gradesco porque m'én vou.

Ca a meu grad', u m'eu d'aquí partir,
con seus desejos non me veerán
chorar, nen ir triste, por ben que eu
nunca presesse; nen me poderán
dizer que eu torto fac'en fogir
d'aquí u me Deus tanto pesar deu.

Pero das terras averei soidade
de que m'or'hei a partir despagado;
e sempr'i tornará o meu cuidado
por quanto ben vi eu en elas ja;
ca ja por al nunca me veerá
nulh'home ir triste nen desconortado.

E ben digades, pois m'én vou, verdade,
se eu das gentes, algún sabor havía,
ou das terras en que eu guarecía.
Por aquest'era tod', e non por al;
mais ora ja nunca me será mal
por me partir d'elas e m'ir mia vía.


Ca sei de mí
quanto sofrí
e encobrí
en esta terra de pesar.
Como perdí
e despendí,
vivend'aquí,
meus días, posso-m'én queixar.
E cuidarei,
e pensarei
quant'aguardei
o ben que nunca pud'achar.
Esforçar-m'-ei,
e prenderei
como guarrei
conselh'agora', a meu cuidar.

Pesar
d'achar
logar
provar
quer'eu, veer se poderei.
O sén
d'alguén,
ou ren
de ben
me valha, se o en mí hei.

Valer
poder,
saber
dizer
ben me possa, que eu d'ir hei.
D'haver
poder,
prazer
prender
poss'eu, pois esto cobrarei.

Assí querrei
buscar
viver
outra vida que provarei,
e meu descord'acabarei.

Riazor

No 1909 os dous principais clubes coruñeses, Coruña e Deportivo, traballaron na construción dos seus campos de xogo, adiantándose os do Coruña por uns días. O Campo de Eirís foi inaugurado o 9 de maio e os deportivistas anunciaron para o domingo 18 de maio a apertura de Riazor, que foi unha cidade deportiva moi moderna para a época, situada onde actualmente está o Colexio das Escravas. A situación era magnífica e foi unha das causas de que o Deportivo aos poucos se convertese no equipo da maioría da cidade, que tiña un pequeno paseo ata o campo, ensombrecendo ao seu rival local.

Hai que dicir que pouco tardou en producirse a primeira intervención policial no campo; o 14 de xullo nun partido de rivalidade local, suceso acelerou os contactos para crear a Federación Galega.

ROI PÁEZ DE RIBELA

ROI PÁEZ DE RIBELA

Meu senhor, se vos aprouguer,
comendador, dade-mi mia molher;
e, se vo-la outra vez ar der,
dé-mi Deus muita de maa ventura.
Comendador, dade-mi mia molher,
que vos dei, e fazede mesura.

De fazer filhos m'é mester:
comendador, dade-mi mia molher,
e dar-vos-ei outra d'Alanquer,
en que percades a caentura.
Comendador, dade-mi mia molher,
que vos dei, e fazede mesura.

Escola de Mandarines - capítulo 19

Escola de Mandarines
Miguel Espinosa

CAPÍTULO 19. Os Degolladores
 
Mosencio narrou así:

I

Cando Cirilo, o Procónsul, degolou ao último dos municipalizantes, no ano 1030020 da Feliz Gobernación, contou os mortos e viu que pasaban de seiscentos mil, polo cal decidiu dar por conclusa a represión e volver á Cidade. No camiño atopou a Calvo e Salvador, que viñan de cumprir idéntica
misión noutras provincias. Os tres espadas abrazáronse e fixeron desfilar os seus exércitos, os soldados de pequeno esqueleto, os soldados de ollos cargados e os soldados analfabetos. Despois, sen maiores consultas, formaron un Triunvirato para rexer o Imperio baixo a vixía das súas lexións. A isto chamouse Pacto dos Degolladores.
...

Irmandiños

Realmente existe algunha discusión sobre o propio termo que da nome a esta actividade.
Algúns consideran que o termo é un invento moi posterior, dos séculos afastados daquel no que sucederon os feitos.
Xa sería no século XX cando aparece citada como Revolta Irmandiña.
Xa tivemos ocasión de ver que coetáneamente o nome era o de Santa Irmandade.

ANÓNIMO

ANÓNIMO

Mui gran temp'ha, par Deus, que eu non vi
quen de beldade vence toda ren,
e se xe m'ela queixasse por én
gran dereit'é, ca eu o merecí;
e ben me pode chamar desleal
de querer eu nen por ben nen por mal
viver, com'ora sen ela viví.

E pois que m'eu de viver atreví
sen na veer eu, que fiz mui mal sén,
dereito faz se me mal talán ten
por tal sandice, qual eu cometí;
e con tal coit'e tan descomunal,
se me Deus ou sa mesura non val,
defensón outra non tenh'eu por mí.

Cada qual día en que m'eu partí
da mia senhor e meu lume e meu ben,
porque o fiz, a morrer me convén,
pois vivo tanto sen tornar alí
u ela é, se por én sanha tal
filhou de min e m'essa mercee fal,
ai eu cativo, e por que nací?!