Crónicas de Prydain

As crónicas de Prydain son un conxunto de cinco libros escritos para un público xuvenil por Lloyd Alexander. Efectuando a investigación histórica para Time Cat, Alexander descubriu o Mabinogion, unha colección dos mitos e das lendas de Gales e decidiu inventar a súa propia mitoloxía. As Crónicas están relacionadas co mito artúrico pero suceden nun País de Gales mitolóxico que precede ao devandito ciclo. Aínda que a inspiración para a terra de Prydain vén do País de Gales, Lloyd Alexander di que "esencialmente Prydain é un país que existe soamente na imaxinación".

Os libros son:

O libro do Tres
Taran, un mozo novo cuxo traballo consiste en axudar a Coll, o coidador de Hen-Wen, un portaoráculo, debe loitar con Arawn, o malvado Señor de Annuvin. Taran fai amigos que lle acompañarán nas súas aventuras posteriores. O máis sorprendente é Gurgi, un estraño personaxe, de brazos longos, fracos e lanudos, que se converterá no seu inseparable compañeiro, e que ten un característico modo de expresarse, sempre queixándose: "Oh, cousas malignas e perversas asexan ao pobre e inofensivo Gurgi! Oh bo amo, salva a pobre e tenra cabeza de Gurgi de danos e perigos!

O Caldeiro Máxico
Taran segue combatendo contra o rei Arawn e os seus guerreiros inmortais, que pretende dominar a terra de Prydain, e tenta arrebatarlles o caldeiro máxico, fonte da fortaleza do Señor da morte. Ademais, tres bruxas pretenden converter a Taran nun sapo.

O Castelo de Llyr
Relata o choque entre a pincesa Einlonwy, enviada á illa de Mona para recibir unha educación apropiada ao seu rango, e a malvada feiticeira Achren. É decisiva unha pequena esfera cuxo segredo consiste en que loce só en mans daqueles que pensan máis nos demais que en si mesmos; e loce con máis intensidade que nunca cando o seu posuidor está disposto ao maior sacrificio posible. O bardo Flewddur, ao darse conta, exclama: "En canto descobres iso descubriches un gran segredo, certamente, con ou sen o xoguete".

Taran o Vagabundo
Taran decide emprender unha viaxe para descubrir a súa orixe: pensa que, se logra demostrar a súa orixe nobre, poderá casar con Einlonwy. Coñece a Craddor, o pastor, un home traballador e honrado que, con todo, ao final da súa vida recoñece que "a media verdade é aínda peor que a mentira".

O Gran Rei
Ao comezo do Gran Rei, Taran lembra que, despois dos seus correrías anteriores, atopou máis do que buscaba, aínda que non fose o que tiña a esperanza de atopar. Declara que xa aprendeu " que a vida dun home vale máis que a gloria e que un prezo pago en sangue sempre é un prezo doloroso e demasiado caro". Xunto cos seus amigos, deberá enfrontarse unha vez máis a con Arawn. E resolveranse os enigmas pendentes nos primeiros libros.

Inicio de O conto do pianista diminuto

O conto do pianista diminuto
Terry Pratchett

Este Klatchiano entrou nun bar levando un pequeno piano. Fai escala sobre a barra e toma algunhas bebidas. Cando chega o momento de pagar dille ao taberneiro:

-Apósto dobre ou nada a que podo mostrarlle a cousa máis asombrosa que xamais viu.

-Está ben, pero advírtolle, vin algunhas cousas raras.

O Klatchiano saca un diminuto taburete que coloca diante do piano. Entón, estende a man cara á súa roupa e saca unha caixa de aproximadamente un pé de longo con diminutos respiraderos. Quita a tapa e dentro hai un home diminuto, profundamente durmido. Cando a tapa se abre, o homiño esperta.

Nun instante salta ao piano e realiza unha perfecta execución das Sombras de Ankh-Morpork! Entón, mentres todos na barra están a aplaudir, volve á caixa e pecha a tapa.

-Wow! -di o tabernero, mentres borra a conta-. Se lle dou outro grolo, podería facelo outra vez?

...

Aforismos de Leonardo

319.- Isto non se ve en ningunha outra ciencia, en ningunha outra creación humana. Se dixeses que non intervén aquí a potencia do pintor, senón a propia potencia da cousa imitada, contestareiche que, se así fóra, poderían os homes dar satisfacción ao desexo da súa mente sen abandonar o leito e sen ir a lugares de acceso difícil e perigoso, como vemos que o fan en frecuentes peregrinacións. 

Inicio de As notas que dormen nas cordas

As notas que dormen nas cordas
Alfredo Bryce Echeñique

Mediados de decembro.  O sol ri a gargalladas nos avisos de publicidade. O sol!  Durante algúns meses, algúns sectores de Lima terán a sorte de parecerse a Chaclacayo, Santa Inés, Los Ángeles, e Chosica.  Pronto, as pezas de verán recentemente sacados do roupeiro deixarán de cheirar a humidade.  O sol brilla sobre a cidade, sobre as rúas, sobre as casas.  Brilla en todas partes menos no interior das vellas igrexas coloniais.  Os grandes almacéns poñen á venda as últimas novidades da moda estival.  Os almacéns de segunda categoría pon á venda as novidades da moda do ano pasado.

"Próbache a roupa de baño, amorcito." (Cantos matrimonios dependerán desa proba!) Amada, a secretaria do doutor Ascencio, avogado de nota, casado, tres fillos, e automóbil máis grande que o do veciño, deixou hoxe, por primeira vez, a rebeca na casa.  Entrou á oficina, e o doutor baixou a mirada: é a moda do escote ecran, un escote que parece un fruteiro. "Que linda a súa Medallita, Amada (o doutor ouviuno dicir pola rúa).  Teño moito, moito que ditarlle, e teño tantos, tantos desexos de botarme unha sestiña."

...

Amor e seu tempo

Amor e seu tempo
Amor é privilégio de maduros
estendidos na mais estreita cama,
que se torna a mais larga e mais relvosa,
roçando, em cada poro, o céu do corpo.

É isto, amor: o ganho não previsto,
o prêmio subterrâneo e coruscante,
leitura de relâmpago cifrado,
que, decifrado, nada mais existe.

valendo a pena e o preço terrestre,
salvo o minuto de ouro no relógio
minúsculo, vibrando no crepúsculo.

Amor é o que se aprende no limite,
depois de se arquivar toda a ciência
herdada, ouvida. Amor começa tarde.

Carlos Drummond de Andrade

Diccionario

abáboro

1
Macho da abella.
Os abáboros teñen a función de fecundar a raíña.

2(Vespa crabro)
Insecto da familia dos véspidos, semellante a unha avespa pero de maior tamaño, de cabeza alongada e cor ferruxenta.
Os abáboros mantéñense principalmente das abellas que matan. SINÓNIMO tártago

Talibán

Talibán

    M. VÁZQUEZ MONTALBÁN

    EL PAIS | Última - --
    Los talibán vuelven a dar el coñazo, y esta vez le toca al ajedrez, juego no     islámico y por tanto que se debe prohibir. En el pasado hubo corrientes antropológicas y culturalistas en general que abogaron por el respeto a los  paradigmas culturales excéntricos, es decir, no europeos. No debíamos caer en el eurocentrismo y sí buscar las lógicas internas de aquella conductas culturales que estaban en los antípodas de nuestra cultura, que ha sido a la vez acumulativa, patrimonial y emancipadora, dentro de lo que cabe. La teoría conservacionista de las peculiaridades monstruosas es prima hermana de la que sostiene lo natural que fue la tortura o la destrucción de la cultura antagónica hasta que el humanismo posromántico consideró que eran prácticas desaconsejables. Está demostrado que la tortura nunca fue del agrado de los torturados y que la destrucción de obras escritas acometida por los tiranos de todos los tiempos nunca fue asumida por los autores castigados, que para sus adentros pusieron a parir al poder que así les mutilaba.